WZT-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
WZT-3
WZT-3M na defiladzie z okazji Święta Wojska Polskiego w Warszawie
WZT-3M na defiladzie z okazji Święta Wojska Polskiego w Warszawie
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Zakłady Mechaniczne Bumar-Łabędy S.A.
BEML Limited
Typ pojazdu wóz zabezpieczenia technicznego
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4
Historia
Prototypy 1986-1988
Produkcja od 1988
Dane techniczne
Silnik W-46-6, S-12U
o mocy 780 KM, 850 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 1126 l
Długość 830 cm
Szerokość 360 cm
Wysokość 271 cm
Prześwit 43 cm
Masa bojowa: 42 t
Moc jedn. 18,6 KM/t (silnik W-46-6)
20,2 KM/t (silnik S-12U)
Nacisk jedn. 0,85 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 60 km/h
w terenie: 35-45 km/h
Zasięg 420-600
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) do 1,8 m
bez przygotowania: do 1,2 m
Rowy (szer.) do 2,6-2,8 m
Ściany (wys.) do 0,7 m
Kąt podjazdu do 30
Dane operacyjne
Uzbrojenie
wkm NSW kalibru 12,7mm
Wyposażenie
12 wyrzutni granatów dymnych Tucza
Użytkownicy
Polska, Indie, Kuwejt
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

WZT-3 - wóz zabezpieczenia technicznego, produkcji polskiej, bazujący na podwoziu czołgu T-72/PT-91.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wraz z pojawieniem się czołgu T-72 w Ludowym Wojsku Polskim pojawiła się potrzeba nowego pojazdu zabezpieczającego działania pododdziałów pancernych i postanowiono skorzystać z podwozia czołgu T-72M produkowanego od 1981 w Bumar-Łabędy. Wojskowy Instytut Techniki Pancernej i Samochodowej z Sulejówka opracował założenia pojazdu, a Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych w Gliwicach w ramach programu Bizon opracował i wykonał wraz z Bumarem 2 prototypy. Testy i próby wykonano w latach 1986-1988, a po ich zakończeniu WZT-3 wprowadzono na wyposażenie Wojska Polskiego.

Pomiędzy rokiem 1989 a 2003 Wojsko Polskie odebrało tylko 29 sztuk WZT-3, z czego 9 sztuk w wersji WZT-3M (z silnikiem S-12U o mocy 850 KM zamiast standardowego W-46-6). Od 2003 przeprowadzono remonty odebranych WZT-3 i modernizację do wersji WZT-3M.

Inni użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Bumar szybko zyskał nowego kontrahenta z Jugosławii, realizującej w tym czasie zamówienie na czołgi M-84A dla Kuwejtu - zamówiono 40 kompletów zestawów i zakupiono prawa licencyjne (jako M-84AI).

8 kwietnia 1999 roku podpisano umowę z Indiami na dostawę 44 WZT-3 za 32 mln dolarów (realizacja grudzień 2000 - maj 2001). Pojazdy te nie były wyposażone w całości w Polsce - m.in. silniki pochodziły od odbiorcy. 20 kwietnia 2002 roku podpisano kolejny kontrakt z Indiami na kolejne 80 sztuk WZT-3 za sumę około 80 mln dolarów (realizacja 2003-2004).

30 marca 2004 roku Bumar podpisał kolejny kontrakt z Indiami - tym razem na 228 wozów za sumę około 210 mln. dolarów z terminem realizacji w latach 2004-2007.

W 2011 Indie zamówiły kolejne 204 WZT-3, umowa jest warta 275 mln USD, wozy montuje w Indiach na licencji Bharat Earth Movers Limited (do 40% udziału w produkcji), korzystając z polskich podzespołów.[1]

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

WZT-3 oparty jest na podwoziu czołgu T-72M. Załoga składa się z 4 osób: dowódcy, kierowcy, mechanika i operatora. Do obserwacji stosowane są podobnie jak w T-72:

  • peryskopy dzienne typu TNPO-160, TNPO-168W (kierowcy), TNP-165A i TNPA-65,
  • noktowizory aktywne typu TKN-3 i TWNE-4B,
  • noktowizory pasywne typu POD-72 i PNK-72 (opcjonalnie).

Zapewnieniu łączności zewnętrznej służy radiostacja R-173 wraz z odbiornikiem, do wewnętrznej telefon R-174. Uzbrojenie stanowi plot. wkm NSW kalibru 12,7 mm z 720 szt. amunicji oraz 12 wyrzutni granatów dymnych systemu Tucza (4 z lewej, 8 z prawej).

Wyposażenie specjalistyczne WZT-3 to:

  • wysuwany żuraw hydrauliczny TD-50 o udźwigu 15 ton i regulowanym ramieniu od 5,8 do 8 metrów
  • mechaniczna wyciągarka o uciągu 280 kN (ze zbloczami jest to 840 kN) i długości liny 200 metrów
  • hydrauliczna wyciągarka o uciągu 20 kN i 400 metrach liny
  • lemiesz o długości 360,5 cm i wysokości 90 cm
  • urządzenia do spawania i cięcia elektrycznego oraz acetylenowego
  • sprężarka powietrza
  • zestawy do podnoszenia zespołów napędowych.

Podwozie składa się z sześciu par podwójnych kół jezdnych, tylnych kół napędowych i przednich napinających. Gąsienice podtrzymywane są na trzech rolkach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • PT-91 - czołg
  • PMC-90 - most
  • PZA Loara - zestaw przeciwlotniczy
  • WZT-4 - wóz zabezpieczenia technicznego
  • MID - maszyna inżynieryjno-drogowa

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]