Warta Poznań (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy sekcji piłkarskiej. Zobacz też: artykuły dotyczące innych sekcji Warty Poznań.
Football pictogram.svg KS Warta Poznań
Kibice Warty Poznań podczas meczu z GKS-em Tychy.
Kibice Warty Poznań podczas meczu z GKS-em Tychy.
Pełna nazwa Klub Sportowy Warta Poznań
Przydomek Zieloni
Maskotka Dinozaur Wartuś
Barwy zielono-białe
Data założenia 15 czerwca 1912
Liga II liga (grupa: zachodnia)
Debiut w najwyższej lidze 3 kwietnia 1927, godz. 16.00
Warta – Czarni Lwów 0:3 (0:2)
Adres ul. Droga Dębińska 12,
61-555 Poznań
Stadion Stadion przy Drodze Dębińskiej
Właściciel Firma deweloperska Family House
Prezes Izabella Łukomska-Pyżalska
Trener Marek Kamiński
Asystent trenera Piotr Kowal
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Warta Poznańpolski klub piłkarski z siedzibą w Poznaniu. Założony został 15 czerwca 1912 roku i jest najstarszym, obecnie grającym poznańskim zespołem piłkarskim. W swojej historii zdobył dwa tytuły mistrza Polski oraz pięć wicemistrzostw. W klasyfikacji wszech czasów Ekstraklasy zajmuje 25. miejsce[1]. W sezonie 2013/2014 występuje w II lidze w grupie zachodniej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Władysław Przybysz (pierwszy od prawej) – Warta Poznań – Cracovia (4:1). Mecz towarzyski w Poznaniu, niedziela 3 sierpnia 1924
Mecz z „Ruchem” Hajduki Wielkie w 1937 r.: bronią Kryszkiewicz i Twórz, przy piłce Wilimowski

Początki[edytuj | edytuj kod]

15 czerwca 1912 roku powstał Klub Sportowy „Warta” Poznań, który nieco później zaczęto nazywać pierwszą damą Wielkopolski.Głównymi założycielami klubu byli młodzi Polacy, którzy grali w takich zespołach jak Union i Britania. Do grona założycielskiego należeli: Marian Bey, Stefan Malinowski, Stefan Mrówkowski, bracia Edmund i Franciszek Szycowie, a także Ludwik Zysnarski. Te osoby weszły również w skład pierwszego historycznego zarządu KS „Warta”, którego pierwszym prezesem – jako najstarszy członek zarządu – został Franciszek Szyc. Natomiast jego brat Edmund został sekretarzem, zaś kapitanem drużyny został Marian Bey. Na zebraniu założycielskim wybrano kolor barw, w jakich miała się prezentować drużyna Warty Poznań. Wybór padł na kolory biało-zielony

W ramach utrudnień wprowadzonych przez władze zaborcze, zakazano rozgrywania meczów z udziałem polskich drużyn. Ten zakaz przyspieszył decyzję klubową przeprowadzeniu w roku 1913 pierwszych mistrzostw Wielkopolski. W historycznych zawodach udział wzięły 3 zespoły. Były to drużyny: Warty Poznań, Posnanii Poznań oraz Ostrovii Ostrów Wielkopolski. Wyniki meczów były następujące: Posnania – Warta 1:1, Warta – Ostrovia 3:2, OstroviaPosnania 3:2, Ostrovia – Warta 3:4, Warta – Posnania 2:2, PosnaniaOstrovia[2] 5:2. Tabela mistrzostw po rozegranych meczach prezentowała się następująco:

1. Warta 4 6 10-8
2. Posnania 4 4 10-8
3. Ostrovia 4 2 10-14

Niekwestionowanym, pierwszym mistrzem Wielkopolski została drużyna Warty Poznań. Rozegranie pierwszychmistrzostw Wielkopolski spowodowało eksplozję popularności piłki nożnej na terenie Poznania. W szybkim tempie zaczęły wyrastać nowe sekcje piłkarskie, zrzeszające jedynie polską młodzież. Takimi zespołami były: „Trytonia[3]założona na Łazarzu oraz powstała na Jeżycach drużyna o nazwie „Sparta”. W roku 1914, mimo rozpoczęcia działań wojennych związanych z wybuchem I wojny światowej, w Poznaniu starano się w miarę możliwość organizować życie sportowe, co wcale nie było łatwe ze względu na wprowadzone przez Niemców stanu wojennego. Generalnie przepisy nie zezwalały na jakiekolwiek spotkania czy organizowanie zgromadzeń bez odpowiednich zezwoleń. Mimo tych utrudnień w roku 1914 odbyły się drugie mistrzostwa Wielkopolski, w których udział wzięły tylko dwa zespoły: Warta Poznań i Posnania Poznań. Wyniki tego dwumeczu były następujące: w pierwszym Warta dość gładko ograła Posnani 6-3[4], a w drugim dopełniła formalności, pokonując swojego przeciwnika 2-1[5]. Tabela końcowa tych mistrzostw prezentowała się następująco:

