Włoskie Lotnicze Siły Współwalczące

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Włoskie Lotnicze Siły Współwalczące (wł. Aviazione Cobelligerante Italiana - ACI, ang. Italian Co-Belligerent Air Force) - włoskie jednostki lotnicze zorganizowane w 1943 roku do wspólnej walki z Aliantami przeciwko Niemcom.

Po zawarciu w dniu 8 września 1943 roku przez włoski rząd marszałka Pietra Badoglia rozejmu z Aliantami wszystkie samoloty Regia Aeronautica otrzymały rozkaz przelotu na lotniska zajęte przez Sprzymierzonych i oddania się do niewoli. Zdołało to uczynić tylko 203 samoloty różnych typów, poza tym około 250 przejęli Alianci na zajętych przez siebie lotniskach[1]. Tylko połowa z nich nadawała się do czynnej służby. Jeszcze we wrześniu 1943 roku rozpoczęto rozmowy mające na celu organizację RA jako sojuszniczych sił zbrojnych. Uzgodniono także sposób oznakowania włoskich samolotów: czerwono-biało-zielone kręgi na obu stronach skrzydeł i kadłuba, zmieniające dawne oznakowania faszystowskie. Po formalnym wypowiedzeniu przez Włochy wojny III Rzeszy (13 października 1943 roku) rozpoczęła się nowa służba bojowa ACI.

Pod koniec 1943 roku Aviazione Cobelligerante Italiana posiadała w zorganizowanych jednostkach 281 samolotów w ramach trzech specjalności lotniczych: myśliwców, bombowo - transportowej oraz lotnictwa morskiego. W miarę wykruszania się sprzętu produkcji włoskiej, Alianci przekazywali nowym sojusznikom swoje samoloty, m.in.: myśliwce Supermarine Spitfire i Bell P-39 Airacobra i bombowce Martin Baltimore.

Główny wysiłek bojowy ACI skierowany został na Bałkany, aby uniknąć sytuacji bratobójczej walki pomiędzy pilotami włoskimi walczącymi u boku Aliantów i w siłach lotniczych ANR. Jednostki włoskie wspomagały partyzantów Tity, dostarczały im zaopatrzenie, atakowały jednostki niemieckie w Jugosławii i Albanii. Ostatni lot bojowy samolotów Regia Aeronautica w czasie II wojny światowej miał miejsce 5 maja 1945 roku nad Zagrzebiem. Ogółem piloci włoscy walczący po stronie Aliantów wykonali w ciągu 18 miesięcy ponad 11 000 lotów, głównie transportowych, eskortowych i rozpoznawczych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wiesław Bączkowski Włoskie samoloty wojskowe 1936 - 1945, Warszawa 1999, ISBN 83-86776-49-8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesław Bączkowski Włoskie samoloty wojskowe 1936 - 1945, Warszawa 1999, ISBN 83-86776-49-8
  2. (en)http://www.ww2wings.com/wings/italy/italymain.shtml (dostęp 23 marca 2009)