Wally Masur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy tenisisty. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Wally Masur
Państwo  Australia
Miejsce zamieszkania Sydney
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1963
Southampton
Wzrost 180 cm
Masa ciała 76 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1982
Zakończenie kariery 1995
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 15 (11 października 1993)
Australian Open SF (1987)
Roland Garros 3R (1991)
Wimbledon 4R (1988, 1992, 1993)
US Open SF (1993)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 16
Najwyżej w rankingu 8 (12 kwietnia 1993)
Australian Open SF (1993)
Roland Garros SF (1992)
Wimbledon QF (1988, 1992)
US Open 2R (1984, 1987−1990, 1992, 1993)

Wally Masur (ur. 13 maja 1963 w Southampton) − australijski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi tenisowe rozpoczął jako 8−latek. W gronie juniorów został mistrzem Australian Open w deblu (1980) i narodowym mistrzem Australii (1981). Był również finalistą singla Australian Open (1980).

Jako zawodowy tenisista Masur występował w latach 1982−1995.

Wygrał w ciągu kariery 3 turnieje w grze pojedynczej rangi ATP World Tour (Hongkong 1983, Adelaide 1987, Newport 1988), ponadto 8−krotnie docierał do finału. Najlepszym sezonem w karierze singlowej Masura był rok 1993, kiedy dotarł do półfinałów turniejów na wszystkich nawierzchniach (mączce, trawie, betonie i dywanie halowym), był w finałach na trawie w Rosmalen (przegrał w finale z Arnaudem Boetschem) i Nottingham (przegrał w finale z Jasonem Stoltenbergiem), w 4 rundzie Wimbledonu (przegrał z Jakobem Hlaskiem w pięciu setach) oraz osiągnął półfinał wielkoszlemowy na US Open. W meczu o udział w finale poniósł porażkę z Cédricem Pioline w czterech setach. W półfinale wielkoszlemowym Masur był także w 1987 na Australian Open, gdzie pokonał m.in. Borisa Beckera, a uległ Stefanowi Edbergowi. W 1983 roku był w ćwierćfinale Australian Open, jednak odpadł z Johnem McEnroem.

Większe sukcesy odnosił w grze podwójnej. W latach 1983−1993 wygrał łącznie 16 turniejów (z różnymi partnerami). Latem 1993 roku para Masur−Mark Kratzmann zajmowała pozycję nr 1. w rankingu najlepszych debli na świecie. Wspólnie z Kratzmannem występował w deblowym turnieju ATP World Tour World Championships w 1992 roku (półfinał) i 1993 roku. Kilkakrotnie docierał do deblowych półfinałów turniejów wielkoszlemowych (French Open 1988 i 1992, Australian Open 1993).

Masur występował w reprezentacji w Pucharze Davisa w latach 1985−1993. 2−krotnie przyczynił się znacznie do awansu Australii do finału tych rozgrywek (1990, 1993), ale w obu przypadkach kapitan Neale Fraser nie wystawiał go w meczach finałowych, ze względu na nawierzchnię ziemną, na której Masur nie grał najlepiej. Mimo tych decyzji Australia finał zarówno w 1990 (ze Stanami Zjednoczonymi), jak i w 1993 (z Niemcami) przegrała.

Wally Masur bronił barw Australii także w Drużynowym Pucharze Świata oraz w Pucharze Hopmana.

Australijczyk wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Seulu (1988), lecz przegrał w 2 rundzie z Carlem-Uwe Steebem, a cztery lata później w Barcelonie odpadł w 1 rundzie z Pete'em Samprasem.

W rankingu gry pojedynczej Masur najwyżej był na 15. miejscu (11 października 1993), a w klasyfikacji gry podwójnej na 8. pozycji (12 kwietnia 1993).

Po zakończeniu kariery sportowej był m.in. trenerem Michaela Sticha. Współpracował także z australijską reprezentacją daviscupową.

Zwycięstwa turniejowe:

  • gra pojedyncza:
    • 1983 Hongkong
    • 1987 Adelajda
    • 1988 Newport
  • gra podwójna:

Finały turniejowe:

  • gra pojedyncza:
    • 1984 Tajpej
    • 1985 Auckland
    • 1987 Nancy
    • 1988 Adelajda
    • 1990 Memphis
    • 1991 Hongkong
    • 1993 Manchester, Rosmalen
  • gra podwójna:
    • 1984 Brisbane (z Broderickiem Dyke), Aix-en-Provence (z Chrisem Lewisem)
    • 1985 Auckland, Mediolan, Sydney (korty otwarte, wszystkie z Broderickiem Dyle)
    • 1986 Monachium (z Broderickiem Dyke), Bristol (z Markiem Edmondsonem)
    • 1987 Brisbane (z Broderickiem Dyke), Nancy (z Darrenem Cahillem)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]