1. Warta 2 4 8-4
2. Posnania 2 0 4-8

W 1915 r. Warta rozegrała mecze z drużyną „FeverKościan, w których biało-zieloni okazali się gorsza od gości; najpierw ulegając im 3-1, potem remisując 5-5[6]. Jedną z zagadek roku 1915 jest wiarygodna informacja o tym, kto wygrał kolejne mistrzostwa Wielkopolski. Z kroniki klubu Ostrovia można się dowiedzieć, że to właśnie ten klub wygrał mistrzostwa. Jednak wielu badaczy powątpiewa, żeby było to prawdą, albowiem brak jest jakichkolwiek innych materiałów źródłowych, na podstawie których dałoby się potwierdzić ten zapis. Możliwa jest jeszcze jedna teoria, która podają J. Owsiański i T. Siwiński. Ta mianowicie, że tytuł mistrzowski Ostrovia sobie przypisała po wygranym dwumeczu z zespołem poznańskiej Warty. Byłoby to logicznym wytłumaczeniem zapisu w kronice o zdobyciu mistrzostwa Wielkopolski. W dwumeczu tym pierwszy mecz zakończył się zwycięstwem Warty 4-2 mecz drugi zakończył się zwycięstwem zespołu z Ostrowa w stosunku 4-1. Rok 1915 to nie tylko pojedynki pomiędzy polskimi zespołami, ale też i pojedynki z zespołami niemieckimi. Warto tutaj wspomnieć o meczu, który został rozegrany w grudniu pomiędzy Wartą Poznań a chyba najsilniejszym zespołem niemieckim DeutscherSportverein (DSV). Sam mecz zakończył się wynikiem 2-2, co można uznać za wielki sukces polskiej drużyny, a także za bardzo dobry sportowy prognostyk na kolejne, nadchodzące lata. Mecze między drużynami poznańskimi odbywały się w kolejnych latach I wojny światowej. W roku 1916 do niespodzianek doszło już na samym początku, kiedy drużyna Warty najpierw uległa „Unii” 1-2, potem niespodziewanie zremisowała 2-2 ze „StelląGniezno[7]. W tym też roku odbył się kolejny pojedynek między zespołem DSV a Wartą, gdzie poznaniacy okazali się o klasę wyżsi, pokonując niemieckiego przeciwnika aż 4-0. Rok 1917 to z kolei rok jubileuszowy dla zespoły Warty, która obchodziła swoje 5 urodziny. W kronice klubu może przeczytać o wielkich uroczystościach, jakie miały miejsce podczas obchodów 5-lecia zespołu. Z tego też powodu zorganizowano turniej z udziałem najlepszych poznańskich zespołów. Rok ten to nie tylko uroczystości związane z obchodami 5 – lecia istnienia drużyny. To również zmiana warty – za sterami drużyny o stanął Franciszek Rotnicki, o którym ówcześnie pisano: „…Człowiek o dużym autorytecie, energiczny i przedsiębiorczy. On to, wspólnie z umiejętnie dobranym gronem współpracowników buduje w tym ciężkim okresie trwałe podstawy przyszłej wielkości klubu. Przewidując trafnie niechybny koniec zaborczego imperializmu pruskiego koncentruje wysiłki zarządu przede wszystkim na utrwaleniu klubowej tradycji, na przywiązaniu do barw Warty…”[8]. Rok 1917 dla Warty to nie tylko czas świętowania, to także kolejne mecze między poznańskimi zespołami. Do tego wszystkiego dochodzi współpraca z Polską Organizacją Wojskową. Ostatni rok wojny przynosi kolejne potyczki sportowe między drużynami wielkopolskimi. Jednak najważniejszą wiadomością była informacja o zakończeniu I wojny światowej oraz o ustaleniach pokojowych, które mówiły o przywróceniu wolnej i niepodległej Polski.

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Rok 1918 to nie tylko ogromna radość z odzyskania po 123 latach niepodległości, to także nowe możliwości dla polskiego sportu, organizowanego w granicach terytorium państwa polskiego, bez ingerencji mocarstw co do kształtu, jak i sposobu rozwoju towarzystw czy klubów sportowych. Organizacja i odbudowa odbywała się na zgliszczach, jakie pozostały po działaniach wojennych. Podczas konfliktu zginęło wielu doborowych sportowców, jaki i wielu zasłużonych działaczy, zniszczona została i tak skromna baza sportowa. Wielkopolskę czekał jeszcze jeden bój, zryw narodowy jakim było powstanie wielkopolskie, zakończone sukcesem i wypędzeniem władz zaborczych. Podczas tego zrywu narodowego każdy piłkarz, który wówczas przebywał na terenie Poznania, nie bacząc na konsekwencje, jakie mogły go spotkać, zgłosił się do służby wojskowej, żeby móc walczyć o ojczyznę. Wraz z nastaniem 1919 roku postanowiono reaktywować struktury sportowe obowiązujące przed wybuchem I wojny światowej, a także podjęto decyzję o rozegraniu pierwszych powojennych mistrzostw Wielkopolski. Do zawodów zgłosiło się 5 zespołów, w tym 4 z Poznania. Tymi klubami były: „Unia[9], „Warta”[10], „Posnania[11] i „Pogoń[12]. Natomiast piątym zespołem, który zgłosił się do mistrzostw była drużyna z Ostrowa Wielkopolskiego, czyli „Ostrovia[13]Ostrovia. Wyniki tych mistrzostw były następujące: Posnania – Ostrovia 3:1, Ostrovia – Warta 1:7, UniaPogoń 9:1, Warta – Posnania 7:0*, OstroviaPogoń 3:2, Unia – Warta 2:3, PogońPosnania 3:3, UniaOstrovia 4:0, Warta – Pogoń 7:0, Unia – Warta 4;1[14]. Tabela mistrzostw prezentowała się następująco:

