Wargacz ostronosy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wargacz ostronosy
Symphodus rostratus[1]
(Bloch, 1791)
Wargacz ostronosy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Podrząd wargaczowce
Rodzina wargaczowate
Rodzaj Symphodus
Gatunek wargacz ostronosy
Synonimy
  • Coricus brama (Nordmann, 1840)
  • Coricus lamarckii (Risso, 1810)
  • Coricus rostratus (Bloch, 1791)
  • Coricus rubescens (Risso, 1810)
  • Coricus virescens (Bloch, 1791)
  • Crenilabrus rostratus (Bloch, 1791)
  • Crenilabrus scina (Forsskål, 1775)
  • Labrus scina (Forsskål, 1775)
  • Lutjanus lamarckii (Risso, 1810)
  • Lutjanus rostratus (Bloch, 1791)
  • Lutjanus rubescens (Risso, 1810)
  • Lutjanus virescens (Bloch, 1791)
  • Symphodus fulvescens (Rafinesque, 1810)
  • Symphodus scina (Forsskål, 1775)
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wargacz ostronosy (Symphodus rostratus) – gatunek ryby z rodziny wargaczowatych (Labridae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Morzu Śródziemnym i Czarnym.

Ryba żyjąca w pobliżu skalistych wybrzeży i na łąkach trawy morskiej, na głębokości do 20 m.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Dorasta maksymalnie do 12 cm. Ciało wydłużone o bardzo długiem, spiczastym pysku. Otwór gębowy mały z wąskimi, delikatnymi wargami. Szczęki daleko wysuwalne. Uzębienie w postaci rzędu małych, spiczastych zębów. Dolne kości gardłowe zrośnięte w silne płytki żujące. Łuski duże, koliste, wzdłuż linii bocznej od 30 do 35. Płetwa grzbietowe długa, niepodzielona podparta 14–16 twardymi i 9-12 miękkimi promieniami. Płetwa odbytowa podparta 3 twardymi i 9–11 miękkimi promieniami.

Ubarwienie zmienne, przeważnie brązowawe, czarniawe lub zielonkawe. Samce w okresie godowym niekiedy czerwonawe, samice mosiężnożółte.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Odżywia się głównie drobnymi skorupiakami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Samce budują na dnie piaszczystym gniazdo z fragmentów glonów, obsypuje piaskiem tworząc półkolistą jamę gniazdową. Po złożeniu przez samice w niej ikry samice doprowadza do gniazda świeżą wodę wachlowaniem płetw.

Przypisy

  1. Symphodus rostratus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby morskie. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-306-2.
  • Symphodus rostratus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 14 października 2010]
  • Symphodus rostratus (ang.). WoRMS World Register of Marine Species. [dostęp 2010-10-14].