Wacław Kuźmicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wacław Kuźmicki (ur. 27 kwietnia 1921 w Bacieczkach, obecnie dzielnica Białegostoku, zm. 19 sierpnia 2013 w Katowicach[1]) – polski lekkoatleta, wieloboista.

Absolwent Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie oddział w Łodzi (1949), Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach (1963) oraz Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Katowicach (1973). Zawodnik Jagiellonii Białystok, Dziewiarskiego Klubu Sportowego w Łodzi, ŁKS Łódź, AKS Budowlani Chorzów i Unii Chorzów.

Uczestnik igrzysk olimpijskich w Londynie (1948: dziesięciobój), mistrzostw Europy w Oslo (1946: dziesięciobój) oraz Akademickich Mistrzostw Świata UIE (Union Internationale des Étudiants) w Pradze (1947) i Budapeszcie (1949). Podczas AMŚ w Pradze wygrał skok w dal (6.70), był drugi w rzucie dyskiem (39.06) i trzeci w skoku wzwyż (1.70).

Mistrz Polski w trójskoku (1947) i dwukrotnie w pięcioboju (1947, 1950). Rekordy życiowe: bieg na 110 m przez płotki - 17.2 (1948), skok w dal - 7.03 (1951), skok wzwyż - 1.80 (1947), trójskok - 14.03 (1951), rzut oszczepem - 54.86 (1948), dziesięciobój - 6153 (1948). Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako trener w klubach: Ruch Chorzów, Start Katowice i AKS Chorzów oraz jako trener kadry narodowej. Sędzia międzynarodowy. Odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Żonaty z Ireną Hejducką. Dzieci Grażyna Malcher, Wojciech Kuźmicki.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]