Walerian Kalinka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Walerian Kalinka 18261886

Walerian Kalinkao. Walerian Kalinka CR (ur. 20 listopada 1826 w Krakowie, zm. 26 grudnia 1886) – polski duchowny, historyk, założyciel Polskiej Prowincji Zmartwychwstańców.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach (1840-45) studiował filozofię i prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Brał udział w powstaniu krakowskim 1846 r. W 1868 r. wstąpił do zgromadzenia zmartwychwstańców i w 1870 otrzymał święcenia kapłańskie. Należał do Towarzystwa Historycznego oraz do Akademii Umiejętności. W latach 1861-1886 był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.[1]Od 1856 członek Komitetu Wydawniczego Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu.[2] Był współtwórcą krakowskiej szkoły historycznej. Współpracownik Hotelu Lambert i jeden z krakowskich stańczyków. Był redaktorem emigracyjnego pisma Wiadomości Polskie[3]. W czasie powstania styczniowego był kierownikiem dyplomatycznej Agencji Szwedzkiej[4].

Ostatnie lata życia spędził we Lwowie (przy ul. Piekarskiej), kierując pierwszą fundacją Zmartwychwstańców w kraju. Założył tam Internat Ruski. Był prowincjałem regionu. Tablica poświęcona Walerianowi Kalince znajduje się w prezbiterium Kościóła Zmartwychwstania Pana Jezusa we Lwowie przy ulicy Piekarskiej.

W latach 1891-1902 ukazało się zbiorowe wydanie jego prac (Dzieła, t. 1-12) w których przeprowadził głęboką analizę wewnętrznych przyczyn upadku Polski i rozbiorów, wskazując drogę odrodzenia. Jest autorem wielu prac naukowych głównie historycznych.

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Waleriana Kalinki

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bolesław Erzepki, Spis członków Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu, Poznań 1896, s. 2.
  2. Anna Mazanek, Towarzystwo Historyczno-Literackie, w: Literatura Polska, przewodnik encyklopedyczny, Warszawa 1985, t. II, s. 482.
  3. Sławomir Kalembka, Wielka Emigracja, Polskie wychodźstwo polityczne w latach 1831-1862, Warszawa 1971, s. 425.
  4. Historia dyplomacji polskiej, t. III, Warszawa 1982, s. 507.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]