Walabia Parry’ego
| Walabia Parry’ego | |
| Macropus parryi[1] | |
| Bennett, 1835 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | ssaki niższe |
| Nadrząd | torbacze |
| Rząd | dwuprzodozębowce |
| Rodzina | kangurowate |
| Rodzaj | Macropus |
| Gatunek | walabia Parry’ego |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Walabia Parry’ego, walabia piękna[3] (Macropus parryi) – gatunek ssaka z rodziny kangurowatych (Macropodidae).
Spis treści |
Wygląd [edytuj]
Długość ciała 75-92 cm, ogona 72-104 cm, masa 7-15 kg (samice) i 14-26 kg (samce). Zimą wierzch ciała jest jasnoszary, latem brunatnoszary. Spód ciała biały. Czoło i nasada uszu są ciemnobrązowe, końce uszu z zewnątrz białe. Pysk z białymi policzkami, boki z białymi pręgami na biodrach. Jasnobrązowe pręgi ciągną się od karku do ramion. Długi, cienki ogon z ciemniejszym końcem.
Występowanie [edytuj]
Od okolic Cooktown w Queenslandzie do północnej części Nowej Południowej Walii. Pospolity na obszarze swego występowania.
Środowisko życia [edytuj]
Pofałdowane i pagórkowate obszary pokryte otwartymi lasami i porośnięte trawą. Preferuje lasy eukaliptusowe.
Tryb życia [edytuj]
Odżywia się trawami i innymi roślinami zielnymi w tym paprociami. Poza okresem suszy nie pije wody. Poszukiwanie pokarmu rozpoczyna wczesnym rankiem, w południe następuje przerwa, żerowanie jest kontynuowane do zapadnięcia zmroku. Walabie są torbaczami zajmującymi stałe terytoria i wykazującymi zachowania socjalne. Zwierzęta te żyją w grupach określanych luźnymi watahami, składających się nierzadko z ponad 50 osobników obydwu płci. W obrębie dużej grupy występują mniejsze skupienia liczące do 10 osobników. Samce i samice tworzą odrębne struktury hierarchiczne. W grupach samic hierarchia jest słabo wyrażana, natomiast wśród samców silnie podkreślane są zachowania agresywne, od łagodnych przepychanek do pojedynków polegających na wzajemnym okładaniu się łapami. U uczestników takich pojedynków nie zaobserwowano widocznych obrażeń. Grupy walabii są dla siebie wzajemnie tolerancyjne.
Samice osiągają dojrzałość płciową pomiędzy 18-24 miesiącem życia, a samce po ukończeniu drugiego roku. Dominujący samiec pierwszy kopuluje z płodnymi samicami. Po ciąży trwającej 34-38 dni rodzi się młode, które po raz pierwszy opuszcza torbę po 37 tygodniach, ale do wieku 15 miesięcy ssie matkę. Do ich wrogów naturalnych należą psy dingo.
Przypisy
- ↑ Macropus parryi w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Macropus parryi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 1. Warszawa: Horyzont, 2001, s. 50. ISBN 83-7227-610-2.
Bibliografia [edytuj]
- Edward Osborne Wilson: Socjobiologia. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo s.c., 2001. ISBN 83-7150-682-1.
- Detweiler, E.: Macropus parryi (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2000. [dostęp 15 kwietnia 2008].
