Warszawski Uniwersytet Medyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Warszawski Uniwersytet Medyczny
Universitas Medica Varsoviensis
Medical University of Warsaw
Godło
Budynek Rektoratu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
Budynek Rektoratu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
Data założenia 1809 (samodzielna uczelnia od 1 stycznia 1950)
Państwo  Polska
Adres ul. Żwirki i Wigury 61
02-091 Warszawa
Liczba studentów 9 115[1]
Rektor prof. dr hab. n. med. Marek Krawczyk
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Warszawski Uniwersytet Medyczny
Warszawski Uniwersytet Medyczny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Warszawski Uniwersytet Medyczny
Warszawski Uniwersytet Medyczny
Ziemia 52°12′21″N 20°59′07″E/52,205833 20,985278Na mapach: 52°12′21″N 20°59′07″E/52,205833 20,985278
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Warszawski Uniwersytet Medyczny – największa polska publiczna uczelnia medyczna; prowadzi kształcenie na 14 kierunkach i 1 specjalności oraz studia podyplomowe, studia doktoranckie oraz kształcenie ustawiczne (kursy dokształcające i specjalizacyjne). Uczelnia kształci niemal 9 tys. studentów[2], w tym prawie 600 obcokrajowców. Kadra dydaktyczno-naukowa liczy ponad 1,5 tys. pracowników, w tym 150 profesorów tytularnych.

Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities ze stycznia 2013 uczelnia zajmuje 3. miejsce w Polsce wśród uniwersytetów medycznych i 1804. pośród wszystkich uczelni świata[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Warszawski Uniwersytet Medyczny jest jedną z najstarszych uczelni medycznych w Polsce. W roku 2009 uczelnia obchodziła 200-lecie nauczania medycyny w Warszawie. Z tej okazji Senat Uczelni ogłosił rok 2009 rokiem Jubileuszowym dla Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Okres rozbiorów Polski[edytuj | edytuj kod]

Korzenie uczelni sięgają 1809 roku, kiedy to z inicjatywy lekarzy – Augusta Wolffa, Hiacynta Dziarkowskiego, Józefa Czekierskiego i Franciszka Brandta – oraz asesora farmacji, Józefa Celińskiego, powstała Akademia Lekarska.

W 1816 roku Akademię Lekarską włączono jako Wydział Lekarski w skład powołanego przez władze zaborcze Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Uniwersytet funkcjonował do października 1831 r., kiedy to po powstaniu listopadowym zlikwidowano wszystkie wyższe uczelnie Królestwa Polskiego. Akademickie nauczanie medycyny w Warszawie zostało przerwane na 26 lat, a rozwój naukowy i zawodowy środowiska lekarskiego dbały w tym czasie Warszawskie Towarzystwo Lekarskie oraz Rada Lekarska Królestwa Polskiego.

Wybuchy kolejnych epidemii i brak odpowiedniej liczby lekarzy wymusiły na zaborcy podjęcie decyzji o powołaniu uczelni medycznej. Najpierw w 1857 roku powołano Akademię Medyko-Chirurgiczną, kontynuującą tradycje Wydziału Lekarskiego Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie w 1862 roku Akademię przyłączono do Szkoły Głównej Warszawskiej jako Wydział Lekarski.

Wzmożona rusyfikacja uczelni po upadku powstania styczniowego przerwała jej działalność. W 1869 r. powstał Cesarski Uniwersytet Warszawski, w którym obowiązkowym językiem wykładowym zamiast polskiego stał się rosyjski, a miejsce utalentowanych polskich wykładowców zajęli mniej zdolni Rosjanie. Z tych powodów uczelnia była bojkotowana przez patriotyczną młodzież, która na studia medyczne wybierała się m.in. do Dorpatu lub Petersburga.

Uczelnia w II Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

Odrodzenie warszawskiego kształcenia medycznego stało się możliwe dopiero w początkach I wojny światowej, gdy w 1915 r. do Warszawy wkroczyli Niemcy. Do najbardziej zaangażowanych organizatorów nowego Uniwersytetu Warszawskiego należał wówczas lekarz i społecznik – Józef Polikarp Brudziński, który został pierwszym rektorem odrodzonego uniwersytetu.

