Włoski Ruch Społeczny
| Włoski Ruch Społeczny | |
| Lider | Gianfranco Fini (ostatni) |
| Data założenia | 1946 |
| Data rozwiązania | 1995 |
| Deklarowana ideologia polityczna |
nacjonalizm, narodowy konserwatyzm |
Włoski Ruch Społeczny lub Włoski Ruch Socjalny (wł. Movimento Sociale Italiano, MSI) – włoska prawicowa postfaszystowska partia polityczna, działająca w latach 1946–1995, pierwotnie neofaszystowska[1], stopniowo ewoluująca w kierunku narodowym i konserwatywnym.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Włoski Ruch Społeczny powstał w 1946, został założony po upadku reżimu faszystowskiego przez zwolenników Benita Mussoliniego. W pierwszej połowie lat 70. nazwa została zmieniona, partia działała jako Włoski Ruch Społeczny-Narodowa Prawica (Movimento Sociale Italiano-Destra Nazionale)[1]. Ugrupowanie pozostawało izolowane przez lata na włoskiej scenie politycznej. Gdy w 1960 chadecki premier Fernando Tambroni wyraził zgodę na organizację kongresu krajowego MSI w Genui, mieście z tradycjami antyfaszystowskimi, doprowadziło to do demonstracji i zamieszek w różnych miastach, a następnie do dymisji rządu[2][3].
Od lat 50. do lat 90. MSI uzyskiwał poparcie na poziomie z reguły 5–7%, najlepszy wynik partia uzyskała w 1972, kiedy to poparło ją 8,7% głosujących. Ugrupowanie stopniowo odchodziło od haseł radykalnych, zwłaszcza w końcowym okresie, gdy przywództwo w nim objął Gianfranco Fini[4]. W 1994 porozumiał się z Silviem Berlusconim co do wspólnego startu w wyborach parlamentarnych, tworząc na bazie swojej formacji listę wyborczą MSI-Sojusz Narodowy (29 stycznia 1994). 25 stycznia 1995 Włoski Ruch Społeczny został rozwiązany, a większość jego działaczy zasiliła nową formację pod nazwą Sojusz Narodowy. Radykalne skrzyło partii, na czele którego stał Pino Rauti, utworzyło partię Trójkolorowy Płomień[5].
Wyniki wyborcze [edytuj]
Wybory do Izby Deputowanych[6]:
- 1948 – 2,0% głosów, 6 mandatów
- 1953 – 5,8% głosów, 29 mandatów
- 1958 – 4,8% głosów, 24 mandaty
- 1963 – 5,1% głosów, 27 mandatów
- 1968 – 4,5% głosów, 24 mandaty
- 1972 – 8,7% głosów, 56 mandatów
- 1976 – 6,1% głosów, 35 mandatów
- 1979 – 5,3% głosów, 30 mandatów
- 1983 – 6,8% głosów, 42 mandaty
- 1987 – 5,9% głosów, 35 mandatów
- 1992 – 5,4% głosów, 34 mandaty
- 1994 – 13,5% głosów, 109 mandatów (jako MSI-AN w ramach koalicji centroprawicowej)[7]
Sekretarze generalni [edytuj]
- 1946–1951: Giorgio Almirante
- 1951–1954: Augusto de Marsanich
- 1954–1969: Arturo Michelini
- 1969–1987: Giorgio Almirante
- 1987–1990: Gianfranco Fini
- 1990–1991: Pino Rauti
- 1991–1995: Gianfranco Fini[5]
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Włoski Ruch Społeczny. pwn.pl. [dostęp 4 kwietnia 2011].
- ↑ Philip Cooke: Genoa revisited (ang.). guardian.co.uk, 30 lipca 2001. [dostęp 4 kwietnia 2011].
- ↑ Fernando Tambroni (wł.). anpi.it. [dostęp 4 kwietnia 2011].
- ↑ Miłada Jędrysik: Żegnaj, zamrażarko. Wczoraj bojkot, dziś salony – krótka opowieść o tym, jak się zmienili włoscy postfaszyści oraz ich lider Gianfranco Fini. wyborcza.pl, 10 grudnia 2004. [dostęp 4 kwietnia 2011].
- ↑ 5,0 5,1 Leaders of Italy, terra.es (ang.). [dostęp 4 kwietnia 2011].
- ↑ Parties and Elections in Europe – Włochy 2a (ang.). [dostęp 4 kwietnia 2011].
- ↑ Parties and Elections in Europe – Włochy 2b (ang.). [dostęp 4 kwietnia 2011].
|
||||||||||