1. Unia 4 8 20:2
2. Warta 4 6 22:5
3. Posnania 4 3 6:14
4. Ostrovia 4 2 5:16
5. Pogoń 4 1 6:22

Mecze w ramach mistrzostw Wielkopolski to nie jedyne spotkania, jakie odbyły się w Poznaniu. Doszło również do organizacji meczów towarzyskich z udziałem zespołów warszawskich. I tak między innymi do stolicy Wielkopolski zawitały takie kluby jak stołeczna Polonia czy Korona, które rozegrały pojedynki z poznańską Wartą[15]. W roku 1921 ruszyły mistrzostwa okręgu w klasie A, w której wystąpiły takie kluby piłkarskie z Wielkopolski jak: „Warta”[16], „Pogoń[17], „Stella” Gniezno[18]. Najlepszą drużyną ponownie okazała się drużyna Warty Poznań.

W wyniku przeprowadzonych rozgrywek (rok 1922) po raz kolejny w klasie A najlepszą drużyną okazała się „Warta” Poznań, zaś na drugim miejscu uplasował się „SokółToruń, a na trzecim „Pogoń” Poznań[19]. Tym samym drużyna „zielonych” wywalczyła sobie prawo reprezentowania okręgu poznańskiego podczas mistrzostw Polski. Trzeba zaznaczyć, że grupę eliminacyjną „Warta” przeszła „jak burza”, pokonując takie potęgi piłkarskie jak „ŁKS Łódź”, „Polonia Warszawa” i „Strzelec Wilno[20]. Wraz z zakończeniem rozgrywek eliminacyjnych poznaniacy czekali na wyniki drugiej grupy, z której zwycięzcą mieli walczyć o tytuł najlepszej drużyny w Polsce. Przeciwnik nie był łatwy dla Warty, bowiem zwycięzcą drugiej grupy została drużyna „Pogoni” Lwów. Pierwszy mecz odbył się w Poznaniu i zakończył się remisem 1-1[21]. Mecz rewanżowy z kolei odbył się we Lwowie i zakończył się wynikiem 4-3[22] dla Pogoni Tym samym Warta i cały Poznań mogli się cieszyć ze zdobycia tytułu Wicemistrza Polski. Rok 1923 to kolejny rok dominacji Warty Poznań w klasie A. Spowodowało to, że po raz kolejny miała możliwość udziału w walce o miano najlepszej drużyny piłkarskiej w Polsce. Mimo pogarszającej się sytuacji finansowej klubu drużyna pokazała hart ducha i udało się jej się w swojej grupie eliminacyjnej uplasować się na drugiej pozycji, za krakowską Wisłą. Warto tutaj wspomnieć, że pozostałymi drużynami w grupie, z którymi musiała toczyć boje poznańska „Warta”, to takie zespoły jak ŁKS Łódź, Pogoń Lwów, Iskra Siemianowice czy Polonia Warszawa[23]. Niestety porażka z Łódzkim Klubem Sportowym zaprzepaściła szanse na grę w finale mistrzostw Polski, w którym to zmierzyły się drużyny Wisły Kraków i Pogoni Lwów[24].

Wraz z rokiem 1925 rozgrywki piłkarskie wróciły do poprzednich zasad. Z początkiem 1925 roku zebrał się zarząd Poznański Okręgowy Związek Piłki Nożnej, który po raz kolejny przeprowadził rozliczenie roczne ze swej działalności. Postanowiono przeprowadzić kolejne wybory do zarządu. Po wielu perypetiach i trudnościach udało się udzielić absolutorium staremu zarządowi i wybrać nowy. Niestety, afery i skandale finansowe, jakie towarzyszyły zarządowi szybko doprowadziły do ustąpienia Prezesa K. Donaty. Doprowadzono do odbycia nadzwyczajnego walnego zgromadzenia związku[25], którego celem było wybranie nowego prezesa zarządu. Funkcję te powierzono Wacławowi Wrześniewiczowi. Zamieszanie wokół działalności K. Donaty spowodowało, że nie zorganizowano kolejnych mistrzostw klas rozgrywkowych okręgu. Z tego powodu do mistrzostw Polski przystąpił ubiegłoroczny triumfator mistrzostw Klasy A, czyli Warta Poznań. Zespół poznański dość gładko przeszedł eliminacje, awansując szybko do gier finałowych, w których to poznańska ekipa została oszukana przez władze PZPN. Chodziło o przekładanie najważniejszego meczu finałowego z drużyną Wisły Kraków. Mecz w końcu się odbył, jednak na znak protestu ekipa Warty do Krakowa posłała skład rezerwowy. Kolejny 1926 rok to okres, w którym rozgrywki przebiegły bez skandali organizacyjnych i sportowych. Kolejne mistrzostwa okręgu, to kolejny sukces „Warty” Poznań, która nie miała sobie równych, wyprzedzając takie zespoły jak „Unia” i „Pogoń”[26].