Zanim w 1916 roku powołano samodzielny Wydział Lekarski, przez pierwsze 10 miesięcy działalności uniwersytetu nauczanie medycyny odbywało się w Oddziale Przygotowawczo-Lekarskim przy Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. Pierwszym dziekanem Wydziału Lekarskiego został prof. Leon Kryński. Kadrę stanowili profesorowie praktykujący od lat w Warszawie oraz osoby które przenosiły się z innych ośrodków akademickich, najczęściej z Krakowa i ze Lwowa. Niektórzy z nich porzucali dotychczasową karierę akademicką i znaczne osiągnięcia, by budować od podstaw warszawską uczelnię. Wśród nich był wybitny polski internista – prof. Antoni Gluziński, przed I wojną światową rektor i dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu we Lwowie.

Odrodzony Uniwersytet powołał w swojej strukturze osobny wydział dla kształcenia farmaceutów. Najpierw w 1915 r. utworzono kursy farmaceutyczne, które od roku akademickiego 1917/18 przemianowano na Studium Farmaceutyczne. W 1920 r. Studium to przekształcono w Oddział Farmaceutyczny przy Wydziale Lekarskim. Następnie rozporządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 29 stycznia 1926 roku przy Uniwersytecie Warszawskim został utworzony pierwszy w Polsce samodzielny Wydział Farmaceutyczny. Jego dziekanem został prof. Władysław Mazurkiewicz.

W 1920 r. powołano w Warszawie Państwowy Instytut Dentystyczny kształcący dentystów na poziomie wyższym. Instytutowi, który nie posiadał pełnych praw akademickich, patronował Wydział Lekarski UW. Kadra naukowa wydziału uzupełniała obsadę nauczycieli akademickich instytutu i była gwarancją wysokiego poziomu nauczania. W 1933 przemianowano tę uczelnię na Akademię Stomatologiczną. Działała ona do 1949 roku, kiedy została włączona jako Oddział Stomatologiczny do Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

Kształcenie w czasie II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

W latach II wojny światowej w ramach uniwersyteckiego podziemnego nauczania medycyny działała m.in. Szkoła Docenta Jana Zaorskiego (Prywatna Szkoła Zawodowa dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego), której studenci i lekarze nieśli pomoc rannym i brali udział w walkach podczas powstania warszawskiego. Warszawska medycyna w latach wojny poniosła ogromne straty – z 23 profesorów ocalało tylko jedenastu, poległa także wielka liczba lekarzy, pielęgniarek i studentów.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

W 1950 roku, z połączenia wydzielonych z Uniwersytetu Warszawskiego wydziałów lekarskiego i farmaceutycznego oraz Akademii Stomatologicznej, powstała samodzielna Akademia Medyczna w Warszawie. W jej murach kształcili się lub pracowali lekarze, którzy stali się legendami polskiej medycyny: profesorowie Ludwik Hirszfeld, Tytus Chałubiński, a współcześnie: Jan Nielubowicz, Tadeusz Orłowski, Zbigniew Religa.

22 marca 2008 roku uczelnia stała się uniwersytetem na mocy Ustawy z dnia 23 stycznia 2008 r[4].

Poczet rektorów[edytuj | edytuj kod]

Centrum Dydaktyczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
Budynek Centrum Biblioteczno-Informacyjnego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

Władze uczelni[edytuj | edytuj kod]

Katedra Dermatologii i Wenerologii przy ul. Koszykowej
Katedra i Klinika Położnictwa i Ginekologii przy ul. Starynkiewicza
Największy polski szpital – Samodzielny Publiczny Centralny Szpital Kliniczny przy ul. Banacha 1a w Warszawie

Władze rektorskie

W kadencji 2012-2016 rektorem uczelni jest prof. dr hab. n. med. Marek Krawczyk.

Prorektorzy:

  • prorektor do spraw dydaktyczno-wychowawczych: prof. dr hab. n. med. Marek Kulus
  • prorektor do spraw nauki i współpracy z zagranicą: prof. dr hab. n. med. Sławomir Majewski
  • prorektor do spraw klinicznych, inwestycji i współpracy z regionem: prof. dr hab. n. med. Sławomir Nazarewski
  • prorektor do spraw kadr: prof. dr hab. n. med. Renata Górska

Władze dziekańskie

  • dziekan I Wydziału Lekarskiego – prof. dr hab. n. med. Mirosław Wielgoś
  • dziekan II Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim oraz Oddziałem Fizjoterapii – prof. dr hab. n. med. Marek Kuch
  • dziekan Wydziału Lekarsko-Dentystycznego – prof. dr hab. n. med. Elżbieta Mierzwińska-Nastalska
  • dziekan Wydziału Farmaceutycznego z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej – dr hab. n. farm. Piotr Wroczyński
  • dziekan Wydziału Nauki o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa, Oddziałem Zdrowia Publicznego i Oddziałem Dietetyki – prof. dr hab. n. med. Piotr Małkowski
  • dziekan Centrum Kształcenia Podyplomowego – prof. dr hab. n. med. Bolesław Samoliński

