Waco CG-13

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Waco CG-13A
Waco CG-13A
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Waco Aircraft Company
Typ ciężki szybowiec desantowy
Konstrukcja górnopłat zastrzałowy o konstrukcji mieszanej
Załoga 2
Historia
Data oblotu marzec 1943
Lata produkcji 19431944
Wycofanie ze służby 1947
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 26,21 m
Długość 16,46 m
Wysokość 6,07 m
Powierzchnia nośna 81,10 m²
Masa
Własna 3 946 kg
Użyteczna 4 672 kg
Startowa 8 573 kg
Osiągi
Prędkość maks. 315 km/h
Prędkość minimalna 134 km/h
Prędkość holowania 220 km/h
Dane operacyjne
Przestrzeń ładunkowa
40 żołnierzy z pełnym wyposażeniem
lub
samochód Jeep z haubicą M2 kal. 105 mm wraz z obsługą
lub
1,5-tonowy samochód
Użytkownicy
Stany Zjednoczone

Waco CG-13amerykański ciężki szybowiec transportowy z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1941 roku dowództwo Korpusu Powietrznego Armii Stanów Zjednoczonych wykorzystując doświadczenia z budowy szybowców w Wielkiej Brytanii zwróciło się do wytwórni Waco Aircraft Company z Troy w stanie Ohio o opracowanie ciężkiego szybowca transportowego zdolnego do przewozu co najmniej trzydziestu żołnierzy i będącego zdolnym do przewozu ciężkich dział i pojazdów.

Wytwórnia która zakończyła właśnie opracowywanie szybowca CG-4, w połowie 1942 roku rozpoczęła opracowywanie zleconego szybowca, który otrzymał oznaczenie Waco CG-13.

Prototyp szybowca CG-13 został opracowany na początku 1943 roku, a próby w locie odbyły się w marcu 1943 roku. W czasie tych prób tornado zniszczyło prototyp, ale prototyp do prób statycznych który użyto do dalszych badań potwierdził dobre właściwości szybowca.

W związku z tym wprowadzono go do produkcji seryjnej w dwóch wytwórniach Ford Motor Company i w wytwórni Northwestern Aerinautical Company. Łącznie wyprodukowano 132 szybowce Waco CG-13A nie licząc prototypów, których zbudowano 7.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Szybowce Waco CG-13 były użytkowane w amerykańskich wojskach powietrznodesantowych w trakcie II wojny światowej i zaraz po niej. Ostatnie z szybowców wycofano z użycia w 1947 roku.

Do ich holowania używano samolotów transportowych Douglas C-47, Curtiss C-46 i Douglas C-54.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Szybowiec Waco CG-13A to górnopłat zastrzałowy o konstrukcji mieszanej, metalowo-drewnianej.

Skrzydła dwudźwigarowe wykonane z drewna, pokryte cienką sklejką i dodatkowo kryte płótnem. Skrzydła wyposażone w lotki. Obrys prostokątny z zaokrąglonymi końcówkami. Zastrzał w kształcie litery V.

Kadłub o konstrukcji kratownicowej, wykonany ze spawanych rur stalowych i kryty płótnem. Sprzęt ładowano do szybowca od przodu, po podniesieniu do góry kabiny pilota. Ładownia po bokach miała dodatkowe drzwi. Podłoga szybowca w części ładunkowej została wzmocniona. W ładowani było miejsce dla 40 żołnierzy lub samochód Willys MB z haubicą M2 kal. 105 mm wraz z obsługą albo 1,5-tonowy samochód.

Podwozie trójpodporowe z podwoziem przednim o zdwojonych kołach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]