Wanda Wiłkomirska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wanda Wiłkomirska
Wanda Wilkomirska Polish violinist.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 stycznia 1929
Warszawa
Gatunek muzyka poważna
Powiązania Trio Wiłkomirskich
Instrument
skrzypce
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Wanda Wiłkomirska

Wanda Wiłkomirska, właśc. Jolanta Rakowska[1] (ur. 11 stycznia 1929 w Warszawie) – polska skrzypaczka i pedagog, córka Alfreda Wiłkomirskiego, siostra Marii, Kazimierza, Józefa i Michała, pierwsza żona premiera Mieczysława Rakowskiego, z którym ma dwóch synów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi ze znanej warszawskiej rodziny muzycznej. Naukę gry na skrzypcach rozpoczęła w wieku 5 lat u swojego ojca Alfreda. Po dwóch latach nauki wystąpiła po raz pierwszy publicznie. Ukończyła IV Liceum Ogólnokształcące im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi. W 1947 ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi w klasie Ireny Dubiskiej, od 1949 była uczennicą Ede’a Zathureczkyego w Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta w Budapeszcie, jej pedagogami byli także Eugenia Umińska i Tadeusz Wroński w Warszawie oraz Henryk Szeryng w Paryżu. Jest laureatką czterech międzynarodowych konkursów: w Genewie (1946), w Budapeszcie (1949), Międzynarodowego Konkursu Bachowskiego w Lipsku (1950) i Konkursu im. Wieniawskiego w Poznaniu (1952). Od czasu triumfalnego debiutu w Ameryce (1961) z orkiestrą Filharmonii Narodowej rozpoczęła się jej kariera międzynarodowa.

W 1983 została profesorem w Hochschule für Musik Mannheim w Heidelbergu. Po 13 grudnia 1981 roku, w stanie wojennym, wyjechała z kraju. Wróciła w 1990 roku. Przez 22 lata była solistką Filharmonii Narodowej w Warszawie, towarzysząc orkiestrze w jej podróżach, bywała też zapraszana na tournée przez inne orkiestry polskie i zagraniczne. Jako solistka brała udział w inauguracji odbudowanej po wojennych zniszczeniach Filharmonii Narodowej w Warszawie, w otwarciu Barbican Hall w Londynie, zainaugurowała oraz wystąpiła na pierwszym powojennym koncercie orkiestry Sydney Symphony w Operze w Sydney. Obecnie prowadzi klasę w Sydney Conservatory of Music, łącząc pracę pedagogiczną z koncertami.

Koncertowała na pięciu kontynentach, dając recitale i grając z czołowymi orkiestrami pod dyrekcją m.in. Otto Klemperera, Leonarda Bernsteina, Carlo Marii Giuliniego, Johna Barbirollego, Kurta Masura, Wolfganaga Sawallischa, Zubina Mehty, Witolda Rowickiego, Ericha Leinsdorfa, Pierre’a Bouleza, Eugena Jochuma, Franza Konwitschnego. Uczestniczyła w projektach kameralnych, grając z rodzeństwem („Trio Wiłkomirskich”), a także z Marthą Argerich, Danielem Barenboimem, Gidonem Kremerem, Mischą Maiskim. Coroczne koncerty w USA, liczne koncerty w prawie wszystkich państwach europejskich, w Japonii, Nowej Zelandii i Ameryce Południowej oraz wspaniałe recenzje powodują, że Wanda Wiłkomirska uważana jest za jedną z czołowych skrzypaczek XX wieku.

Oprócz działalności koncertowej prowadzi kursy muzyczne w wielu krajach, wielokrotnie uczestniczyła w pracach jury międzynarodowych konkursów skrzypcowych: Karla Flescha w Londynie, Jacques’a Thibaud w Paryżu, Piotra Czajkowskiego w Moskwie, ARD w Monachium, Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, Hanowerze, oraz Tokio. Wanda Wiłkomirska była pierwszą wykonawczynią utworów kompozytorów polskich, niemieckich i australijskich, niektóre z nich były jej dedykowane. Nagrywała dla EMI, Deutsche Grammophon, Polskich Nagrań, Philipsa, Hungarotonu i innych wytwórni.

Gra na skrzypcach Petrus Guarnerius, Wenecja 1734.

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Małgorzata Annusewicz: Wanda Wiłkomirska: Uczyć geniusza to nie sztuka. gs24.pl, 2008-01-04. [dostęp 2010-05-18].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Małgorzata Kosińska: Wanda Wiłkomirska. culture.pl. [dostęp 2010-05-09].
  3. M.P. z 1953 r. Nr 14, poz. 190
  4. isap.sejm.gov.pl/Download?id=WMP19520701078&type=2
  5. 80. urodziny Wandy Wiłkomirskiej. kultura.wp.pl, 12 stycznia 2009. [dostęp 2013-01-12].
  6. Dziennik Polski, rok IX, nr 173 (2948), s. 7.