Walentynian II
| Walentynian II | |
 |
|
| Imiona | Flavius Valentinianus |
| Panował jako | Valentinianus Augustus |
| Czas panowania | 22 listopada 375 r. – 15 maja 392 r. |
| Data urodzin | 371 r. |
| Data śmierci | 15 maja 392 r. – Vienne |
| Moneta | |
 |
|
| Lista cesarzy rzymskich | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Walentynian II, Flavius Valentinianus, Valentinianus II (ur. 371, zm. 15 maja 392) – syn Walentyniana I i jego drugiej żony – Justyny. Był cesarzem Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego od 375 roku (miał wtedy jedynie 4 lata) i współrządził ze swoim przyrodnim bratem – Gracjanem (miał 17 lat).
Spis treści |
Biografia[edytuj]
Wczesne lata[edytuj]
Walentynian został uznany współcesarzem przez Gracjana i Walensa. Zarządzał, a właściwie jego matka Justina, Italią, Ilirią i rzymską Afryką. Justina była arianką, dlatego też na dworze w Mediolanie zwalczano katolików, których przywódcą był biskup Mediolanu Ambroży (późniejszy święty). Popularność Ambrożego wzrosła w końcu tak bardzo, że pozycja dworu cesarskiego i samego cesarza wyraźnie spadła, Rzymianie zaczęli popierać katolików. W 383 (roku śmierci Gracjana) Magnus Maximus, który dowodził armią rzymską w Brytanii przekroczył Alpy w Panonii i zagroził samemu Mediolanowi, a w 387 obwołał się zarządcą wszystkich północnych prowincji.
Walentynian wraz z matką uciekli do Teodozjusza I, cesarza Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego, gdyż jego żoną była Galla – siostra Walentyniana. Tam Walentynian przeszedł na katolicyzm. Teodozjusz udzielił mu pomocy i pokonał wojska uzurpatora w 388 roku. Osadził Walentyniana z powrotem na tronie, ponieważ jednak Walentynian liczył dopiero 12 lat, jego doradcą został rzymski wódz germańskiego pochodzenia Arbogast, który miał sprawować rządy w państwie w imieniu cesarza do czasu osiągnięcia przez niego pełnoletności. Okazało się, że Teodozjusz nie docenił ambicji generała, który nie zamierzał rezygnować z władzy.
Arbogast i Walentynian II[edytuj]
Walentynian II, choć oficjalnie był cesarzem, w praktyce był odsunięty od rzeczywistego wpływu na los państwa. Przebywał w pałacu w Wiennie nad Rodanem niemal jako więzień. Tymczasem Arbogast zaczął sprawować niepodzielną władzę nad zachodnim imperium, podporządkowując sobie administrację i obsadzając ją swoimi ludźmi. Z czasem dorastającemu Walentynianowi zaczęła przeszkadzać rola marionetki, tym bardziej, że potężny Arbogast nie szczędził mu upokorzeń.
Pewnego dnia, poczas obrad konsystorza - przybocznej rady cesarskiej, na której obecny był cesarz i Arbogast doszło do incydentu, w czasie którego Arbogast zabił mieczem jednego ze swoich oponentów na oczach cesarza. Wstrząśnięty Walentynian, na następnym zebraniu rady wręczył Arbogastowi pismo, w którym pozbawiał go wszelkich urzędów. Jednak wódz podarł to pismo na oczach cesarza i wszystkich dostojników oświadczając pogardliwie: "Nie ty dałeś mi władzę i nie ty mi ją zabierzesz". Walentynian usiłował wówczas zaatakować Arbogasta, ale pałacowa straż okazała się lojalna wobec wodza, a nie cesarza. Jakiś czas później znaleziono Walentyniana powieszonego w swoim pokoju. Według oficjalnej wersji popełnił samobójstwo, ale pojawiały się głosy, ze zamordowano go z rozkazu Arbogasta.
Bibliografia[edytuj]
- Aleksander Krawczuk Upadek Rzymu: Księga wojen, wyd. Ossolineum, 1978
| Poprzednik Walentynian I i Walens |
 |
Cesarz rzymski (współrządy z Walensem, Gracjanem i Teodozjuszem I) 371 - 392 |
|
Następca Teodozjusz I |
