Walther von Brauchitsch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Walther Heinrich Alfred Hermann von Brauchitsch
Walther Heinrich Alfred Hermann von Brauchitsch
Feldmarszałek Feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 4 października 1881
Berlin
Data i miejsce śmierci 18 października 1948
Hamburg
Przebieg służby
Lata służby 1900-1945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego (1900 – 1918)
Reichsmarine Reichswehra (1919 - 1934)
Balkenkreuz.svg Wehrmacht (1934 – 1945)
Stanowiska głównodowodzący niemieckich wojsk lądowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Królewski Order Rodu Hohenzollernów Krzyż Żelazny (1914) I Klasy Krzyż Żelazny (1914) II Klasy

Walther Heinrich Alfred Hermann von Brauchitsch (ur. 4 października 1881 w Berlinie, zm 18 października 1948 w Hamburgu) – niemiecki feldmarszałek, naczelny dowódca niemieckich wojsk lądowych w okresie 1938-1942.

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Herb rodu von Brauchitsch

Walther von Brauchitsch był synem pruskiego generała kawalerii Bernharda von Brauchitscha (1833-1910) i Charlotte von Gordon (1844-1906). Pochodził z prastarego śląskiego rodu szlacheckiego pochodzenia serbołużyckiego, znanego już w XIV wieku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1900 po ukończeniu korpusu kadetów jako ochotnik wstąpił w stopniu podporucznika do 3. Pułku Grenadierów im Królowej Elżbiety w Charlottenburg (Königin Elisabeth-Garde-Grenadier-Regiment Nr. 3). Rok później przeniósł się do 3. Pułku Artylerii Polowej (Garde-Feld-Artillerie-Regiment Nr. 3). Od 10 lutego do 31 maja 1903 uczestniczył w kursie w Szkole Artylerii Pieszej. Od 1 do 13 maja 1905 był przydzielony do fabryki broni w Spandau. Od 5 lutego 1906 do 28 lutego 1909 pełnił funkcję adiutanta II Batalionu w Pułku Artylerii nr 3 (3. Garde Feld-Artillerie-Regiment). Wówczas otrzymał awans do stopnia porucznika. W 1909 został tymczasowo przeniesiony do sztabu generalnego choć nie ukończył Akademii Wojennej. Od 13 kwietnia 1909 do 31 marca 1912 służył jako adiutant pułku w 3 Pułku Artylerii. Pod koniec 1913 został przeniesiony do sztabu generalnego i awansowany na kapitana.

Podczas I wojny światowej służył w różnych jednostkach jako oficer sztabowy. W 1918 otrzymał awans na stopień majora. Po wojnie pozostał w Reichswehrze. W 1925 został podpułkownikiem, a 3 lata później pułkownikiem. W 1929 mianowano go szefem departamentu wyszkolenia w ministerstwie spraw wojskowych. 1 października 1931 otrzymał awans na generała-majora. 1 marca 1932 mianowano go inspektorem artylerii.

W 1933 został dowódcą Okręgu Korpusu nr 1 i dowódcą I Dywizji Piechoty. Na początku 1934 otrzymał awans na generała-porucznika. 1 października 1935 został dowódcą 1. Korpusu. 20 kwietnia 1936 mianowano go generałem artylerii. 1 kwietnia 1937 powierzono mu dowództwo nowo powstałej Gruppenkomando IV w Lipsku. 4 lutego 1938 został naczelnym dowódcą wojsk lądowych (Oberbefehlshaber des Heeres) i otrzymał awans na generała-pułkownika (Generaloberst).

Podczas II wojny światowej kierował kampanią przeciwko Polsce w 1939 roku. Jako naczelny dowódca lądowych wojsk niemieckich w Polsce Brautisch otrzymał od Adolfa Hitlera władzę wykonawczą na obszarach polskich i już 1 września 1939 wydał odezwę do ludności polskiej.

W 1940 dowodził wojskami niemieckimi w Danii, Norwegii i Francji. 19 lipca 1940 został awansowany do stopnia feldmarszałka i otrzymał zadanie przeprowadzenia ataku na ZSRR. W 1941 dowodził działaniami Wehrmachtu na Bałkanach i atakiem na Związek Radziecki. Brauchitsch został obarczony przez Adolfa Hitlera winą za niepowodzenia pod Moskwą i 19 grudnia 1941 r. zdymisjonowany. Do końca wojny nie powrócił do czynnej służby. W tym czasie od roku 1941 przebywał wraz z żoną w Bolkowie,[potrzebne źródło] skąd pochodziła, zajął się rodziną i ogrodem. Nie angażował się w życie miasta i nie był rozpoznawany przez mieszkańców. W latach 1942-1945 mieszkał głównie w zameczku myśliwskim Tři Trubky na poligonie Brdy koło Przybramu (czes. Příbram).

12 stycznia 1945 wraz z oddziałami Reicharbeitsdienst przez Czechy uciekł drogą kolejową do Niemiec. Brauchitscha aresztowano po wojnie w jego domu w Szlezwiku-Holsztynie. Był świadkiem w procesie norymberskim. Nie dożył do swojego procesu; zmarł na niewydolność krążenia w brytyjskim szpitalu wojskowym[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ożenił się 29 grudnia 1910 w Fretzdorf z Elisabeth von Karstedt (ur. 1 marca 1881 w Rossow; zm. 15 czerwca 1952 w Brunszwiku), córką Achima von Karstedt, właściciela dóbr Fretzdorf i Elisabeth von Rohr-Wahlen-Jürgaß. Rozwiódł się z nią 8 kwietnia 1938 w Berlinie. Z małżeństwa pochodziło troje dzieci.

Po raz drugi ożenił się 23 września 1938 w Szczawnie-Zdroju z Charlotte Rüffer (ur. 8 lipca 1903 Bolkowie; zm. 14 czerwca 1992 w Brunszwiku), córką sędziego Georga Rüffera i Else Wendorf.

Jego siostra Hedwig von Brauchitsch była przełożoną klasztoru ewangelickich diakonis w Ząbkowicach Śląskich. Jego bratankiem był kierowca wyścigowy Manfred von Brauchitsch (1905–2003).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Walter von Brauchitsch był odznaczony m.in. Krzyżem Rycerskim Orderu Żelaznego Krzyża i złotą odznaką honorową NSDAP.

Ważniejsze odznaczenia:

Przypisy