Waldemar Pawlak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Waldemar Pawlak
Waldemar Pawlak candidate 2010 D.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 września 1959
Model
Prezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Okres urzędowania od 5 czerwca 1992
do 10 lipca 1992
Poprzednik Jan Olszewski
Następca Hanna Suchocka
Prezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Okres urzędowania od 26 października 1993
do 1 marca 1995
Poprzednik Hanna Suchocka
Następca Józef Oleksy
Wiceprezes Rady Ministrów, minister gospodarki
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 27 listopada 2012
Poprzednik Piotr Woźniak[1]
Następca Janusz Piechociński
Prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Okres urzędowania od 29 czerwca 1991
do 11 października 1997
Poprzednik Roman Bartoszcze
Następca Jarosław Kalinowski
Prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Okres urzędowania od 29 stycznia 2005
do 17 listopada 2012
Poprzednik Janusz Wojciechowski
Następca Janusz Piechociński
Odznaczenia
Wielki Krzyż Komandorski Orderu "Za Zasługi dla Litwy" Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Wicepremier Waldemar Pawlak z premierem Donaldem Tuskiem i prezydentem Lechem Kaczyńskim, Warszawa, 16 listopada 2007

Waldemar Pawlak (ur. 5 września 1959 w Modelu) – polski polityk, dwukrotny prezes Rady Ministrów: w 1992 (nie stworzył rządu) oraz w latach 1993–1995.

Działacz Polskiego Stronnictwa Ludowego i prezes tej partii w latach 1991–1997 oraz 2005–2012, poseł na Sejm nieprzerwanie od 1989 (X, I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji), prezes Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych. W latach 2007–2012 wiceprezes Rady Ministrów i minister gospodarki w pierwszym i drugim rządzie Donalda Tuska. Kandydat w wyborach prezydenckich w 1995 i w 2010.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Laureat V Olimpiady Wiedzy Technicznej z 1978. Absolwent Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej z 1984. W grudniu 1981 uczestniczył w strajkach na tej uczelni. Od 1984 prowadzi 17-hektarowe gospodarstwo rolne we wsi Kamionka koło Pacyny i (jak sam przyznaje) jest pasjonatem Internetu[2]. Na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu pisał rozprawę doktorską pt. Wykorzystanie sieci neuronowych i algorytmów genetycznych do prognozowania trendów gospodarczych, której jednak nie ukończył.

W latach 2001–2005 był prezesem zarządu Warszawskiej Giełdy Towarowej[3]. Jest jednym z założycieli Fundacji Rozwoju Samorządowych Funduszy Pożyczkowych[4]. Był także pierwszym prezesem zarządu Krajowego Samorządowego Funduszu Pożyczkowego Karbona – Polska Grupa Spółdzielni Pożyczkowych – Spółdzielnia Osób Prawnych.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Karierę polityczną rozpoczął w 1985, wstępując do ZSL, z którego listy został posłem Sejmu kontraktowego. Po rozwiązaniu ZSL został członkiem PSL Odrodzenie. W każdych kolejnych wyborach do Sejmu (1991, 1993, 1997, 2001, 2005, 2007 i 2011) skutecznie ubiegał się o reelekcję.

Od 1990 należy do połączonego Polskiego Stronnictwa Ludowego (od 29 czerwca 1991 do 11 października 1997 był prezesem Naczelnego Komitetu Wykonawczego partii).

5 czerwca 1992 został desygnowany przez prezydenta Lecha Wałęsę i Sejm RP na urząd premiera. 10 lipca 1992 misja stworzenia chrześcijańsko-ludowo-liberalnego rządu zakończyła się niepowodzeniem (tzw. 33 dni Pawlaka).

Ponownie został premierem po wyborach parlamentarnych w 1993 i stworzeniu rządu koalicyjnego SLD-PSL. 1 marca 1995 jego rząd został odwołany na drodze konstruktywnego wotum nieufności, w którym koalicja SLD i PSL wskazała jako kandydata premiera Józefa Oleksego[5]. Z okresem jego rządów wiązała się sprawa tzw. trójkąta Buchacza[6].

W 1995 kandydował na urząd Prezydenta RP (po rezygnacji z kandydowania Józefa Zycha, ówczesnego marszałka Sejmu). W 1. turze wyborów uzyskał 4,31% poparcia (5. miejsce, 770 417 głosów)[7].

