Wadym Kołesnyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wadym Kołesnyk
Imię i nazwisko Wadym Łeonidowycz Kołesnyk
Data i miejsce
urodzenia
12 marca 1967
Cudnów,obwód żytomierski, Ukraińska SRR 
Pozycja pomocnik/napastnik
Wzrost 167 cm
Masa ciała 66 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1987–1990
1991–1994
1994–1995
1995
1995–1997
1998
1998
1999–2002
2000–2002
Naftowyk Ochtyrka
Metalist Charków
Hapoel Kfar Saba
Metalist Charków
Karpaty Lwów
Metałurh Mariupol
Szachtar Makiejewka
Naftowyk Ochtyrka
Ełektron Romny (z przerwami)
143 (31)
72 (21)
? (?)
15 (2)
60 (15)
23 (5)
3 (1)
108 (16)
4 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2003–2007
2007–2008
2008–2011
2011
2013–
Naftowyk Ochtyrka (asystent)
Naftowyk-Ukrnafta Ochtyrka (rezerwy)
Naftowyk-Ukrnafta Ochtyrka (asystent)
Naftowyk-Ukrnafta Ochtyrka (p.o.)
Naftowyk-Ukrnafta Ochtyrka

Wadym Łeonidowycz Kołesnyk, ukr. Вадим Леонідович Колесник, ros. Вадим Леонидович Колесник, Wadim Leonidowicz Kolesnik (ur. 12 marca 1967 w Cudnowie, w obwodzie żytomierskim) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika, a wcześniej napastnika, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek DSSz. Pierwszy trener - jego ojciec Łeonid Kołesnyk. W 1987 rozpoczął karierę piłkarską w Naftowyku Ochtyrka, skąd w 1990 przeszedł do Metalista Charków. Latem 1994, po tym jak Metalist opuścił Wyszczą Lihę wyjechał do Izraelu, gdzie bronił barw klubu Hapoel Kfar Saba, ale wiosną 1995 powrócił do Metalista. Latem 1995 przeszedł do Karpat Lwów. Na początku 1998 został zaproszony do Metałurha Mariupol. Od 1999 ponownie występował w Naftowyku Ochtyrka, czasami pomagając farm klubowi Ełektron Romny. W 2002 zakończył karierę piłkarską w wieku 35 lat[1].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej od września 2003 pomagał trenować Naftowyk Ochtyrka. W sezonie 2007/08 prowadził drużynę rezerw Naftowyka. W listopadzie 2011 pełnił obowiązki głównego trenera Naftowyka[2]. Potem pracował w sztabie szkoleniowym ochtyrskiej druzyny. 9 grudnia 2013 po raz kolejny stanął na czele Naftowyka[3].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]