Wang Zhaoguo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Wang.
Wang Zhaoguo
Wang Zhaoguo Senate of Poland.jpg
Zdjęcie wykonane podczas wizyty w Senacie RP w czerwcu 2011
Data urodzenia 1941
Wiceprzewodniczący Stałego Komitetu Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Chin
Okres urzędowania od 2003
do 2013

Wang Zhaoguo (chiń. upr.: 王兆国; chiń. trad.: 王兆國; pinyin: Wáng Zhàoguó; ur. 1941) – chiński polityk, w latach 2002-2012 członek Biura Politycznego Komunistycznej Partii Chin (KPCh), w latach 2003-2013 wiceprzewodniczący Stałego Komitetu Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych (OZPL).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z prowincji Hebei, jest etnicznym Chińczykiem Han. Członkiem KPCh został w grudniu 1965 roku. Ukończył studia w zakresie budowy maszyn dla branży energetycznej w Instytucie Technologicznym w Harbinie. Następnie rozpoczął karierę zawodową w przemyśle ciężkim. W latach 1982-1984 był ogólnokrajowym pierwszym sekretarzem Ligi Młodzieży Komunistycznej. Jego następcą na tym stanowisku został Hu Jintao. Pod koniec lat 80. przeniósł się do prowincji Fujian, gdzie zajmował stanowisko gubernatora prowincji i zarazem wiceszefa struktur KPCh na jej terenie. W latach 90. trafił do władz centralnych w Pekinie, gdzie w latach 1991-1996 był dyrektorem partyjnego Biura Spraw Tajwańskich. W 2002 został przewodniczącym Ogólnochińskiej Federacji Związków Zawodowych i zajmował to stanowisko do 2013.

Już od 1982 był członkiem Komitetu Centralnego KPCh, zasiadał też w rozmaitych ciałach partyjnych i parlamentarnych. W 2002 wszedł w skład Biura Politycznego KPCh, gdzie spędził dwie pięcioletnie kadencje. W 2003 został równocześnie faktycznym wiceprzewodniczącym chińskiego parlamentu. Opuścił to stanowisko w 2013. Wang zaliczany jest do tzw. czwartej generacji przywódców Chińskiej Republiki Ludowej, której liderem był Hu Jintao. Politycy tej generacji stopniowo przekazywali najwyższe urzędy kolejnej, piątej generacji w latach 2012-2013 i tak też stało się z Wangiem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]