Warszawa Główna Osobowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Warszawa Główna Osobowa
Warszawa Główna Osobowa
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Oznaczenie stacji Kurs'90: 1477
Data otwarcia 1945
Informacje kolejowe
Kasy Nieczynne
Przejścia nadziemne Brak
Przejścia podziemne Brak
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Warszawa Główna Osobowa
Warszawa Główna Osobowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Warszawa Główna Osobowa
Warszawa Główna Osobowa
Ziemia 52°13′33″N 20°59′09″E/52,225833 20,985833Na mapach: 52°13′33″N 20°59′09″E/52,225833 20,985833
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Transport szynowy

Warszawa Główna Osobowa – dawna stacja kolejowa Polskich Kolei Państwowych położona na terenie warszawskiej Woli przy ul. Towarowej. Od 1945 do 1965 pełniła funkcję głównego dworca kolejowego w Warszawie. Obecnie dworzec nie jest wykorzystywany przez pasażerów; znajduje się tu Muzeum Kolejnictwa, które oferuje ekspozycje stałe (historyczne) i czasowe w salach wystawowych oraz wystawę zabytkowego taboru normalnotorowego na wydzielonych torach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do 1944 roku najważniejszym dworcem Warszawy był Dworzec Główny, który został zniszczony przez Niemców po powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny, do funkcji centralnego dworca dla stolicy postanowiono zaadaptować ten dawny dworzec towarowy Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Przystosowano go do funkcji czołowego dworca pasażerskiego, budując perony i wiaty oraz wznosząc w latach 1945-1946 prowizoryczny budynek dworcowy według projektu W. Bollogha. Rozwiązanie to pomyślane było jako tymczasowe, jednak brak perspektyw szybkiej budowy Dworca Centralnego spowodował, że Warszawa Główna pełniła swoją rolę przez ponad 20 lat. Dopiero w 1967 roku, dzięki rozbudowie warszawskiej linii średnicowej, część pociągów dalekobieżnych zaczęła ponownie kursować z pominięciem Warszawy Głównej. Pociągi te ostatecznie opuściły dworzec dopiero w czerwcu 1976 roku, a więc w kilka miesięcy po oddaniu do użytku Warszawy Centralnej. Od tej pory Warszawa Główna obsługiwała jedynie pociągi elektryczne w kierunku Warki, Radomia, Skarżyska-Kamiennej i Kielc. Ruch pasażerski ostatecznie wstrzymano w 1997 roku, a w ciągu kilku następnych lat rozebrano większość peronów i torów stacyjnych. Pozostała jedynie ekspozycja Muzeum Kolejnictwa (częściowo w zaadaptowanym budynku dworca), nie wiadomo jednak na jak długo, gdyż na terenie dawnego dworca planuje się budowę centrum handlowego, połączonego z funkcjami dworca[potrzebne źródło].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Do stacji Warszawa Główna można dojechać autobusami miejskimi linii: 127, 128, 130, 157, 158, 159, 175, 422, 504, 517, 521, N32, N35, N38, N43, N85, N88, N91 oraz tramwajami linii: 1, 7, 8, 9, 22, 24 oraz 25. Można również dojechać pociągami Szybkiej Kolei Miejskiej (linie: S1,S2,S3), Kolei Mazowieckich (linie: KM1, KM2, KM3, KM7, KM8) - Stacja Warszawa Ochota oraz Warszawskiej Kolei Dojazdowej - Stacja Warszawa Ochota WKD.
  • Tereny późniejszego dworca Warszawa Główna nazywane były ongiś "Syberią", ze względu na to, że w czasie rewolucji 1905 roku odprawiane były stamtąd transporty więźniów politycznych na zesłanie w głąb Rosji.
  • Kontrast między oficjalną propagandą nowoczesności a zgrzebną rzeczywistością dworca Warszawa Główna był w latach 60 XX w. częstym tematem w literaturze i filmie, m.in. kanwą dla ironicznej piosenki Wojciecha Młynarskiego "Niedziela na Głównym"[1].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]