W latach kolejnych (1926-1928) istniał konflikt pomiędzy PZPN i klubami piłkarskimi co doprowadziło do nie rozgrywania Mistrzostw Polski. Dopiero w roku 1929 konflikt został zażegnany i utworzono Polską Ligę. W rozgrywkach finałowych Warta w grupie eliminacyjnej zdobyła pierwsze miejsce, zdobywając 8 pkt[27], jednak w finale musiała uznać wyższość swoich przeciwników, plasując się na 3 miejscu, zdobywając jedynie 3 punkty. Oficjalna tabelę polskiej ligi za rok 1929 przedstawiała się następująco:

1. Warta 24 33 58-33
2. Garbarnia 24 32 62-43
3. Wisła 24 30 62-46
11. Czarni 24 18 59-63
12. 1FC Katowice 24 17 33-51
13. Turyści 24 17 31-55

[21]

Warto wspomnieć o składzie, który zdobył tak bardzo wyczekiwane mistrzostwo dla Poznania, a który przedstawiał się następująco: Marian Fontowicz, Marian Śmiglak, Michał Flieger, Ginter Rudolf Scherfke, Jan Wojciechowski, Witold Kazimierz Przykucki, Leon Radojewski, Adam Knioł, Fryderyk Ego Scherfke II,Władysław Przybysz, Edmund Rochowicz, Wawrzyniec Staliński[28].

Koniec roku 1929 to również początek kryzysu ekonomicznego, który dotknął nie tylko Polskę, a który dość dotkliwie odbił się na wszystkich zespołach piłkarskich. Niektóre z nich musiały zaprzestać swojej działalności, te większe z trudem wiązały przysłowiowy „koniec z końcem”. Taki stan rzeczy utrzymywał się aż do roku 1932, co nie oznacza, że zaprzestano organizacji mistrzostw w okręgach, jak również rozgrywek w ramach ligi polskiej. Po bardzo udanym sezonie mistrzowskim przyszedł sezon pełen rozczarowań dla kibiców, jak i piłkarzy Warty Poznań. Bilans sezonu 1930 wyglądał następująco: 22 mecze, 11 zwycięstw, 4 remisy,7 porażek i dopiero 5 lokata na koniec sezonu[29]. Nie ma pewności, co tak naprawdę spowodowało obniżenie formy przez zawodników Warty. Wielu ówczesnych ludzi sportu wskazywało, że głównym winowajcą porażki był węgierski trener Warty Fursta[30]. Jednak nie wszyscy piłkarze Warty Poznań byli rozczarowani tym sezonem, do historii ligi przeszedł legendarny bramkarz zielonych Marian Fontowicz, który jako pierwszy w historii nie puścił bramki przez 500 minut. Kolejny rok, 1931, to kolejny sezon rozczarowań ze strony Warty w rozgrywkach pierwszej ligi. VII miejsce z dorobkiem: 11 zwycięstw, 1 remis i 10 porażek.Działacze Warty nie mieli pomysłu, jak wyrwać drużynę z marazmu, w którym znajdowała się od ponad dwóch sezonów. Do zespołu zaczęto wprowadzać młodych zawodników, ale na efekty tej pokoleniowej zmiany trzeba było jeszcze poczekać.

Kolejny sezon to kolejne nadzieje na dobrą grę jedynego zespołu poznańskiego w Polskiej Lidze. Kłopoty finansowe zostały zażegnane przez działaczy Warty, a młode pokolenie piłkarzy, którzy weszli do drużyny w poprzednim sezonie, zaczęło coraz lepiej grać, zbierając coraz więcej doświadczenia, stając się z meczu na mecz wymagającym przeciwnikiem dla pozostałych uczestników ligi. Sezon roku 1932 pokazał, że Warta ma potencjał. Do tego w fantastycznej formie był bramkarz zielonych Marian Fontowicz. Warta pod koniec rozgrywek uplasowała się na III miejscu z 13 zwycięstwami, 1 remisem i 8 porażkami[31]. Warto tutaj wspomnieć o tym, że Warta, jako jedyny zespół pokonał dwukrotnie Cracovię Kraków, która na koniec sezonu została mistrzem. Zwycięstwo w meczu wyjazdowym piłkarze poznańscy okupili dużymi stratami, gdyż wraz z sędzią głównym zostali pobici przez kibiców krakowskich.

Kolejny sezon napawał kibiców poznańskich wiarą w sukcesy drużyny Warty po bardzo udanym sezonie 1932. Jednak sezon roku 1933 okazał się bardzo słabym w wykonaniu drużyny zielonych. Można domniemywać, że taki stan rzeczy był spowodowany nowym podziałem ligi na słabszą, jak i na silniejszą grupę.Nie wydaje się jednak, żeby takie tłumaczeni było odpowiednie, gdyż Warta po prostu zawiodła na tle sportowym, najpierw okazując się słabsza od koalicji zespołów krakowskich w grupie silniejszych, a potem zawodząc w grupie zespołów słabszych. Przez pewien czas istniała możliwość degradacji jedynego poznańskiego zespołu z Polskiej Ligii. Na szczęście zieloni uniknęli spadku, ratując się przed degradacją zwycięstwami w ostatnich kolejkach. Końcowy efekt słabej gry spowodował, że poznański zespół uplasował się na IX pozycji z dorobkiem zaledwie 7 zwycięstw, 2 remisów i aż 11 porażek.Sezon 1934 roku pokazał nierówną formę zespołu Warty, przeplatając bardzo dobre mecze z katastrofalnymi. W takim stanie rzeczy zespół poznański uplasował się na zakończenie rozgrywek na VII pozycji z bilansem 9 zwycięstw, 4 remisów i 9 porażek. Kolejne sezony dla zielonych okazały się bardzo udane ponieważ zarówno w sezonie roku 1935, jak i w sezonie roku 1936 uplasowała się na III miejscu. Rok 1937 okazał się dla niej mniej udany, gdyż na koniec sezonu drużyna zajęła najmniej lubiane przez sportowców, 4 miejsce, z bilansem: 8 zwycięstw, 4 remisów i 6 porażek.W poznańskiej klasie A dominowała aż do początku II wojny światowej Legia Poznań. Wraz napaścią III Rzeszy na terytorium II Rzeczypospolitej postanowiono przerwać trwający sezon ligowy i wstrzymać wszelkie rozgrywki klas mistrzowskich w okręgu.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po raz drugi klub był zmuszony zawiesić działalność przez okupację hitlerowską. W 1939 roku, po zwycięstwie nad Ruchem Chorzów 5:2, Warciarze awansowali na 3. miejsce, jednak rozgrywek nie dokończono. Niemcy zniszczyli wiele dokumentów i pamiątek klubowych, wielu Warciarzy rozproszyło się po świecie, część z nich już nie wróciła.

