Wacław Jędrzejewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wacław Jędrzejewicz
Wacław Jędrzejewicz.jpg
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1893
Spiczyńce
Data i miejsce śmierci 30 listopada 1993
Cheshire
Minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Okres urzędowania od 23 lutego 1934
do 12 października 1935
Poprzednik Janusz Jędrzejewicz
Następca Konstanty Chyliński
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Oficer Orderu Leopolda (Belgia) Komandor I klasy Orderu Białej Róży (Finlandia) Rycerz I klasy Orderu Białej Róży (Finlandia) Kawaler Legii Honorowej (Francja) Złote Promienie ze Wstęgą Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (typ I) Order Świętego Sawy (Jugosławia) Wielki Oficer Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Order Korony Rumunii I klasy Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Kawaler 1. klasy Orderu Miecza (Szwecja)

Wacław Jędrzejewicz (ur. 29 stycznia 1893 w Spiczyńcach na Ukrainie, zm. 1 grudnia[1] 1993 w Cheshire w stanie Connecticut) – podpułkownik[2] dyplomowany Wojska Polskiego II RP, polski działacz niepodległościowy, działacz państwowy II Rzeczypospolitej – dyplomata, polityk i historyk.

Brat pedagoga i polityka Janusza Jędrzejewicza, premiera II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1903 rozpoczął naukę w warszawskim gimnazjum założonym przez gen. Pawła Chrzanowskiego (późniejsze Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego[3] matura w 1909), jego kolegą z klasy był m.in. ksiądz Ignacy Skorupka. W gimnazjum w 1909 współtworzył kółko lotnicze. W 1912 rozpoczął loty na szybowcu. Od 1913 studiował w Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Wstąpił do Związku Strzeleckiego, gdzie ukończył szkołę podoficerską. W sierpniu 1914 przebywał w Warszawie. Współtworzył Polską Organizację Wojskową (POW). Za zgodą Józefa Piłsudskiego na czele tzw. Batalionu Warszawskiego w sierpniu 1915 dołączył do I Brygady Legionów walczącej wówczas na Wołyniu. Skierowany ponownie do pracy w POW. Był członkiem Komendy Naczelnej i komendantem okręgów POW w Częstochowie i Zagłębiu, angażował się też działalność polityczną. W lipcu 1917 został aresztowany przez Niemców i skazany na 10 lat więzienia. Uwolniony z chwilą odzyskania niepodległości przez Polskę w listopadzie 1918, wstąpił do organizowanego Wojska Polskiego.

Jako należący do najbliższego kręgu zaufanych Józefa Piłsudskiego został skierowany do pracy w II Oddziale Sztabu Generalnego. W lipcu 1920, podczas wypełniania lotniczej misji wywiadowczej na trasie Lida-Wilno, dostał się do niewoli bolszewickiej. Po udanej ucieczce via Litwa powrócił do Polski. Jako ekspert uczestniczył w rokowaniach nad traktatem ryskim, równocześnie współdziałał przy tworzeniu w państwach bałtyckich polskich komórek wywiadowczych mających zadanie zbierania informacji o Rosji. W 1921 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną. W latach 1921–1925 był szefem Referatu Wschód II Oddziału Sztabu Generalnego (wywiad na ZSRR). Z dniem 1 kwietnia 1926, w randze majora SG, mianowany został attaché wojskowym przy Poselstwie Polskim w Tokio[4].

Jesienią 1928 przeniesiony w stan nieczynny. Objął stanowisko dyrektora departamentu administracyjnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od 1930 był dyrektorem departamentu konsularnego MSZ. We wrześniu 1933 otrzymał nominację na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu. Od lutego 1934 zajmował stanowisko ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (w rządach Janusza Jędrzejewicza, Leona Kozłowskiego i Walerego Sławka). W październiku 1935 ustąpił ze stanowiska. Pełnił funkcje sekretarza generalnego Komitetu Krzyża i Medalu Niepodległości. W 1937 prezes Polskiego Komitetu Międzynarodowej Wystawy w Paryżu.

