Walki wewnętrzne w Jerozolimie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy walk w Jerozolimie w roku 68. Zobacz też: inne bitwy o Jerozolimę.
Walki wewnętrzne w Jerozolimie
Wojna żydowska (66-73)
Half Shekel.jpg
moneta żydowska z okresu powstania
Czas 68 n.e.
Miejsce Jerozolima
Terytorium Izrael
Wynik osłabienie pozycji zelotów
Strony konfliktu
JudaismSymbol.PNG Zeloci, Idumejczycy Star of David.svg zwolennicy arcykapłana Ananosa i Eleazara
Dowódcy
Jan z Gischali arcykapłan Ananos, Szymon z Gezary, Eleazar
Siły
20 000 Edomitów, nieznana liczba zelotów nieznane
Straty
nieznane 20 000 cywilów
Wojny rzymsko-żydowskie

Jerozolima - góra Tabor - Jerozolima (II) - Wojna Warusa - góra Scopus - Jerozolima (III) - Aleksandria - Jerozolima (IV) - Beth Horon - Askalon - Jotopata - Joppa - Tarychea - Gamala - Jerozolima (V) - Betennabris - Jerozolima (VI) - Macheront - Masada - Wojna Kwietusa - Betar - Powstanie przeciwko Antoninusowi - Powstanie przeciwko Sewerowi - Wojna przeciwko Gallusowi

Walki wewnętrzne w Jerozolimie – starcia pomiędzy zelotami a zwolennikami arcykapłana Ananosa, które miały miejsce w roku 68 n.e.

Klęski poniesione w walkach z Rzymianami na przełomie lat 67 i 68 n.e. doprowadziły do rozłamu w szeregach powstańczych zrzeszonych w Jerozolimie. Przeciwna wojnie arystokracja żydowska z arcykapłanem Ananosem na czele, potępiła zwolenników wojny, nawołując miejscową ludność do wystąpienia przeciwko zelotom zajmującym świątynię w Jerozolimie. W wyniku walk mieszkańcy wyparli zelotów do wewnątrz dziedzińca świątynnego. Wtedy to ważną rolę odegrał Jan z Gischali, za którego namową zeloci poprosili o pomoc Idumejczyków, spokrewnionych z Żydami wyznawców religii mojżeszowej. Gdy tylko Idumejczycy pojawili się pod miastem, zeloci otworzyli im bramy wpuszczając sojuszników. Natychmiast też nastąpiło polowanie na zwolenników Ananosa. W walce zginęło 20 000 mieszkańców, w tym arcykapłan Ananos.

Po ustaniu walk, Idumejczycy opuścili Jerozolimę, a w mieście rozpoczęła się walka o władzę pomiędzy miejscowymi stronnictwami. Ostatecznie największe wpływy w mieście zyskał Jan z Gischali. Napiętą sytuację starali się wykorzystać rosnący w siłę sykariusze a także 20 000 armia Szymona z Gezary, skupiająca biedotę oraz niewolników. Do bitwy pomiędzy zelotami a siłami Szymona doszło pod Jerozolimą. Zwycięstwo odniósł Szymon, którego natychmiast poparli przeciwnicy zelotów w mieście. Ci ostatni schronili się ponowie w świątyni, w której również doszło do rozłamu. Część budowli znalazła się w rękach Eleazara i jego ludzi. W tej sytuacji doszło do nowych walk pomiędzy zwolennikami Szymona oraz Jana z Gischali i Eleazara, które przyniosły poważne zniszczenia w mieście. Starcia te były również poważniejszym sprawdzianem dla powstańców przed szykowanym przez Wespazjana atakiem na Jerozolimę.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Bernard Nowaczyk: Masada 66–73, wyd. Bellona. Warszawa 2009.