Wampirzyca z hrabstwa Sussex

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wampirzyca z hrabstwa Sussex
The Adventure of the Sussex Vampire
Autor Arthur Conan Doyle
Miejsce wydania  Wielka Brytania
Język angielski
Data I wyd. 1927
Typ utworu opowiadanie
poprzednia
Ofiara miłości
następna
O trzech panach Garrideb

Wampirzyca z hrabstwa Sussex – jedno z 56 opowiadań o detektywie Sherlocku Holmesie napisanych przez sir Arthura Conan Doyle'a należących do zbioru Księga przypadków Sherlocka Holmesa.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Holmes otrzymuje dwa dziwne listy, które dotyczą wampirów. Pan Robert Ferguson, który przybywa na Baker Street następnego ranka, nabrał przekonania, iż jego peruwiańska żona wysysała krew ich synka. Kilka razy została na tym przyłapana przez pielęgniarkę, która na początku wahała się, czy powiedzieć o tym panu Fergusonowi. W rzeczywistości dał on jej łapówkę w zamian za milczenie.

W końcu jednak bardzo zaniepokoiła się o dobro dziecka i powiedziała Fergusonowi, co się wydarzyło, lecz ten nie chciał w to uwierzyć. Jednakże właśnie wtedy wydarzył się kolejny incydent i rana na szyi dziecka oraz krew na ustach jego żony były jednoznaczne. Ta nie dała żadnych wyjaśnień, jedynie "dzikie, zrozpaczone spojrzenie".

Kobieta ta jest drugą żoną pana Fergusona; z pierwszą ma piętnastoletniego syna, Jacka, który jako dziecko uległ wypadkowi i od tamtej pory ma ograniczoną sprawność w nogach, lecz jest w stanie chodzić. Jego macocha bije go, choć Ferguson nie potrafi wyobrazić sobie dlaczego, jako że jest bardzo dobrym chłopcem, a ona oddaną i kochającą żoną. Od kiedy została nakryta przez męża, zamknęła się w swoim pokoju i odmawia wyjścia na zewnątrz. Jedynie jej peruwiańska pokojówka, Dolores, którą zna od lat, ma prawo wejść do jej pokoju i zanosi jej posiłki.

Zanim Holmes i Watson wyruszą do Cheeseman's, domu pana Fergusona w Sussex, Holmes wydedukował, co się tam dzieje i że nie ma to nic wspólnego z wampirami. W rzeczywistości jest to jeszcze bardziej szokujące. Wyjazd Holmesa do Cheeseman's ma potwierdzić jego wnioski.

Pokojówka pani Ferguson oznajmia, że jej pani jest chora i doktor Watson oferuje swoją pomoc. W pokoju na górze znajduje poruszoną kobietę, mówiącą coś o "tym nikczemniku", czego Watson nie rozumie, nie może pojąć jak można tak opisać pana Fergusona. Więcej mówi o swoim poświęceniu i tym, że została zniszczona, niż o złamanym sercu swojego męża. Żąda także, aby oddano jej dziecko, którym zajmowała się opiekunka, pani Mason, od czasu, gdy pan Ferguson dowiedział się o tamtym nieszczęsnym incydencie.

Holmes bada znajdującą się w domu broń z południowej Ameryki, przywiezioną do Anglii przez żonę pana Fergusona. Holmes spotyka tam dwoje dzieci. Jack, piętnastolatek, wydaje się nadmiernie przywiązany do ojca, widać też wyraźnie, że nie lubi swojej macochy. Niemowlę jest niczym mały aniołek i ma wyraźną ranę na szyi. Kiedy uwagę pana Fergusona całkowicie pochłania małe dziecko, Watson zauważa, że Holmes wpatruje się w okno. Nie rozumie dlaczego jego przyjaciel to robi, gdyż na dworze jest ciemno, a okno jest częściowo zasłonięte kotarą.

Holmes zdaje sobie sprawę, iż jest to bardzo delikatna sprawa, która sprawia ból Fergusonowi. Przynosi mu ulgę, gdy Holmes mówi mu, co się wydarzyło. Okazuje się, że winowajcą jest Jack, który jest bardzo zazdrosny o swojego młodszego brata. Holmes dowiódł tego, kiedy spostrzegł odbicie Jacka w oknie, w momencie, gdy pan Ferguson skupił swą uwagę na niemowlęciu. Jack wystrzelił zatrute strzały – co potwierdziła kolekcja broni w Cheeseman's – w kierunku swojego brata, co zarazem wyjaśnia zachowanie jego macochy: nie wysysała z szyi dziecka krwi, lecz truciznę. Rany były spowodowane przez strzały, a nie przez jej ugryzienia. Nie powiedziała mężowi prawdy, ponieważ wiedziała, że to złamałoby mu serce. Mogła to jednak wyznać pani Mason, której ufała.

Teraz, kiedy prawda wyszła na jaw, zamiast konsekwencji prawnych Holmes zaleca roczny pobyt nad morzem dla Jacka.

Komentarz[edytuj | edytuj kod]

W tym opowiadaniu Holmes wspomina Watsonowi o sprawie "wielkiego szczura z Sumatry", mówiąc, że jest to "historia, na którą świat nie jest jeszcze gotowy". Ta pojedyncza wzmianka była kilka razy szerzej opowiadana przez innych autorów i wykonawców.

Adaptacja[edytuj | edytuj kod]

W telewizyjnej adaptacji zatytułowanej 'Ostatni Wampir' z Jeremym Brettem w roli Holmesa, historia została znacznie zmieniona. Holmes nie został wezwany przez Fergusona, by zbadać domniemaną próbę zabójstwa dziecka przez jego żonę, lecz przez miejscowego wikarego, który prosi detektywa, by zbadał okoliczności śmierci niemowlaka. Głównym podejrzanym jest nowo przybyły do wioski pan John Stockton, mężczyzna, który, jak głoszą plotki, jest spadkobiercą rodziny wampirów. Podczas śledztwa okazuje się, że winnym jest Jack, który, kierowany swoimi urojeniami z powodu swojego wypadku w dzieciństwie, uwierzył, że jest wampirem, zafascynowany mocą i strachem jaki te stworzenia wytwarzają oraz zachowaniem Stocktona, który potrafi oczarować kobiety swoimi domniemanymi wampirzymi cechami. Ostatecznie Stockton ginie w wypadku, a Jack umiera, kiedy próbuje pofrunąć, skacząc z muru w opuszczonym zamku, a Holmes i Watson spekulują, iż podobnie jak na sprawę "wielkiego szczura z Sumatry", na tę również świat nie jest jeszcze przygotowany.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. http://www.sherlockian.net/canon/stories/suss.html
  2. http://www.lovevampires.com/acdsussex.html