Wacław Łuczynowicz
| Wacław Łuczynowicz | |
| Państwo |  Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 4 czerwca 1922 Wilno |
| Data i miejsce śmierci | 2 stycznia 1986 Polanica-Zdrój |
| Tytuł szachowy | mistrz krajowy |
Wacław Łuczynowicz (ur. 4 czerwca 1922 w Wilnie, zm. 2 stycznia 1986 w Polanicy-Zdroju) – polski szachista.
Spis treści |
[edytuj] Kariera szachowa
W roku 1948 zadebiutował w finale mistrzostw Polski. Do roku 1975 w finałowych turniejach wystąpił sześciokrotnie. Największy sukces w karierze osiągnął w roku 1956, zdobywając w Częstochowie brązowy medal. W tym samym roku wystąpił na międzynarodowym turnieju w Krynicy (gdzie zajął VIII miejsce) oraz reprezentował Polskę w rozegranych w Warszawie meczach przeciwko drużynom Węgier i Czechosłowacji.
Oprócz gry turniejowej, zajmował się również szkoleniem młodzieży. Do jego wychowanków należeli m.in. Jacek Bielczyk i Jerzy Bany.
Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, najwyżej sklasyfikowany był w sierpniu 1957 r., zajmował wówczas 248. miejsce na świecie[1].
Przypisy
[edytuj] Źródła
- "Szachy" nr 3/1986, II strona okładki
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Wacław Łuczynowicz – wybrane partie szachowe (ang.)
