Warszawska Jesień

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” – największy w Polsce i jeden z ważniejszych na świecie festiwal o randze międzynarodowej poświęcony muzyce współczesnej, organizowany przez Związek Kompozytorów Polskich. Przez kilkadziesiąt lat był jedynym festiwalem muzyki najnowszej w środkowej i wschodniej części Europy.

Festiwal odbywa się od 1956 roku, od 1958 corocznie, zawsze w drugiej połowie września i trwa osiem dni.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysł zorganizowania festiwalu powstał w 1955, na forum Związku Kompozytorów Polskich (pomysłodawcami byli Tadeusz Baird i Kazimierz Serocki). Zamiarem ich było zapoznanie polskiej publiczności z nowoczesną muzyką zachodnią i przerwanie izolacji, w jakiej znalazły się polskie środowiska artystyczne w latach stalinowskich.

Pierwszy festiwal trwał od 10 do 20 października 1956, zbiegając się z październikową odwilżą polityczną w Polsce. Wzięły w nim udział: orkiestra Radia Francuskiego z Paryża, Wiener Symphoniker, zespoły z Bukaresztu, Brna i Moskwy, a także polska orkiestra Filharmonii Narodowej i Filharmonia Śląska z Katowic (wówczas Stalinogrodu). W programie, obok utworów stosunkowo nowych, znajdowała się również klasyka, gdyż w tych latach nie było jeszcze zwyczaju wypełniania całego wieczoru nowoczesnymi utworami.

Poczynając od pierwszego festiwalu, „Warszawskim Jesieniom” przez długie lata towarzyszyło ogromne zainteresowanie publiczności i krytyki[1]. W czasach PRL festiwale stały się „oknem wystawowym” muzyki polskiej, a z czasem wschodnioeuropejskiej w ogóle dla muzyków i krytyków przybywających na nie z Zachodu, a zachodniej awangardy – dla publiczności polskiej. Przyczynił się też do rozwoju tzw. polskiej szkoły kompozytorskiej.

Można było na Warszawskiej Jesieni poznać dzieła znanych kompozytorów z początku XX wieku, dotąd nieznanych polskiej publiczności: Schönberga, Berga, Weberna, Varese’a, a nawet Bartóka czy Strawinskiego. Pojawiła się też awangarda lat 60.: Boulez, Nono, Dallapiccola, Maderna, Cage. Kompozytorzy, wykonawcy, krytycy i muzykolodzy z Zachodu przyjeżdżali do Warszawy aby poznać kulturę muzyczną krajów zza żelaznej kurtyny.

Początkowo festiwal planowano jako biennale, toteż następny odbył się dopiero w 1958, ale później „Warszawskie Jesienie” odbywały się już co roku, z wyjątkiem 1982 roku (z uwagi na stan wojenny). Od 1959 roku program festiwalu układała komisja. Rekordowo długo, bo przez 37 lat, członkiem jej był Witold Lutosławski. W latach 1960–1965 był też pierwszym przewodniczącym tej komisji. Lutosławski był też najczęściej grywanym na festiwalu polskim kompozytorem: za życia wykonywano jego muzykę 49 razy[2].

Przypisy

  1. W 1962 roku na inauguracji VI Warszawskiej Jesieni sprzedano 1326 bilety do sali mieszczącej 1060 osób, a na koncert kameralny o sali 433-osobowej weszło 751 osób. Dane wg: 50 lat Związku Kompozytorów Polskich, Warszawa 1995, s. 90.
  2. Witold Lutosławski – Przewodnik po Warszawie: ulica Piwna 44; wyd. NIFC 2013.Witold Lutosławski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]