15 czerwca 2004 objął stanowisko przewodniczącego klubu parlamentarnego PSL[8], a 29 stycznia 2005 został ponownie wybrany na prezesa partii. Po przedterminowych wyborach w 2007 i zawiązaniu przez PSL koalicji rządowej z PO 16 listopada 2007 objął urzędy ministra gospodarki i wiceprezesa Rady Ministrów w pierwszym rządzie Donalda Tuska. 11 kwietnia 2010 został wiceprzewodniczącym Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.

21 kwietnia 2010 zadeklarował start w przedterminowych wyborach prezydenckich z ramienia PSL. 6 maja 2010 został zarejestrowany jako kandydat przez PKW. W pierwszej turze uzyskał 294 273 głosy (1,75%), zajmując 5. miejsce spośród 10 kandydatów[9]. 20 maja 2010 został powołany przez tymczasowo wykonującego obowiązki Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[10], z której został odwołany 11 grudnia 2012. W 2011 został przewodniczącym honorowego komitetu ds. obchodów jubileuszu 80 lat „Zielonego Sztandaru”.

Po wyborach parlamentarnych w 2011, w których uzyskał w okręgu płockim 24 491 głosów[11], zachował stanowiska wicepremiera i ministra gospodarki w drugim rządzie Donalda Tuska.

17 listopada 2012 podczas XI kongresu PSL w Pruszkowie bez powodzenia ubiegał się o ponowny wybór na prezesa PSL. W głosowaniu otrzymał 530 głosów, przegrywając z Januszem Piechocińskim, na którego zagłosowało 547 delegatów[12]. Dwa dni później ogłosił podanie się do dymisji (przyjętej następnie przez premiera Donalda Tuska) z funkcji wicepremiera i ministra gospodarki. Odwołany został 27 listopada[13].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Marianny Pawlaków. Żonaty z Elżbietą, ma troje dzieci. Mieszka w Żyrardowie z partnerką[14].

Interesuje się nowymi technologiami, m.in. wolnym oprogramowaniem[15]. Brał udział w uruchomieniu systemu transakcyjnego Warszawskiej Giełdy Towarowej na bazie otwartego oprogramowania[16].

Waldemar Pawlak stał się bohaterem piosenki „Lewy czerwcowy” zespołu Kult.

Odznaczenia (lista niepełna)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Piotr Woźniak zajmował wyłącznie stanowisko ministra gospodarki.
  2. Pawlak, Waldemar. gazeta.pl, 26 września 2001. [dostęp 23 maja 2010].
  3. B. premier – prezesem Warszawskiej Giełdy Towarowej. wp.pl, 21 maja 2001. [dostęp 4 marca 2011].
  4. Władze i struktura – Instytutu Zarządzania i Kadr. karbona.pl. [dostęp 23 maja 2010].
  5. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 319. ISBN 978-83-240-2130-7.
  6. Waldemar Pawlak znów u władzy. tvn24.pl, 30 października 2007. [dostęp 23 maja 2010].
  7. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 341. ISBN 978-83-240-2130-7.
  8. Pawlak szefem klubu PSL. wp.pl, 15 czerwca 2004. [dostęp 4 marca 2011].
  9. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 21 czerwca 2010].
  10. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 23 maja 2010].
  11. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 6 grudnia 2013].
  12. Janusz Piechociński nowym prezesem PSL. Waldemar Pawlak: chcę odejść z rządu. wp.pl, 17 listopada 2012.
  13. Prezydent odwołał Waldemara Pawlaka ze składu rządu. prezydent.pl, 27 listopada 2012. [dostęp 27 listopada 2012].
  14. Czego boi się Waldemar Pawlak. dziennik.pl, 11 marca 2009. [dostęp 12 lipca 2010].
  15. Wolny dostęp do wiedzy w globalnej wiosce. pawlak.pl. [dostęp 23 maja 2010].
  16. Blogowanie czy politykowanie. waldemarpawlak.blog.onet.pl, 2 września 2006. [dostęp 23 maja 2010].
  17. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). prezidente.lt. [dostęp 12 września 2011]. – jako Waldemar Pawłak
  18. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 10 grudnia 2013].
  19. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 5 grudnia 2013]. s. 44–45.
  20. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 17 marca 2010].
  21. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 12 września 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]