WD-40
WD-40 to znak towarowy dostępnego w sprayu środka wypierającego wodę powszechnie dostępnego w sprzedaży detalicznej. Pierwotnie został zaprojektowany do wypierania wody i ochrony przed korozją, jednak okazało się, że ma wiele zastosowań domowych. Środek WD-40 składa się głównie z różnych węglowodorów.
Spis treści |
Nazwa [edytuj]
Skrót WD-40 oznacza Water Displacement - 40th Attempt (co można przetłumaczyć jako "wyparcie wody - 40 próba"). Środek został opracowany w 1953 przez zespół pracowników, należącej do Norma Larsena, firmy Rocket Chemical Company w San Diego w Kalifornii. Próbowali oni opracować formułę środka zapobiegającego korozji przez wypłukiwanie (wypieranie) zgromadzonej wody, która ją powoduje. Powiodło im się przy 40. próbie[1].
Zastosowanie [edytuj]
Składnikiem o długotrwałym działaniu jest nielotny, lepki olej, który pozostaje na powierzchni, zapewniając smarowanie i ochronę przed wilgocią. Jest on rozcieńczony przez lotny węglowodór celem otrzymania cieczy o małej lepkości, która może być używana do spryskiwania i w ten sposób dostać się w szczeliny mechanizmu. Lotny węglowodór następnie odparowuje, pozostawiając sam olej. Materiał napędowy (pierwotnie był to lekki węglowodór; obecnie dwutlenek węgla) zapewnia ciśnienie gazu wewnątrz pojemnika i wymusza wytrysk cieczy przez dysze spryskiwacza, a następnie rozprasza się samoistnie w powietrzu.
Właściwości te sprawiają, że produkt ten ma zarówno zastosowania domowe jak i komercyjne. Są to głównie: smarowanie i rozluźnianie połączeń i zawiasów, usuwanie zabrudzeń, wykręcanie zablokowanych śrub i wkrętów oraz zapobieganie rdzy. Produkt może być także przydatny w usuwaniu wilgoci. WD-40 został po raz pierwszy zastosowany przez Convair do ochrony zewnętrznej powłoki rakiet Atlas przed rdzą i korozją[2]. Produkt stał się po raz pierwszy powszechnie dostępny w sklepach w San Diego w 1958.
Skład [edytuj]
Formuła WD-40 stanowi tajemnicę handlową. Produkt nie został opatentowany, aby uniknąć ujawnienia jego dokładnych składników[2]. Głównymi składnikami WD-40 zgodnie z jego amerykańską kartą charakterystyki są:
- 50% spirytus mineralny
- 25% LPG (prawdopodobnie jako środek napędowy; obecnie używany jest dwutlenek węgla aby zmniejszyć palność produktu)
- 15+% oleje mineralne (lekkie oleje smarujące)
- 10-% składniki obojętne.
W niemieckiej wersji językowej karty są wymienione następujące składniki istotne ze względów bezpieczeństwa:
- 60% ciężkiej benzyny (produkt ropopochodny)
- 1-5% dwutlenek węgla
W polskiej wersji językowej karty są wymienione następujące składniki istotne ze względów bezpieczeństwa:
- 67% ciężkiej benzyny (produkt ropopochodny)
- 21% oleju bazowego (niespecyfikowanego)
Karta niemiecka i polska wymieniają ponadto palność oraz wpływ na skórę człowieka przy wielokrotnym kontakcie z WD-40 jako zagrożenia jego stosowania. Zalecane jest stosowanie rękawic z kauczuku nitrylowego i okularów ochronnych. Woda nie nadaje się do gaszenia palącego się WD-40.
Popularna miejska legenda głosi, że kluczowym składnikiem WD-40 jest olej z ryb[3].
WD-40 company [edytuj]
Rocket Chemical Company została założona w 1953 roku. W 1969 roku John S. Barry, pełniący funkcje prezesa i dyrektora generalnego firmy, zmienił jej nazwę na WD-40 Company gdyż był to jedyny jej produkt. Zmiana wynikała rzekomo z faktu, że firma nie produkowała rakiet[2]. Firma weszła na giełdę w 1973 roku. Jej symbol giełdowy NASDAQ to NASDAQ: WDFC. Główna siedziba firmy znajduje się nadal w San Diego. Obecnie sprzedaje swoje produkty w ponad 160 krajach na całym świecie. W 2003 roku odnotowała sprzedaż na łączną kwotę 238,1 milionów dolarów.
Przypisy
- ↑ WD-40 Company and Product History (ang.). [dostęp 2012-03-21].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Martin Douglas: John S. Barry, Main Force Behind WD-40, Dies at 84 (ang.). W: The New York Times [on-line]. 2009-07-22. [dostęp 2009-10-05].
- ↑ WD-40 Myths, Legends and Fun Facts (ang.). [dostęp 2009-10-05].