Wydziały[edytuj | edytuj kod]

Wydział Farmaceutyczny przy ul. Banacha
Collegium Anatomicum przy ul. Oczki

Podstawowymi jednostkami organizacyjnymi Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego są wydziały, w których prowadzone są badania naukowe oraz działalność dydaktyczna w różnych dziedzinach nauk medycznych i farmaceutycznych. Wydziały te prowadzą studia na dwunastu kierunkach na poziomie licencjackim i magisterskim.

Wydziały Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego:

  • I Wydział Lekarski
  • II Wydział Lekarski z Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim i Oddziałem Fizjoterapii
  • Wydział Lekarsko-Dentystyczny
  • Wydział Farmaceutyczny z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej
  • Wydział Nauki o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa, Oddziałem Zdrowia Publicznego i Oddziałem Dietetyki.

Ponadto działalność dydaktyczną prowadzi Centrum Kształcenia Podyplomowego odpowiedzialne za nauczanie dyplomowanych lekarzy, farmaceutów i magistrów-specjalistów w różnych dziedzinach związanych z medycyną.

I Wydział Lekarski prowadzi kształcenie na kierunkach:

  • elektroradiologia,
  • lekarski,
  • logopedia ogólna i kliniczna
  • audiofonologia.

II Wydział Lekarski z Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim i Oddziałem Fizjoterapii prowadzi kształcenie na kierunkach:

  • lekarski – studia w języku polskim oraz w języku angielskim dla obcokrajowców (4-letnie i 6-letnie),
  • fizjoterapia.

Wydział Lekarsko-Dentystyczny prowadzi kształcenie na kierunkach:

oraz specjalnośc (na kierunku zdrowie publiczne):

  • higiena stomatologiczna.

Wydział Farmaceutyczny z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej prowadzi kształcenie na kierunkach:

Wydział Nauki o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa, Oddziałem Zdrowia Publicznego i Oddziałem Dietetyki prowadzi kształcenie na kierunkach:

Szpitale kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus przy ul. Lindleya

Warszawski Uniwersytet Medyczny jest organem założycielskim 5 szpitali klinicznych, w których prowadzi się działalność leczniczą, dydaktyczną oraz badania naukowe. Są to:

  • Samodzielny Publiczny Centralny Szpital Kliniczny przy ul. Banacha
  • Samodzielny Publiczny Kliniczny Szpital Okulistyczny przy ul. Sierakowskiego
  • Samodzielny Publiczny Dziecięcy Szpital Kliniczny przy ul. Marszałkowskiej
  • Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus przy ul. Lindleya
  • Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej przy ul. Karowej

Uniwersytet korzysta także z bazy obcej – szpitali zlokalizowanych w Warszawie i okolicach, w których znajdują się katedry, kliniki i zakłady uczelni.

Badania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Zakres pracy naukowej Uczelni dotyczy patogenezy, diagnostyki, terapii, profilaktyki i optymalizacji postępowania terapeutycznego uwzględniającego działania prewencyjne, skuteczność i koszty leczenia we wszystkich obszarach medycyny. W ramach tych działań prowadzone są eksperymentalne badania przedkliniczne i badania kliniczne w zakresie wszystkich kierunków współczesnej medycyny, a zwłaszcza chorób cywilizacyjnych, których leczenie stanowi nie tylko istotny problem kliniczny, ale i ekonomiczny. Warszawski Uniwersytet Medyczny prowadzi bliską wymianę naukową z instytucjami z całej Europy, w szczególności z Niemiec, Francji, Szwecji, Holandii, Austrii i Wielkiej Brytanii. Obecnie rozwijana jest współpraca z kolejnymi uniwersytetami i organizacjami z Europy, USA, a także z krajów azjatyckich – Chin, Indii i Japonii.

Współpraca z zagranicą[edytuj | edytuj kod]

Warszawski Uniwersytet Medyczny jest członkiem kilku organizacji międzynarodowych: UNESCO, Europejskiego Stowarzyszenia Uniwersytetów (EUA), Association for Medical Education in Europe (AMEE) i European Credit Transfer and Accumulation System – Medical Association (ECTS-MA).

