Wargacz kniazik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wargacz kniazik
Labrus bergylta[1]
Ascanius, 1767
Wargacz kniazik
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Podrząd wargaczowce
Rodzina wargaczowate
Rodzaj Labrus
Gatunek wargacz kniazik
Synonimy
  • Crenilabrus multidentatus (Thompson, 1837)
  • Labrus balanus (Fleming, 1828)
  • Labrus ballan (Bonnaterre, 1788)
  • Labrus comber (Bonnaterre, 1788)
  • Labrus donovani (Valenciennes, 1839)
  • Labrus maculatus (Bloch, 1792)
  • Labrus neustriae (Lacepède, 1801)
  • Labrus nubilus (Valenciennes, 1843)
  • Labrus reticulatus (Lowe, 1839)
  • Labrus variabilis (Thompson, 1837)
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wargacz kniazik (Labrus bergylta) – gatunek ryby z rodziny wargaczowatych (Labridae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w północnym Atlantyku od Norwegii i północnej Szkocji do wybrzeży zachodniej Afryki, także wokół Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich. Bardzo rzadko także w zachodniej części Morzu Śródziemnym.

Ryba żyjąca nad dnem żwirowatym i skalistym obficie porośniętym glonami, na głębokości do 50 m, choć zazwyczaj tylko od 5 do 20 m.

Ryba żyjąca samotnie, aktywna jedynie w dzień, noc spędza w pieczarach i rozpadlinach skalnych. Młode ryby można spotkać na płytkich wodach przybrzeżnych, a nawet w okresowych kałużach pozostałych po odpływie w szczelinach skalnych.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Dorasta maksymalnie do 60 cm. Ciało długie, krępe o dużej głowie i długim pysku. Szczęki daleko wysuwalne, na każdej z nich uzębienie w postaci rzędu silnych stożkowatych zębów, kość podniebienia bezzębna, natomiast dolna kości gardłowe zrośnięte w silną płytkę żującą. Łuski duże, koliste, wzdłuż linii bocznej od 41–47 łusek przebiegających równolegle do linii grzbietu. Płetwa grzbietowe długa, niepodzielona podparta 18–21 twardymi i 9–13 miękkimi promieniami. Płetwa odbytowa podparta 3 twardymi i 8–12 miękkimi promieniami.

Ubarwienie: zmienne w zależności od miejsca przebywania, wieku i dojrzałości płciowej. Zazwyczaj w brawach występują odcienie zieleni lub brązu, często na każdej łusce znajdują się jasne plamy. Płetwy pokryte białymi punktami.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Odżywia się drobnymi skorupiakami i mięczakami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Tarło odbywa się w maju i czerwcu. Samiec buduje specjalne gniazdo na dnie, do którego składana jest ikra.

Przypisy

  1. Labrus bergylta w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby morskie. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-306-2.
  • Labrus bergylta. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 6 września 2010]
  • Labrus bergylta (ang.). WoRMS World Register of Marine Species. [dostęp 2010-09-06].