Walka (filozofia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło walka w Wikisłowniku

Walka – w ujęciu filozoficznym to wszelkie działanie przynajmniej dwupodmiotowe (przy założeniu, że i zespół może być podmiotem), gdzie przynajmniej jeden z podmiotów przeszkadza drugiemu. W poszczególnym, najzwyklejszym i bodaj najciekawszym przypadku oba podmioty nie tylko dążą obiektywnie do celów niezgodnych, lecz nadto wiedzą o tym i liczą się w budowaniu swoich planów też z działaniami strony przeciwnej. Dlatego zaś ten przypadek, przypadek wzajemnego i świadomego zarazem przeszkadzania, uważamy za najciekawszy, iż wtedy obie strony zmuszają się wzajemnie w sposób osobliwie intensywny do pokonywania trudności, a więc pośrednio – do usprawniania techniki działań[1]

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Tadeusz Kotarbiński jest twórcą ogólnej teorii walki, którą opublikował po raz pierwszy w 1938. Nazwał ją kooperacją negatywną. Rozwinęła się z niej gałąź wiedzy zwana agonologią (gr. agon – zawody). Ogólna teoria walki jest częścią teorii sprawnego działania, czyli prakseologii – nauki, której T. Kotarbiński był światowym prekursorem.

Przypisy

  1. Tadeusz Kotarbiński: Traktat o dobrej robocie. Wrocław: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1982 s. 221.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kotarbiński: Z ogólnej teorii walki. Sekcja Psychologiczna Towarzystwa Wiedzy Wojskowej, Warszawa 1938.
  • Tadeusz Kotarbiński: Traktat o dobrej robocie. 1955.