W ramach programu Socrates-Erasmus uczelnia współpracuje z 70, a w ramach programu Central European Exchange Program for University Studies (CEEPUS) z 15 uczelniami zagranicznymi.

Wśród głównych partnerów zagranicznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego są m.in. Kuratorium für Verkehrssicherheit (Austria), University of Oulu (Finlandia), Leiden University Medical Center (Holandia), Centro Nazionale Trapianti (Włochy), Universitat de (Hiszpania), Charité – Universitätsmedizin Berlin (Niemcy), ISPAD (International Society for Pediatric and Adolescent Diabetes), University of Granada (Hiszpania), University of Michigan (USA),Columbia University (USA), University Collage London (Wielka Brytania), Universidad Politecnica De Madrid (Hiszpania),Umea University (Szwecja).

Ośrodki kliniczne Uniwersytetu uczestniczą w międzynarodowych, wieloośrodkowych badaniach sponsorowanych przez firmy zagraniczne, wśród których znajdują się m.in.: GlaxoSmithKline, Bayer, Danone, Nestle, Astellas Pharma, Novartis, Servier, Aventis Pharma, Schering AG, Quintiles GesmbH, Ergomed Clinical Research, Biogen Limited, Icon Clinical Research, Orpharm Pharmaceuticales, Milenium Ilex, Organon, Bristol Myers Squibb, PPD Poland, Accelsiors CRO, Roche, Wyeth Whitehall Export, GE Healthcare Ltd, Aspreva Pharmaceuticales Corporation, Becker& Hickl GMBH, Microphoton Devices SRL Roessingh Research and Development DV.

Kampusy[edytuj | edytuj kod]

Warszawski Uniwersytet Medyczny posiada dwa kampusy:

  • Kampus Banacha
  • Kampus Lindleya

Najczęściej utożsamiany z Warszawskim Uniwersytetem Medycznym Kampus Banacha zlokalizowany jest na obszarze między ulicami Banacha, Żwirki i Wigury, księcia Trojdena i Pawińskiego[5]. Tutaj znajduje się budynek Rektoratu, mieszczący dziekanaty I i II Wydziału Lekarskiego, Wydziału Lekarsko-Dentystycznego, Wydziału Nauki o Zdrowiu oraz Centrum Kształcenia Podyplomowego. Rektorat połączony jest z budynkiem Centrum Dydaktycznego, w którym znajdują się: Studium Języków Obcych, Dział Obsługi Studentów i Biuro Karier oraz nowoczesne aule i sale dydaktyczne. Rektorat połączony jest także z Centrum Biblioteczno-Informacyjnym, w którym mieści się Biblioteka Główna. Wkrótce do użytku oddane zostanie Centrum Badań Przedklinicznych i Technologii (CePT). Kampus Banacha obejmuje również gmach Wydziału Farmaceutycznego i Centralny Szpital Kliniczny – oba budynki znajdują się przy ulicy Banacha. Na terenie Kampusu powstają także dwie nowe inwestycje: Szpital Pediatryczny WUM oraz Centrum Sportowo-Rehabilitacyjne.

Kampus Lindleya to zespół budynków Uczelni znajdujący się w centrum Warszawy – między ulicami[5]: Lindleya, Koszykową, Chałubińskiego i Nowogrodzką. To tutaj mieści się Centrum Biostruktury, Dom Medyków i Zakład Medycyny Sądowej. Przy ul. Lindleya znajduje się podległy Uczelni Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus.

Część budynków Uczelni rozsiana jest poza kampusami w różnych częściach Warszawy, jak choćby budynek przy ul. Miodowej, w którym znajdują się: Zakład Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia, Zakład Stomatologii Dziecięcej i Zakład Stomatologii Zachowawczej, czy budynek przy ul. Ciołka mieszący Zakład Pielęgniarstwa Klinicznego, Zakład Pielęgniarstwa Społecznego, Zakład Podstaw Pielęgniarstwa i Zakład Żywienia Człowieka.

Biblioteka[edytuj | edytuj kod]

Biblioteka Główna Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego gromadzi i udostępnia materiały biblioteczne dla studentów, pracowników Uczelni oraz wszystkich zainteresowanym. Pełni funkcje: naukową, dydaktyczną, usługową, a jej podstawowe zadania to: opracowywanie, konserwacja, przechowywanie, udostępnianie zasobów piśmiennictwa utrwalonych na nośnikach tradycyjnych i elektronicznych, zapewnienie jak najszerszego dostępu do krajowych i światowych osiągnięć w medycynie i naukach pokrewnych, rejestracja piśmiennictwa pracowników naukowych Uczelni poprzez tworzenie „Bibliografii publikacji pracowników naukowych WUM”, oferowanie dostępu do najnowocześniejszych narzędzi wyszukiwawczych oraz najnowszego piśmiennictwa naukowego za pośrednictwem medycznych baz danych.

