Waldemar Kuczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Waldemar Kuczyński
Waldemar Kuczyński Kancelaria Senatu.JPG
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1939
Kalisz
Minister przekształceń własnościowych
Okres urzędowania od 14 września 1990
do 14 grudnia 1990
Następca Janusz Lewandowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Waldemar Kuczyński, właśc. Marian Waldemar Kuczyński (ur. 22 listopada 1939 w Kaliszu) – polski ekonomista, dziennikarz, publicysta, polityk, były minister przekształceń własnościowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Okres PRL[edytuj | edytuj kod]

Maturę zdobył w Gimnazjum im. Adama Asnyka w Kaliszu (1958)[1]. Od 1959 był członkiem PZPR. W latach 1960–1965 studiował na Uniwersytecie Warszawskim, uczestniczył aktywnie w zebraniach utworzonego w 1962 z inicjatywy Karola Modzelewskiego Politycznego Klubu Dyskusyjnego. Od 1963 był inwigilowany przez funkcjonariuszy SB. Po ukończeniu studiów został asystentem na Wydziale Ekonomii UW. W 1966 został usunięty z PZPR i zwolniony z pracy na UW. Otrzymał nakaz pracy w Zakładach Mechanicznych "Ursus". W 1968 uczestniczył w spotkaniach dyskusyjnych studentów i młodej inteligencji, w tym w spotkaniu z 4 marca 1968, na którym przygotowywano wiec w obronie relegowanych z UW studentów Adama Michnika i Henryka Szlajfera. Po wiecu, który odbył się 8 marca 1968, został 10 marca 1968 aresztowany. Zwolniono go po około pół roku[2].

W latach 1973–1978 pracował jako adiunkt w Instytucie Organizacji, Zarządzania i Ekonomiki Przemysłu Budowlanego. W styczniu 1977 podpisał jeden z listów domagających się powołania komisji sejmowej ds. zbadania okoliczności wystąpień robotniczych w czerwcu 1976. W 1978 należał do założycieli Towarzystwa Kursów Naukowych (TKN) i następnie był jego wykładowcą. W ramach TKN wydano jego pracę poświęconą polskiej polityce gospodarczej lat 60. i 70. zatytułowaną Po wielkim skoku (1979). Publikował w wydawnictwach drugiego obiegu, głównie w "Biuletynie Informacyjnym" i "Robotniku". W ramach represji w maju 1978 stracił pracę.

W sierpniu 1980 był sygnatariuszem apelu intelektualistów do władz i strajkujących robotników (tzw. Apelu 64). 24 sierpnia 1980 wszedł w skład Komisji Ekspertów przy Międzyzakładowym Komitecie Strajkowym (MKS) w Gdańsku. Od stycznia 1981 był formalnie członkiem Rady Programowo-Konsultacyjnej Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" i w tym charakterze należał do doradców związku. Od marca 1981 był członkiem organizującej się redakcji "Tygodnika Solidarność", w którym kierował działem ekonomicznym, a od 1 czerwca 1981 był zastępcą redaktora naczelnego. Był obserwatorem z ramienia NSZZ "Solidarność" w Komisji Rządowej ds. Reformy Gospodarczego. Jesienią 1981 przygotował razem z Ryszardem Bugajem dla Komisji Programowej I Krajowego Związku Delegatów związku wariant programu gospodarczego, w którym stopniowe urynkowienie gospodarki łączono z silnym nadzorem społecznym i mocną ochroną grup najuboższych. W stanie wojennym został internowany (13 grudnia 1981) w Białołęce, a następnie w Jaworzu. Został zwolniony 12 lutego 1982 z powodu ciężkiej choroby córki. W sierpniu 1982 wyjechał do Francji, gdzie pracował w Szkole Zaawansowanych Studiów Społecznych w Paryżu. Był też komentatorem Radia Wolna Europa, publicystą "Aneksu", "Kultury" i nowojorskiego "Nowego Dziennika"[2].

III Rzeczpospolita[edytuj | edytuj kod]

Powrócił do Polski w lipcu 1989. Uczestniczył w tworzeniu rządu Tadeusza Mazowieckiego i opracowaniu jego programu. We wrześniu tego samego roku został mianowany na podsekretarza stanu w Urzędzie Rady Ministrów jako szef zespołu doradców premiera. We wrześniu 1990 stanął na czele nowo powołanego Ministerstwa Przekształceń Własnościowych. Rozpoczął prywatyzację przedsiębiorstw państwowych, sprzedając w ofercie publicznej akcje pięciu pierwszych firm, przygotował utworzenie Giełdy oraz Komisji Papierów Wartościowych[2]. Odszedł ze stanowiska wraz z dymisją rządu w grudniu 1990.

W kolejnych latach działał we władzach krajowych Unii Demokratycznej, następnie w Unii Wolności, a w 2005 (do czerwca) w Partii Demokratycznej. Później pozostał bezpartyjny.

W latach 1999–2001 był głównym doradcą ekonomicznym premiera Jerzego Buzka. Od 2002 do 2006 wykładał w Wyższej Szkole Bankowej w Poznaniu oraz Wyższej Szkole Humanistycznej w Pułtusku. W latach 2002–2005 zasiadał w Radzie Strategii Społeczno-Gospodarczej przy Prezesie Rady Ministrów.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Syn Mariana Kuczyńskiego (zamordowanego w maju 1941 w Bloku XI KL Auschwitz) oraz Marianny z domu Pecold. Po wojnie jego matka ponownie wyszła za mąż – za Władysława Radziejewskiego. Od 1966 mąż Haliny z domu Flis, z którą ma troje dzieci: Macieja, Dorotę i Natalię[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem książek:

  • Solidarność w opozycji. Dziennik 1993–1997, Poltext 2012
  • Solidarność u władzy. Dziennik 1989–1993, Europejskie Centrum Solidarności 2010
  • Burza nad Wisłą. Dziennik 1980–1981, Iskry 2002
  • Agonia Systemu, Presspublica 1996
  • Zwierzenia zausznika, BGW 1992
  • Obóz, CDN 1982, Wydawnictwo "V" 1983, Aneks 1983, Herderbucherei (niem.) 1987
  • Po wielkim skoku, NOWA 1979, PWE 1981, Editori Riuniti (wł.) 1981, Poltext 2012 (wznowienie uzupełnione aneksem o latach 1989–1990 i przedmową Leszka Balcerowicza)

Publikuje także m.in. w "Gazecie Wyborczej", "Rzeczpospolitej" i w portalu Wirtualna Polska. Komentuje wydarzenia gospodarcze i polityczne m.in. w TOK FM, TVN24 i w Superstacji. Jest redaktorem księgi jubileuszowej Tadeusz Mazowiecki, polityk trudnych czasów (1997), a także inicjatorem i redaktorem naczelnym księgi Dziesięciolecie Polski Niepodległej 1989–1999 (2001).

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

  1. Lista absolwentów Szkoły w latach 1945–2000. asnyk.kalisz.pl. [dostęp 2 czerwca 2011].
  2. 2,0 2,1 2,2 Waldemar Kuczyński. wyborcza.pl, 10 września 2009. [dostęp 18 czerwca 2010].
  3. O mojej rodzinie. kuczyn.com. [dostęp 29 października 2010].
  4. M.P. z 2011 r. Nr 78, poz. 780
  5. M.P. z 2001 r. Nr 13, poz. 211
  6. Gratulacje dla Waldemara Kuczyńskiego laureata Nagrody Peryklesa. prezydent.pl, 26 października 2014. [dostęp 27 października 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]