We wrześniu 1939 powrócił do czynnej służby wojskowej w charakterze oficera łącznikowego przy MSZ. Uczestniczył w ewakuacji depozytu Funduszu Obrony Narodowej (FON) z Polski przez Rumunię do Francji, gdzie skarb został przekazany Rządowi Rzeczypospolitej.

Otoczenie gen. Władysława Sikorskiego uniemożliwiło mu zarówno dalszą służbę państwową jak i służbę wojskową w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.

W konsekwencji wiosną 1941 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Pracował jako pracownik fizyczny na fermie kurzej, a później jako szlifierz w fabryce zbrojeniowej. Działał społecznie w środowisku Polonii amerykańskiej. Współorganizował wraz z Ignacym Matuszewskim i Henrykiem Floyar-Rajchmanem Komitet Narodowy Amerykanów Polskiego Pochodzenia (KNAPP). Był jednym z założycieli powstałego w lipcu 1943 Instytutu Józefa Piłsudskiego[5] w Ameryce (w latach 1943–1948 był jego pierwszym dyrektorem i prezesem). Jesienią 1948 otrzymał tytuł profesora języka i literatury rosyjskiej w Wellesley College. W latach 1958–1963 był kierownikiem studiów slawistycznych w Ripon College w stanie Wisconsin. W 1963 przechodzi na emeryturę i powraca do Nowego Jorku, gdzie poświęca się działalności w Instytucie Józefa Piłsudskiego jako dyrektor (1963–1964), sekretarz zarządu (1971), wiceprezes (1972–1976) i prezes (1977–1978). Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1961).

Jego prochy złożono na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor około 300 artykułów historycznych publikowanych m.in. w paryskich „Zeszytach Historycznych” oraz obszernych prac: Poland in the British Parliament 1939-1945 i Kronika życia Józefa Piłsudskiego 1867-1935.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Nr 4944[6] (odznaczenie wręczył mu osobiście Marszałek Józef Piłsudski 11 listopada 1921), Krzyżem Niepodległości z Mieczami, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Wielką Wstęgą (1983)[7], Krzyżem Wielkim (pośmiertnie - postanowieniem prezydenta Lecha Wałęsy 3 grudnia 1993[8][9]) i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Legią Honorową oraz orderami i odznaczeniami dwunastu innych krajów, estoński Krzyż Wolności, Order Korony Rumunii I klasy, łotewski Order Trzech Gwiazd II klasy, japoński Order Wschodzącego Słońca IV klasy, Order Świętego Skarbu III klasy, fiński Order Białej Róży II i IV klasy, szwedzki Królewski Order Miecza IV klasy, jugosłowiański Order św. Sawy. W 1993 roku przyznano mu Honorowe Obywatelstwo Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa[10].

W 1992 Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Wałęsa nadał mu stopień generała brygady WP.

Przypisy

  1. 1993 rok. W: Historia Polski- kalendarium dziejów 1943-2009. Kraków: Kluszczyński, 2010, s. 341. ISBN 978-83-61923-70-1.
  2. W. Jędrzejewicz, Wspomnienia, Ossolineum, Wrocław, 1986, s. 186
  3. Późniejsze nazwy szkoły: od 30 czerwca 1915 do 10 listopada 1918 Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Maurycego hr. Zamoyskiego, od 10 listopada 1918 Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego (za: Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989: 21 i 23; tamże w spisie absolwentów na s. 338, pozycja 11. oraz fotografia nr 36 po s. 224).
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 20 z 08.05.1926 r.
  5. Instytut Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Rok. III, Nr 43, s. 1722. Warszawa 27 grudnia 1921.
  7. 19 marca 1983 Dz.U.R.P. z 1983 r. Nr 4. s. 32.
  8. Kancelaria Prezydenta RP: Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (1991-2005) - wykaz osób odznaczonych. [dostęp 2012-05-11].
  9. M.P. z 1994 r. Nr 8, poz. 64
  10. Honorowe Obywatelstwo Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. [dostęp 18 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czy wiesz kto to jest? pod ogólną red. Stanisława Łozy, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, Warszawa 1938.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]