WZT-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
WZT-2
Wóz zabezpieczenia technicznego WZT-2
Wóz zabezpieczenia technicznego WZT-2
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Bumar Gliwice
Typ pojazdu wóz zabezpieczenia technicznego
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 (+3 rannych)
Historia
Prototypy 1973
Produkcja 1973 - 1992
Egzemplarze ok. 600 (dla Wojska Polskiego dostarczono ogółem ponad 330 pojazdów)
Dane techniczne
Silnik 12-cylindrowy silnik wysokoprężny W-55 W o poj. 38,88 litra, chłodzony wodą, o mocy 591 hp (441 kW)
Transmisja mechaniczna
Długość 6,45 m
Szerokość 3,27 m
Prześwit 42 cm
Masa 34 t
Moc jedn. 17,4 hp/t (13 kW/t)
Osiągi
Prędkość 50 km/h
Zasięg 465 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,4 m
Rowy (szer.) 2,7 m
Ściany (wys.) 0,8 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
12,7 mm wkm DSzK,
granatnik ppanc. RPG-7
Użytkownicy
Polska, Indie, Irak, Jugosławia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

WZT-2 – oryginalna polska koncepcja wozu zabezpieczenia technicznego. Stanowi kontynuację wozów polskiej konstrukcji z rodziny WZT. Pomimo 40-letniej konstrukcji nadal spełnia NATO-wskie wymagania stawiane przed pojazdami ARV w swojej klasie. Z założenia przeznaczony jest zabezpieczenia technicznego czołgów z rodziny T-55/T-55A oraz T-72, jednak w praktyce używany jest także do zabezpieczenia remontów czołgów PT-91 oraz Leopardów 2A4, znajdujących się na stanie Wojska Polskiego. WZT-2 jest w Wojsku Polskim najpowszechniej używanym ciężkim gąsienicowym wozem zabezpieczenia technicznego.

Niezależnie od wykonywania zadań podstawowych, ciągnik WZT-2, jest niezbędnym elementem pomocniczym w trakcie przeprawy czołgów po dnie przeszkód wodnych. Ponadto może być używany jako środek obserwacji pola walki i dowodzenia grupami remontowo-ewakuacyjnymi.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wóz zabezpieczenia technicznego WZT-2 jest szybkobieżnym pojazdem opancerzonym, zbudowanym na podwoziu czołgu T-55, przeznaczonym do ewakuacji oraz udzielania pierwszej pomocy technicznej pojazdom gąsienicowym, uszkodzonym na polu walki, wykonywania prac montażowo-demontażowych z wykorzystaniem żurawia, wykonywania prac ziemnych, wykonywania remontów pojazdów, a także udzielania załogom wozów bojowych pierwszej pomocy medycznej i ewakuacji rannych z pola walki (3 rannych w pozycji leżącej). Po przygotowaniu pojazd ten może pokonywać przeszkody wodne po dnie. Prędkość jazdy podczas holowania uszkodzonego sprzętu wynosi 15 km/h.

Wady[edytuj | edytuj kod]

  • Ze względu na swój stosunkowo mały ciężar (34 t) nadaje się do holowania pojazdów o masie nie większej niż 39-40 ton.
  • Prędkość maksymalna wozu jest zbyt mała, przez co możliwości zabezpieczenia technicznego pododdziałów wyposażonych w szybszy sprzęt są ograniczone.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

  • dwie radiostacje R-123M,
  • telefon wewnętrzny R-124,
  • dźwig uruchamiany hydraulicznie (z napędem od silnika czołgu),
  • wyciągarka (o maksymalnej sile uciągu 750 kN),
  • spychacz-lemiesz,
  • zestaw do jazdy podwodnej,
  • spawarka elektryczna,
  • urządzenia do spawania gazowego,
  • układ przeciwpożarowy,
  • układ ochrony przed bronią ABC,
  • termiczna aparatura dymotwórcza,
  • rentgenometr.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Z ogólnej liczby 600 wyprodukowanych sztuk, do Wojska Polskiego w latach 1973-1992 dostarczono w sumie ponad 330 ciągników WZT-2 (z czego większość w latach 1984-1988). Od roku 2004 w czynnej służbie w Wojsku Polskim pozostaje 80 WZT-2. Ponadto część wozów zabezpieczenia technicznego eksploatowana jest przez Kolejowe Ratownictwo Techniczne, a także stanowi prywatną własność osób, które zakupiły je od wojska.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

WZT-2 był także stosunkowo atrakcyjnym towarem eksportowym. Wiele zostało zakupionych przez inne kraje lub zostały wyprodukowane w nich na licencji.