Zbiory biblioteczne to kolekcja książek dotyczących medycyny i nauk pokrewnych licząca ponad 300 000 wol. książek drukowanych. Są to: podręczniki, monografie, wydawnictwa encyklopedyczne, słowniki, informatory, 344 tytuły polskich i zagranicznych czasopism bieżących, dostęp do ponad 5 000 tytułów czasopism elektronicznych, ponad 20 medycznych baz danych oraz do ponad 12 000 tytułów książek elektronicznych takich wydawnictw jak np.: Springer, Elsevier, PZWL czy PWN – wydawcy polskiej bazy Ibuk.pl. Biblioteka zapewnia dostęp do trójwymiarowego Atlasu anatomicznego Primal Pictures czy książek dostępnych z bazy ProQuest.

Zbiór czasopism zawiera ponad 132 tys. woluminów, czyli kilka tysięcy tytułów periodyków naukowych, głównie w języku polskim i angielskim. Biblioteka prenumeruje 301 tytułów czasopism polskich i 43 tytuły zagraniczne. Zbiory specjalne to: kolekcja starych druków, prace doktorskie, magisterskie, licencjackie, atlasy, dokumenty życia społecznego, książki na płytach CD, kasety VHS, filmy szpulowe, modele anatomiczne.

Serwis internetowy Biblioteki umożliwia dostęp do katalogu księgozbioru oraz innych katalogów bibliotek medycznych w Polsce i na świecie. Strona internetowa Biblioteki daje studentom i pracownikom Uczelni możliwość dostępu do większości światowego piśmiennictwa naukowego poprzez medyczne bazy – bibliograficzne, abstraktowe i pełnotekstowe, jak np.: PubMed, Embase, Science Direct, Scopus, ProQuest, Medline Complete, Ebsco, Reaxys, Wiley Online Library, Web of Science, Scifinder, UpToDate, Access Medicine, PACT, Cochrane Library, Bibliografia Publikacji Pracowników WUM, Polska Bibliografia Lekarska oraz kolekcje czaopism elektronicznych: Elsevier, Springer, Nature Publishing Group, American Chemical Society, Oxford University Press, Karger czy Lippincott Wiliams&Wilkins.

Internauci mogą korzystać z „Lekarskiego Poradnika Językowego”. Wszystkim piszącym prace dyplomowe szczególnie przydatna jest „Skrzynka Porad Językowych”.

Latem 2012 roku Biblioteka Główna została przeniesiona z dotychczasowej siedziby przy ul. Oczki 1 do nowo otwartego Centrum Biblioteczno-Informacyjnego przy ulicy Żwirki i Wigury 63. Centrum to nowoczesny, czterokondygnacyjny obiekt mieszczący jednostki usługowe: Informatorium, Czytelnię (325 miejsc, 7 pokoi pracy indywidualnej, 3 pokoje pracy grupowej, wolny dostęp do ponad 9 tys. książek drukowanych), Wypożyczalnię, Wypożyczalnię samoobsługową, Wypożyczalnię międzybiblioteczną, Pracownię reprograficzną. Budynek wyposażony jest w 106 stanowisk komputerowych, 5 webkiosków z dostępem do katalogu online, 2 maszyny systemu centralnego wydruku, multimedialne sale wykładowe, sieć bezprzewodowa WiFi. Centrum zostało dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych i posiada: drzwi bezprogowe, windy z komunikatem dźwiękowym, specjalnie przystosowane lady biblioteczne z obniżeniami, webkiosk z regulowaną wysokością pulpitu, pokój pracy indywidualnej wyposażony w: powiększalnik, program udźwiękawiający, skaner z aplikacją OCR, naklejki z punktami brajlowskimi i powiększonymi napisami (klawiatura).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Szkoły wyższe i ich finanse w 2011 r.”, 2012. Główny Urząd Statystyczny. ISSN 1506-2163 (pol.). 
  2. Informacje nt. uczelni. Warszawski Uniwersytet Medyczny. [dostęp 2012-03-10].
  3. Ogólnoświatowy ranking uczelni CSIC.
  4. Dz. U. z 2008 r. Nr 39, poz. 226
  5. 5,0 5,1 Mapa lokalizacji Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]