Walentin Koźmicz Iwanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy radzieckiego i rosyjskiego piłkarza urodzonego w 1934. Zobacz też: inne osoby noszące to imię i nazwisko.
Walentin Iwanow
Valentin Kozmich Ivanov.jpg
Imię i nazwisko Walentin Koźmicz Iwanow
Data i miejsce
urodzenia
19 listopada 1934
Moskwa, Rosyjska FSRR 
Data i miejsce
śmierci
8 listopada 2011
Moskwa, Rosja 
Pozycja napastnik
Wzrost 178 cm
Masa ciała 70 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1952–1966 Torpedo Moskwa 287 (124)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1955–1965  ZSRR 59 (26)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1967–1970
1973–1978
1980–1991
1992–1993
1994
1994–1996
1998
2003
Torpedo Moskwa
Torpedo Moskwa
Torpedo Moskwa
Raja Casablanca
Asmarał Moskwa
Torpedo Moskwa
Torpedo Moskwa
Torpedo-Metałłurg Moskwa

Walentin Koźmicz Iwanow, ros. Валентин Козьмич Иванов (ur. 19 listopada 1934 w Moskwie, ZSRR, zm. 8 listopada 2011 tamże)[1]) – rosyjski piłkarz występujący na pozycji napastnika, trener i menedżer piłkarski, reprezentant Związku Radzieckiego. Ojciec sędziego piłkarskiego Walentina W. Iwanowa.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Iwanow rozpoczynał swoją karierę piłkarską w drużynie zakładowej, gdzie wypatrzył go trener Grigorij Żarkow i w 1952 młody piłkarz został zawodnikiem pierwszoligowego Torpedo Moskwa. Już po roku wywalczył sobie miejsce w podstawowym składzie, pomimo dużej konkurencji i młodego wieku. Do jego partnerów w drużynie klubowej należeli m.in. Eduard Strielcow i Giennadij Gusarow. Na płaszczyźnie klubowej odnosił również znaczące sukcesy, jednak jedynie krajowe. Karierę piłkarską zakończył w 1967 roku.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

26 czerwca 1955 debiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w meczu towarzyskim z Szwecją (6:1), w swoim debiucie zdobył jedną z sześciu bramek. Iwanow szybko wywalczył sobie miejsce w reprezentacji ZSRR, z którą sięgnął w 1956 w Melbourne po mistrzostwo olimpijskie, zaś w 1960 po mistrzostwo Europy. W 1962, na Mistrzostwach Świata w Chile zdobył dla drużyny narodowej 4 bramki (wszystkie w fazie grupowej), co pozwoliło mu (wraz z pięcioma innymi graczami) wywalczyć tytuł króla strzelców. Drużyna ZSRR odpadła z turnieju w ćwierćfinale. W wielkich turniejach Iwanow uczestniczył również w 1958 (na Mistrzostwach Świata w Szwecji oraz w 1964, kiedy jego drużyna wywalczyła wicemistrzostwo Europy). Ogółem rozegrał w reprezentacji ZSRR 59 meczów i zdobył 26 goli (trzeci strzelec w historii po Błochinie i Protasowie), zaś w drużynie olimpijskiej zagrał 4 razy i zdobył 3 bramki.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Kariera trenerska Iwanowa związana jest głównie z klubem Torpedo Moskwa, z którym zdobył najwięcej trofeów. W 1976 wywalczył z zespołem mistrzostwo ZSRR, zaś trzykrotnie (w 1968, 1972 i 1986) krajowy puchar. Iwanow dostał nagrodę zasłużonego trenera ZSRR. W latach 1992-1993 prowadził marokański klub pierwszoligowy Raja z Casablanki. W 1994 wrócił do Rosji, gdzie kilka razy trenował przez krótkie okresy Torpedo Moskwa. Pełnił także funkcję wiceprezydenta klubu Premier Ligi FK Moskwa.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz ZSRR: 1960, 1965
  • wicemistrz ZSRR: 1957, 1961, 1964
  • brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1953
  • zdobywca Pucharu ZSRR: 1960

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Умер Валентин Иванов (ros.). gazeta.ru, 2011-11-08. [dostęp 2011-11-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]