Czasy powojenne[edytuj | edytuj kod]

Jednak tuż po wojnie – 18 marca 1945 roku – zwołano pierwsze powojenne zebranie klubu, reaktywowano na nim jego działalność. Chęć sukcesów była wielka i już w pierwszym powojennym sezonie (1946 rok) Warta zdobyła wicemistrzostwo, ulegając w finałowym meczu stołecznej Polonii (mistrzowie w dwóch sezonach po wojnie byli wyłaniani systemem pucharowym, ligę wznowiono w roku 1948). Rok później aspiracje były jeszcze większe. Warciarze grali jak z nut. W półfinale rozgrywek pokonali AKS Chorzów 4:1 i 2:0, i w finale czekała na nich krakowska Wisła. W Krakowie Wielkopolanie wygrali 2:0. Zainteresowanie rewanżem w Poznaniu było bardzo duże. Na stadion przy Rolnej przyszedł nadkomplet (ponad 20 000 ludzi). Po emocjonującym meczu, zakończonym zwycięstwem Zielonych 5:2, Warta zdobyła drugie mistrzostwo w swojej historii.

Jednak okres stalinizmu zakończył epokę zwycięstw dla Warty. W 1950 roku doszło do fuzji z klubem HCP, wynikiem czego było zniknięcie historycznej nazwy Warta. W sezonach 1951-1955 klub występował pod nazwą Stal Poznań. Na szczęście okres ten nie trwał długo i 29 grudnia 1956 roku, Walne Zgromadzenie Klubu przywróciło mu dawną nazwę. W 1959 patronat nad Wartą przejęły Zakłady Hipolita Cegielskiego. Potężne zakłady, co prawda nie były w stanie odbudować dawnej świetności klubu, jednak dzięki im znacznie rozwinęła się baza klubu. Warta zyskała środki na przebudowę stadionu, korty tenisowe i boisko treningowe. Po rozejściu się dróg Warty i HCP w 1989 roku, rozpoczęły się pertraktacje w sprawie własności obiektów. Zakończyły się one powodzeniem i stadion Szyca wraz z terenami wokół stał się własnością klubu.

Powrót do elity i spadek do III ligi[edytuj | edytuj kod]

Początek lat 90. XX wieku przyniósł powrót do Ekstraklasy po 43 latach. Był to tylko dwu sezonowy epizod (1993/94 i 1994/95). Przełom XX i XXI wieku, to przeważnie pierwsza połowa III ligowej tabeli z krótkimi odwiedzinami na zapleczu Ekstraklasy.

W sezonie 2006/2007 zespół zajął drugie miejsce w rozgrywkach II grupy III ligi i zagrał w barażach o II ligę z Unią Janikowo. Po osiągnięciu wyników 1:1 w Poznaniu i 2:2 w Janikowie dzięki korzystniejszemu wynikowi na wyjeździe awans wywalczyła Warta[32].

Era Pyżalskich[edytuj | edytuj kod]

Od sezonu 2010/2011 Warta zaczęła rozgrywać swoje domowe mecze na Stadionie Miejskim[33]. Spłacono zadłużenia wobec zawodników i wyremontowane szatnie, a 20 stycznia 2011 roku nowym prezesem sekcji piłki nożnej w Warcie została Izabella Łukomska-Pyżalska[34]. Na stanowisku trenera ponownie zatrudniono Bogusława Baniaka[35], którego asystentem był Piotr Tworek, a dyrektorem sportowym został Tadeusz Fajfer. Frekwencja na pierwszym meczu Warty Poznań rozgrywanym na Stadionie Miejskim w Poznaniu wyniosła ok. 20 tysięcy widzów[36]. 16 czerwca 2011 roku „Bebeto” odszedł z klubu[37], który pod jego wodzą w sezonie 2010/2011 dopiero w ostatniej kolejce na rzecz Floty Świnoujście stracił miano najlepszej drużyny rundy wiosennej[38].

Kadra Warty Poznań na sezon 2011/2012

Do sezonu 2011/2012 zespół przygotowywał Czesław Jakołcewicz, który został zatrudniony na stanowisku trenera 22 czerwca 2011 roku[39]. Jednak już po pięciu kolejkach i odpadnięciu z rozgrywek o Puchar Polski w sezonie 2011/2012 szkoleniowiec podał się do dymisji 22 sierpnia[40]. Dwa dni później nowym trenerem został Artur Płatek[41]. Zmienił się również dyrektor sportowy, którym został kończący karierę piłkarską Arkadiusz Miklosik[42]. 1 listopada 2011 doszło do kolejnej zmiany trenera, miejsce Artura Płatka zajął Jarosław Araszkiewicz[43], który w latach 2004-2007 prowadził zespół poznańskiej Warty w III lidze. Dnia 6 grudnia nowym asystentem trenera został Czesław Owczarek[44].

