Włoski Ruch Społeczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Włoski Ruch Socjalny)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włoski Ruch Społeczny
Lider Gianfranco Fini (ostatni)
Data założenia 1946
Data rozwiązania 1995
Deklarowana
ideologia polityczna
nacjonalizm, narodowy konserwatyzm

Włoski Ruch Społeczny lub Włoski Ruch Socjalny (wł. Movimento Sociale Italiano, MSI) – włoska prawicowa postfaszystowska partia polityczna, działająca w latach 1946–1995, pierwotnie neofaszystowska[1], stopniowo ewoluująca w kierunku narodowym i konserwatywnym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Włoski Ruch Społeczny powstał w 1946, został założony po upadku reżimu faszystowskiego przez zwolenników Benita Mussoliniego. W pierwszej połowie lat 70. nazwa została zmieniona, partia działała jako Włoski Ruch Społeczny-Narodowa Prawica (Movimento Sociale Italiano-Destra Nazionale)[1]. Ugrupowanie pozostawało izolowane przez lata na włoskiej scenie politycznej. Gdy w 1960 chadecki premier Fernando Tambroni wyraził zgodę na organizację kongresu krajowego MSI w Genui, mieście z tradycjami antyfaszystowskimi, doprowadziło to do demonstracji i zamieszek w różnych miastach, a następnie do dymisji rządu[2][3].

Od lat 50. do lat 90. MSI uzyskiwał poparcie na poziomie z reguły 5–7%, najlepszy wynik partia uzyskała w 1972, kiedy to poparło ją 8,7% głosujących. Ugrupowanie stopniowo odchodziło od haseł radykalnych, zwłaszcza w końcowym okresie, gdy przywództwo w nim objął Gianfranco Fini[4]. W 1994 porozumiał się z Silviem Berlusconim co do wspólnego startu w wyborach parlamentarnych, tworząc na bazie swojej formacji listę wyborczą MSI-Sojusz Narodowy (29 stycznia 1994). 25 stycznia 1995 Włoski Ruch Społeczny został rozwiązany, a większość jego działaczy zasiliła nową formację pod nazwą Sojusz Narodowy. Radykalne skrzyło partii, na czele którego stał Pino Rauti, utworzyło partię Trójkolorowy Płomień[5].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Izby Deputowanych[6]:

  • 1948 – 2,0% głosów, 6 mandatów
  • 1953 – 5,8% głosów, 29 mandatów
  • 1958 – 4,8% głosów, 24 mandaty
  • 1963 – 5,1% głosów, 27 mandatów
  • 1968 – 4,5% głosów, 24 mandaty
  • 1972 – 8,7% głosów, 56 mandatów
  • 1976 – 6,1% głosów, 35 mandatów
  • 1979 – 5,3% głosów, 30 mandatów
  • 1983 – 6,8% głosów, 42 mandaty
  • 1987 – 5,9% głosów, 35 mandatów
  • 1992 – 5,4% głosów, 34 mandaty
  • 1994 – 13,5% głosów, 109 mandatów (jako MSI-AN w ramach koalicji centroprawicowej)[7]

Sekretarze generalni[edytuj | edytuj kod]

Gianfranco Fini – ostatni przywódca MSI

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Włoski Ruch Społeczny. pwn.pl. [dostęp 4 kwietnia 2011].
  2. Philip Cooke: Genoa revisited (ang.). guardian.co.uk, 30 lipca 2001. [dostęp 4 kwietnia 2011].
  3. Fernando Tambroni (wł.). anpi.it. [dostęp 4 kwietnia 2011].
  4. Miłada Jędrysik: Żegnaj, zamrażarko. Wczoraj bojkot, dziś salony – krótka opowieść o tym, jak się zmienili włoscy postfaszyści oraz ich lider Gianfranco Fini. wyborcza.pl, 10 grudnia 2004. [dostęp 4 kwietnia 2011].
  5. 5,0 5,1 Leaders of Italy, terra.es (ang.). [dostęp 4 kwietnia 2011].
  6. Parties and Elections in Europe – Włochy 2a (ang.). [dostęp 4 kwietnia 2011].
  7. Parties and Elections in Europe – Włochy 2b (ang.). [dostęp 4 kwietnia 2011].