Walentynian II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Walentynian II
Statue of emperor Valentinian II detail.JPG
Imiona Flavius Valentinianus
Panował jako Valentinianus Augustus
Czas panowania 22 listopada 375 r.15 maja 392 r.
Data urodzin 371 r.
Data śmierci 15 maja 392 r.Vienne
Moneta
Solidus Valentinian II trier RIC 090a.jpg
Lista cesarzy rzymskich
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Walentynian II, Flavius Valentinianus, Valentinianus II (ur. 371, zm. 15 maja 392) – syn Walentyniana I i jego drugiej żony – Justyny. Był cesarzem Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego od 375 roku (miał wtedy jedynie 4 lata) i współrządził ze swoim przyrodnim bratem – Gracjanem (miał 17 lat).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Walentynian został uznany współcesarzem przez Gracjana i Walensa. Zarządzał, a właściwie jego matka Justina, Italią, Ilirią i rzymską Afryką. Justina była arianką, dlatego też na dworze w Mediolanie zwalczano katolików, których przywódcą był biskup Mediolanu Ambroży (późniejszy święty). Popularność Ambrożego wzrosła w końcu tak bardzo, że pozycja dworu cesarskiego i samego cesarza wyraźnie spadła, Rzymianie zaczęli popierać katolików. W 383 (roku śmierci Gracjana) Magnus Maximus, który dowodził armią rzymską w Brytanii przekroczył Alpy w Panonii i zagroził samemu Mediolanowi, a w 387 obwołał się zarządcą wszystkich północnych prowincji.

Walentynian wraz z matką uciekli do Teodozjusza I, cesarza Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego, gdyż jego żoną była Galla – siostra Walentyniana. Tam Walentynian przeszedł na katolicyzm. Teodozjusz udzielił mu pomocy i pokonał wojska uzurpatora w 388 roku. Osadził Walentyniana z powrotem na tronie, ponieważ jednak Walentynian liczył dopiero 12 lat, jego doradcą został rzymski wódz germańskiego pochodzenia Arbogast, który miał sprawować rządy w państwie w imieniu cesarza do czasu osiągnięcia przez niego pełnoletności. Okazało się, że Teodozjusz nie docenił ambicji generała, który nie zamierzał rezygnować z władzy.

Arbogast i Walentynian II[edytuj | edytuj kod]

Walentynian II, choć oficjalnie był cesarzem, w praktyce był odsunięty od rzeczywistego wpływu na los państwa. Przebywał w pałacu w Wiennie nad Rodanem niemal jako więzień. Tymczasem Arbogast zaczął sprawować niepodzielną władzę nad zachodnim imperium, podporządkowując sobie administrację i obsadzając ją swoimi ludźmi. Z czasem dorastającemu Walentynianowi zaczęła przeszkadzać rola marionetki, tym bardziej, że potężny Arbogast nie szczędził mu upokorzeń.

Pewnego dnia, poczas obrad konsystorza - przybocznej rady cesarskiej, na której obecny był cesarz i Arbogast doszło do incydentu, w czasie którego Arbogast zabił mieczem jednego ze swoich oponentów na oczach cesarza. Wstrząśnięty Walentynian, na następnym zebraniu rady wręczył Arbogastowi pismo, w którym pozbawiał go wszelkich urzędów. Jednak wódz podarł to pismo na oczach cesarza i wszystkich dostojników oświadczając pogardliwie: "Nie ty dałeś mi władzę i nie ty mi ją zabierzesz". Walentynian usiłował wówczas zaatakować Arbogasta, ale pałacowa straż okazała się lojalna wobec wodza, a nie cesarza. Jakiś czas później znaleziono Walentyniana powieszonego w swoim pokoju. Według oficjalnej wersji popełnił samobójstwo, ale pojawiały się głosy, ze zamordowano go z rozkazu Arbogasta.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksander Krawczuk Upadek Rzymu: Księga wojen, wyd. Ossolineum, 1978
Poprzednik
Walentynian I i Walens
Imperatores Romani.svg Cesarz rzymski
(współrządy z Walensem, Gracjanem i Teodozjuszem I)
371 - 392
Imperatores Romani.svg Następca
Teodozjusz I