W 2012 roku z okazji stulecia istnienia klubu, sekcja piłkarska Warty Poznań posługuje się nowym herbem, który znajduje się na koszulkach piłkarzy oraz na stronie głównej i na materiałach promocyjnych klubu[45].

25 kwietnia 2012 z prowadzenia zespołu zrezygnował Jarosław Araszkiewicz[46], którego obowiązki przejął dotychczasowy asystent trenera zielonych, Czesław Owczarek[47]. Podczas pierwszego spotkania sezonu 2012/2013 z uwagi na brak licencji Czesława Owczarka na prowadzenie zespołu w I lidze na ławce trenerskiej zasiadł Ryszard Łukasik[48]. Wkrótce na spotkaniu z Komisją Kształcenia i Licencjonowania Trenerów PZPN Czesław Owczarek otrzymał na rok warunkową zgodę na prowadzenie zespołu[49]. Pod koniec roku, 21 grudnia klub rozstał się z trenerem, Czesławem Owczarkiem[50]. W związku z niską kwotą dotacji z Urzędu Miasta i dużymi problemami finansowymi, zimą odeszła większa część podstawowego składu, a w sumie aż 15 piłkarzy[51]. Na początku 2013 roku, 3 stycznia obowiązki trenera przejął dotychczasowy asystent trenera, Waldemar Przysiuda[52], które pełnił do 14 stycznia[53]. W tym samym dniu nowym szkoleniowcem został Maciej Borowski, który należał od czterech lat do sztabu szkoleniowego I zespołu, a jego asystentem został Mikołaj Tarczyński[54]. 2 kwietnia miejsce trenera zajął Krzysztof Pawlak, który jest ostatnim trenerem, który prowadził zespół Zielonych w rozgrywkach Ekstraklasy[55]. Maciej Borowski powrócił do pracy z bramkarzami[55]. W sezonie 2012/2013 Warta spadła z I ligi, żegnając się z nią po sześciu latach[56].

Wiele wskazywało, że z powodów finansowych zespół rozpocznie następny sezon w IV lidze[57], zastępując w niej drużynę rezerw i grając głównie młodzieżowcami. Udało się jednak pozyskać nowego inwestora, którym został poznański radca prawny Maciej Dittmajer[58]. Wszedł on do rady nadzorczej klubu oraz został wiceprezesem ds. sportowych. Nowym trenerem pierwszego zespołu został natomiast Marek Kamiński[59]. Prezesem klubu pozostała jednak Izabela Łukomska-Pyżalska. Dzień przed specjalną konferencją prasową, która odbyła się 28 czerwca 2013 roku, potwierdzono fakt otrzymania przez klub licencji na grę w II lidze[60].

Nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1912 – Warta Poznań
  • 1950 – Związkowiec Poznań
  • 1951 – Stal Poznań
  • 1956 – Warta Poznań

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki nieligowe i ligowe[edytuj | edytuj kod]

Nieligowe rozgrywki o tytuł Mistrza Polski: 1920–1926[edytuj | edytuj kod]

Po dziewięciu latach od założenia klubu, Warta przystąpiła do rozgrywek w systemie nieligowym, w których zaprezentowała się z bardzo dobrej strony. W przeciągu ich pięciu edycji, dwukrotnie została srebrnym i brązowym medalistą Mistrzostw Polski.

Ligowe rozgrywki o tytuł Mistrza Polski: 1927–1939[edytuj | edytuj kod]

Od 1927 roku Warta występowała w ligowych rozgrywkach, w czasie których już w trzeciej edycji sięgnęła po pierwszy w swojej historii tytuł Mistrza Polski. W latach 1927–1939 klub stawała dwukrotnie na drugim i czterokrotnie na trzecim stopniu podium rozgrywek.

Nieligowe rozgrywki o tytuł Mistrza Polski: 1946–1947[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej Warta dwukrotnie wzięła udział w nieligowej rywalizacji o tytuł mistrza kraju, który po raz kolejny wywalczyła w 1947 roku, poprzedzonym wicemistrzostwem Polski zdobytym rok wcześniej.

Ligowe rozgrywki: 1948–2014[edytuj | edytuj kod]

W 1948 roku na polskich boiskach ponownie zawitały ligowe rozgrywki, które trwają nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. W pierwszych trzech latach Warciarze grali na pierwszym poziomie ligowym. Następnie występowali na drugim i trzecim szczeblu ligowym, aż do momentu, gdy po ponad 40 latach w sezonie 1993/1994 powrócili do pierwszego poziomu ligowego. Z powrotu nie cieszyli się zbyt długo, ponieważ w kolejnym sezonie opuścili najwyższą ligę w polskiej piłce nożnej, do której nie powrócili do dziś.

Rekordy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej meczów ligowych
Lp. Zawodnik Mecze
1. Fryderyk Scherfke
235
2. Marian Fontowicz
202
3. Witold Przykucki
179
4. Leon Radojewski
176
5. Michał Flieger
142
6. Jan Wojciechowski
131
Najwięcej goli ligowych
Lp. Zawodnik Bramki
1. Fryderyk Scherfke
134
2. Władysław Przybysz
71
3. Kajetan Kryszkiewicz
58
4. Adam Knioła
56
4. Bolesław Gendera
56
6. Wawrzyniec Staliński
51

Mecz stulecia[edytuj | edytuj kod]

Spotkanie z Wisłą Kraków rozegrane 30 listopada 1947 roku zostało wybrane jako mecz stulecia Warty Poznań[61].

