Torpeda WA-111 Szkwał

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z WA-111 Szkwał)
Skocz do: nawigacja, szukaj
WA-111 Szkwał
Shkval.jpg
Państwo Rosja
Rodzaj torpeda superkawitacyjna
Długość 8200 mm
Średnica 533,4 mm
Masa 2700 kg
Napęd superkawitacyjny
Zasięg Od 7 000 do 13 000 metrów (nowa wersja). Zasięg maksymalny starszych wersji wynosił 2 000 metrów.
Prędkość maksymalna 90-100 m/s
Naprowadzanie zdalne (poprzez kabel łączący torpedę z OP[1])
Masa głowicy co najmniej 210 kg konwencjonalnego ładunku wybuchowego
Rodzaj głowicy konwencjonalna / nuklearna

WA-111 Szkwał (oznaczenia rosyjskie: ВА-111 Шквал, transkrypcja angielska: VA-111 Shkval) – rosyjska torpeda superkawitacyjna służąca do punktowej obrony przeciwtorpedowej oraz zwalczania okrętów podwodnych. Broń eksperymentalna na wyposażeniu wojsk Federacji Rosyjskiej od 1990 roku oraz prawdopodobnie wojsk chińskich oraz Iranu. W roku 1969 GSKB-47 połączył się z NII-24, co zaowocowało powstaniem Instytutu Badań Hydromechaniki Stosowanej w Kijowie, na Ukrainie (konstruktorem był Merkulow). W tym właśnie instytucie powstał projekt nowej torpedy, nazwanej Szkwał

Jest to torpeda z napędem rakietowym (czyli podwodna rakieta) wystrzeliwana z okrętu podwodnego. Wykorzystuje zjawisko superkawitacji. Rakieta wiruje wokół własnej osi osiągając niespotykaną prędkość 100 m/s, dzięki czemu uniknięcie trafienia przez cel jest praktycznie niemożliwe. Tak szybki pocisk jest jednak trudny w sterowaniu i bardzo hałaśliwy. Pocisk ma prędkość wylotową wynoszącą 50 węzłów (93 km/h); prędkość maksymalna zaś, oscyluje około 200+ węzłów (370 km/h). Wersja pierwotna Szkwału uzbrojona była w głowicę nuklearną lub też nie miała żadnej i niszczyła cel swoją energią kinetyczną. Udoskonalona wersja torpedy ma system naprowadzający, może zwalniać, by odnaleźć cel, a następnie ponownie przyspieszać. Awaria torpedy rakietowej mogła być przyczyną zatonięcia okrętu podwodnego Kursk.

Torpeda Szkwał ma długość 8,2 m i wagę 2,7 tony. Napędzana jest silnikiem rakietowym na paliwo stałe z dyszą o zmiennym wektorze ciągu. Dysza otoczona jest ośmioma małymi cylindrycznymi silnikami startowymi, które rozpędzają torpedę do szybkości superkawitacyjnej, przy której zaczyna działać główny silnik. Między silnikami startowymi znajduje się szpula, z której rozwija się kabel sterujący łączący torpedę z okrętem podwodnym.

Opis napędu superkawitacyjnego[edytuj | edytuj kod]

Shkval head.jpg
Shkval rear.jpg

Z przodu znajduje się kawitator, czyli element wytwarzający wokół torpedy niszę superkawitacyjną. Kawitator ma prawdopodobnie kształt niesymetrycznie ustawionego dysku o ostrych krawędziach. Za nim znajdują się dysze wyprowadzające gazy z silnika, co pozwala na zasilenie i powiększenie niszy superkawitacyjnej. W dwóch trzecich długości torpedy znajdują się cztery odchylane do tyłu i amortyzowane sprężynowo walce stabilizujące torpedę we wnętrzu niszy.

Wywiad[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku, były oficer wywiadu Marynarki Wojennej USA, Edmond Pope (kapitan w stanie spoczynku) był sądzony i ostatecznie skazany za szpiegostwo w zakresie informacji, jakie uzyskał o systemie broni Szkwał. Edmond Pope został ułaskawiony przez prezydenta Rosji Władimira Putina w grudniu 2000 r., rzekomo ze względów humanitarnych – głównym powodem ułaskawienia miała być choroba nowotworowa kości, którą zdiagnozowano u Pope'a.[2][3]

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]