Wallace Smith (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy amerykańskiego boksera. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Boxing pictogram.svg Wallace „Bud” Smith
Pełne imię i nazwisko Wallace Bre Smith
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1929
Cincinnati
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1973
Cincinnati
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Wzrost 169 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa lekka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 60
Zwycięstwa 31
Przez nokauty 18
Porażki 23
Remisy 6

Wallace Bre „Bud” Smith (ur. 2 kwietnia 1929[1][2] w Cincinnati w stanie Ohio, zm. 11 lipca 1973 tamże) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Wziął udział w igrzyskach olimpijskich w 1948 w Londynie, gdzie dotarł do półfinału wagi lekkiej, w którym przegrał z Josem Vissersem z Belgii. Walkę o brązowy medal ze Svendem Wadem z Danii oddał walkowerem, zajmując ostatecznie 4. miejsce w swojej kategorii wagowej[3].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczął karierę zawodowego boksera w 1948. Początjkowo walczył ze zmiennym szczęściem, choć większość pojedynków wygrywał. W 1950 przegrał z przyszłym trzykrotnym mistrzem świata wagi lekkiej Jimmym Carterem, a w 1951 dwukrotnie pokonał go Virgil Akins. W 1951 zremisował z Orlando Zuluetą, a w 1953 z Johnnym Saxtonem, a także przegrał i dwukrotnie wygrał z Zuluetą. W 1954 zanotował dwie porażki z Joe Micelim, w tym jedną przez nokaut.

29 czerwca 1955 w Bostonie stanął do walki o mistrzostwo świata w wadze lekkiej z obrońcą tytułu Jimmym Carterem i niespodziewanie zwyciężył na punkty. W rewanżu 19 października tego roku w Cincinnati również wygrał na punkty. Wszystkie następne walki zawodowe Smith przegrał. W 1956 najpierw zanotował trzy porażki w walkach towarzyskich: z Larrym Boardmanem, z Tonym DeMarco i z Joe Brownem. Następnie 24 sierpnia tego roku w Nowym Orleanie zmierzył się w obronie tytułu z Joe Brownem i przegrał na punkty tracąc mistrzostwo. W trzeciej walce tych pięściarzy, która odbyła się 13 lutego 1957 w Miami Beach, nie udało mu się odzyskać tytułu, gdyż przegrał przez techniczny nokaut w 11. rundzie. Później stoczył jeszcze sześć przegranych walk (w tym z przyszłym mistrzem świata w wadze junior półśredniej Duilio Loi i w 1958 zakończył karierę bokserską.

Tragiczna śmierć[edytuj | edytuj kod]

11 lipca 1973 Smith zginął w Cincinnati, gdy próbował uspokoić parę kłócącą się na ulicy. Mężczyzna wyciągnął broń i zastrzelił go[4].

Przypisy

  1. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 226. ISBN 83-217-2680-1. Wallace "Bud" Smith (ang.). The Cyber Boxing Zone Encyclopedia. [dostęp 2013-03-03].
  2. Inne źródła podają inną datę urodzenia: 15 kwietnia 1929 Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Bud Smith (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2013-03-03]., a nawet 22 kwietnia 1924 Wallace (Bud) Smith (ang.). boxrec.com. [dostęp 2013-03-03].
  3. Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Bud Smith (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2013-03-03].
  4. Andrew Fruman: The Champion That Time Forgot: Wallace “Bud” Smith (ang.). The Cruelest Sport, 2011-11-27. [dostęp 2013-03-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]