30 listopada 1947, niedziela Warta Poznań 5:2 Wisła Kraków
Widzów: 17 000
Sędzia: Edmund Sperling
Bolesław Gendera Bramka 12'
Bolesław Smólski Bramka 13'
Henryk Czapczyk Bramka 15'
Marian Skrzypniak Bramka 29'
Henryk Czapczyk Bramka 31'
(5:1) Kazimierz Cisowski Bramka 5'
Mieczysław Bąkowski Bramka 61'


Feliks Krystkowiak, Tadeusz Weiss, Michał Dusik, Piotr Danielak, Kazimierz Groński, Stanisław Kaźmierczak, Dionizy Gierak, Bolesław Gendera, Henryk Czapczyk, Marian Skrzypniak, Bolesław Smólski
trener: Károly FoglWęgry
Jerzy Jurowicz, Jan Wapiennik, Mieczysław Rupa, Adam Wapiennik, Tadeusz Legutko, Leszek Snopkowski, Kazimierz Cisowski, Mieczysław Gracz, Józef Kohut, Artur Woźniak, Mieczysław Bąkowski
trener: Adam Walter

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Warty Poznań.

Kadra[edytuj | edytuj kod]

Stan na 1 lipca 2013
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Bośnia i Hercegowina Semir Bukvić
2 PO Polska Maciej Scherfchen
3 OB Polska Łukasz Jasiński
4 NA Polska Łukasz Spławski
5 OB Polska Wojciech Onsorge
6 OB Polska Adrian Bartkowiak
8 OB Polska Dariusz Wróblewski
9 NA Polska Grzegorz Rasiak
11 NA Polska Paweł Piceluk
14 PO Polska Błażej Nowak
16 PO Polska Alain Ngamayama (kapitan)
17 PO Polska Artur Marciniak (wypożyczony z Miedzi Legnica)
18 OB Polska Michał Grzesiek
19 PO Polska Michał Goliński
Nr Poz. Piłkarz
20 PO Polska Michał Ciarkowski
21 OB Polska Przemysław Kocot
23 PO Polska Dawid Czerniejewicz
24 NA Polska Karol Gregorek
25 PO Polska Mateusz Pogonowski
26 OB Polska Dawid Jasiński
93 BR Polska Paweł Beser
BR Polska Michał Dumieński
NA Polska Mateusz Maruniak
PO Polska Dominik Chromiński (wypożyczony z Lecha Poznań)

Piłkarskie legendy[edytuj | edytuj kod]

Źródło:[62]

Piłkarze w reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

Olimpijczycy[edytuj | edytuj kod]

Do grona dotychczasowych reprezentantów polski na igrzyskach olimpijskich należą trzej byli zawodnicy klubu.

Imię i nazwisko Uwagi
Marian Spoida Letnie Igrzyska Olimpijskie 1924
Fryderyk Scherfke Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936
Walenty Musielak Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936

Źródło:[63]

Piłkarz stulecia[edytuj | edytuj kod]

Laureatem plebiscytu na piłkarza 100-lecia Warty Poznań został Fryderyk Scherfke[64].

Jedenastka stulecia[edytuj | edytuj kod]

W plebiscycie na jedenastkę 100-lecia Warty Poznań wytypowano zawodników, którzy według kibiców najbardziej zapracowali na znalezienie się w tym kręgu.

Jedenastka stulecia została zaprezentowana w ustawieniu 1-4-4-2. Ze względu na dużą ilość głosów na zawodników ofensywnych, były piłkarz Zielonych, Maciej Żurawski został potraktowany, jako ofensywny pomocnik.

Ostatecznie jedenastka 100-lecia wygląda następująco:

Źródło:[65]

Sztab szkoleniowy i trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Warty Poznań.

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

  • Trener: Marek Kamiński
  • Asystent trenera: Piotr Kowal
  • Fizjoterapeuci: Piotr Szozda i Jakub Bahyrycz

Źródło:[66]

Dotychczasowi trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Od lutego 1999 roku

Imię i nazwisko Okres prowadzenia klubu
Andrzej Żurawski luty 1999 – marzec 1999
Jarosław Szuba marzec 1999 – czerwiec 1999
Tomasz Wichniarek czerwiec 1999 – sierpień 1999
Antoni Pluskota sierpień 1999 – listopad 1999
Tadeusz Łuczak styczeń 2000 – lipiec 2001
Wojciech Wąsikiewicz lipiec 2001 – lipiec 2002
Krzysztof Pancewicz lipiec 2002 – czerwiec 2003
Wojciech Wąsikiewicz czerwiec 2003 – czerwiec 2004
Imię i nazwisko Okres prowadzenia klubu
Jarosław Araszkiewicz lipiec 2004 – kwiecień 2007
Ryszard Łukasik kwiecień 2007 – wrzesień 2007
Bogusław Baniak 20 września 2007 – 15 grudnia 2009
Marek Czerniawski 15 grudnia 2009 – 19 października 2010
Ryszard Łukasik 19 października 2010 – grudzień 2010
Bogusław Baniak styczeń 2011 – 16 czerwca 2011
Czesław Jakołcewicz 22 czerwca 2011 – 22 sierpnia 2011
Artur Płatek 24 sierpnia 2011 – 1 listopada 2011
Imię i nazwisko Okres prowadzenia klubu
Jarosław Araszkiewicz 1 listopada 2011 – 25 kwietnia 2012
Czesław Owczarek 25 kwietnia 2012 – 4 sierpnia 2012
Ryszard Łukasik 4 sierpnia 2012
Czesław Owczarek 4 sierpnia 2012 – 21 grudnia 2012
Waldemar Przysiuda 6 stycznia 2013 – 14 stycznia 2013
Maciej Borowski 14 stycznia 2013 – 2 kwietnia 2013
Krzysztof Pawlak 2 kwietnia 2013 – 28 czerwca 2013
Marek Kamiński 28 czerwca 2013 –

