Włoska inwazja na Francję 1940

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Włoska inwazja na Francje 1940
II wojna światowa, front zachodni, Kampania śródziemnomorska
Czas 10 czerwca22 czerwca 1940
Miejsce granica francusko-włoska
Terytorium Europa
Przyczyna włoskie roszczenia terytorialne
Wynik powstrzymanie włoskiej ofensywy
Strony konfliktu
 Włochy  Francja
Dowódcy
Umberto di Savoia René Olry
Siły
300 000 żołnierzy 170 000 żołnierzy
Straty
631 zabitych
2631 rannych
616 zaginionych
37 zabitych
42 rannych
150 zaginionych

Włoska inwazja na Francję – krótkotrwałe działania wojenne wojsk włoskich pod koniec czerwca 1940 r. mające na celu zajęcie obszarów alpejskich i rejonu Nicei.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

10 maja 1940 r. Niemcy zaatakowały Belgię, Holandię, Luksemburg i Francję (patrz: Kampania francuska 1940). 10 czerwca do wojny z Francją przyłączyły się Włochy, choć na razie nie rozpoczęły działań wojennych, czekając na sukcesy militarne wojsk niemieckich. Wojska francuskie, znajdujące się na kierunku uderzenia sił włoskich, były zredukowane do minimum. Wiele górskich jednostek wojskowych zostało wcześniej wysłanych do obrony Norwegii, a po powrocie przerzuconych na najbardziej zagrożoną północno-wschodnią część frontu. Benito Mussolini liczył na okupację południowej części Francji, ale Adolf Hitler odmówił, uznając, że Włosi będą mogli okupować jedynie te części Francji, które sami zdobędą.

Siły obu stron[edytuj | edytuj kod]

Ogółem siły włoskie liczyły ok. 300 tys. żołnierzy. Były jednak słabo wyposażone w artylerię, a służby transportowe działały niedostatecznie. Włoscy żołnierze nie mieli poza tym zimowego umundurowania.

  • Armia Alp (l'Armée des Alpes) – d-ca gen. René Olry
    • trzy dywizje piechoty typu B
    • sektory fortyfikacyjne Dauphiné, Savoie, Alpes Maritimes
    • sektory obronne Rhône, Nice

Łączna liczebność wojsk francuskich wynosiła ok. 170 tys. żołnierzy.

Działania wojenne[edytuj | edytuj kod]

Włosi zaatakowali Francję 10 czerwca 1940 r. na 2 kierunkach: w Alpach i wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. W Alpach uderzyli przez Małą Przełęcz Św. Bernarda, ale bardzo szybko zmusiły ich do zatrzymania francuskie fortyfikacje i burze śnieżne. Wielu żołnierzy doznało odmrożeń. Natomiast na drugim kierunku ataku ich celem była Nicea. Silna obrona francuska na południowym końcu Linii Maginota wstrzymała ofensywę zaledwie 5 mil w głębi terytorium Francji w rejonie miejscowości Menton. Takie pozycje wojska włoskie zajmowały do 24 czerwca, czyli kapitulacji Francji. W odróżnieniu od wojsk lądowych silne działania prowadziło włoskie lotnictwo, bombardując francuskie pozycje (m.in. port w Tulonie) i zapewniając osłonę powietrzną.

Straty obu stron[edytuj | edytuj kod]

Włosi stracili 631 zabitych, ponad 2631 rannych, 616 zaginionych oraz 3878 włoskich żołnierzy dostało się do niewoli. Natomiast straty wojsk francuskich wyniosły zaledwie 37 zabitych, 42 rannych i 150 zaginionych[1].

Przypisy

  1. Will Fowler, "France, Holland and Belgium 1940-41

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]