Źródło:[67]

Trener stulecia[edytuj | edytuj kod]

Laureatem plebiscytu na trenera 100-lecia Warty Poznań został Tadeusz Łuczak[64].

Stadiony[edytuj | edytuj kod]

pojemność: 2200 miejsc siedzących
oświetlenie: brak
wymiary boiska: 105 × 68 m
dojazd autobusami: 74, 76, 603
dojazd tramwajami: 2, 6, 9, 15, 18

Średnia liczba widzów na stadionie w I i II lidze[edytuj | edytuj kod]

Średnia liczba widzów podczas spotkań rozegranych na: stadionie przy Drodze Dębińskiej, stadionie Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski i Stadionie Miejskim. Stan od początku sezonu 2007/2008 do końca sezonu 2012/2013.

Źródła: sezon 2007/2008 – 90minut.pl sezon 2008/2009 – 90minut.pl, sezon 2009/2010 – 90minut.pl, sezon 2010/2011 – 90minut.pl, sezon 2011/2012 – 90minut.pl i sezon 2012/2013 – 90minut.pl.

Hymn[edytuj | edytuj kod]

Z końcem lutego 2011 roku klub zaprezentował własny hymn, który został skomponowany przez Sylwię Grzeszczak[68]. Tekst pieśni nawiązuje do bogatej tradycji klubu, a także aspiracji, które sięgają awansu do ekstraklasy[68].

Maskotka[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem sezonu 2011/2012 klub zaprezentował własne maskotki, którymi zostały dwa dinozaury „Wartusie” mające za zadanie zachęcanie kibiców do dopingu drużyny na meczach, a także towarzyszenie piłkarzom Warty wychodzącym na każde domowe spotkanie[69]. Podczas 23 kolejki sezonu 2011/2012 w meczu Zielonych z Sandecją Nowy Sącz na płycie boiska Stadionu Miejskiego w Poznaniu znalazło się jajo, z którego miał się wykluć potomek klubowych maskotek[70]. Po Wielkanocy 12 kwietnia 2012 roku dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 88 w Poznaniu odnalazły zaginionego dinozaura, który wykluł się z jaja[71], które zaginęło podczas ligowego spotkania Warciarzy z Sandecją[70]. Od tej pory w skład maskotek Warty Poznań wchodzą trzy dinozaury. Mały dinozaur otrzymał imię „Miluś”[72].

Władze[edytuj | edytuj kod]

  • Prezes zarządu: Izabella Łukomska-Pyżalska
  • Wiceprezes ds. sportowych: Maciej Dittmajer
  • Wiceprezes zarządu: Maciej Chłodnicki
  • Trener – koordynator szkółki piłkarskiej: Andrzej Żurawski
  • Dyrektor techniczny: Zbigniew Śmiglak
  • Rzecznik prasowy: Hubert Niedzielski

Źródło:[73]

Dotychczasowi prezesi[edytuj | edytuj kod]

Od założenia klubu do 1962 roku

Lp. Imię i nazwisko Lata
1 Franciszek Szyc 1912–1914
2 Feliks Machiński 1915
3 Antoni Bartkowski 1916
4 Kazimierz Syller 1917
5 Franciszek Rotnicki 1917–1924
6 Stanisław Broniarz 1924–1927
Lp. Imię i nazwisko Lata
7 Stanisław Kucharski 1927–1930
8 Jan Kuczyk 1930–1937
9 Bolesław Jagielski 1938
10 Franciszek Baranowski 1939
11 Edmund Szyc 1945
12 Marian Linke 1946
Lp. Imię i nazwisko Lata
13 Franciszek Głowacki 1946
14 Józef Marcinkowski 1946–1947
15 Bogusław Seydlitz 1947
16 Dobromir Osiński 1948–1949
17 Antoni Jałoszyński 1950
18 Feliks Siwiński 1951–1954
Lp. Imię i nazwisko Lata
19 Józef Trzcionka 1955
20 Czesław Szymański 1956
21 Witold Bernatowicz 1957
22 Leon Dąbrowski 1958–1959
23 Józef Trzcionka 1960–1962

Źródło:[74]

Sponsorzy, partnerzy i patroni[edytuj | edytuj kod]

  • Sponsor koszulek: Nike
  • Sponsor strategiczny: Family House
  • Partnerzy: HELPMED Luboń, Klub Biznesu Warty Poznań, SPA_larnia, Drukarnia Classic
  • Partner medyczny: Rehasport
  • Patroni medialni: epoznan.pl, WTK, Fakt, SportoweFakty.pl, Futbol.pl, Radio Merkury

Stroje[edytuj | edytuj kod]

Główni sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Lata Sponsor
 ?–2006 reflex
2006–2009 PREBENA
2009–2010 Pollana
2010–2011 Mróz
2011– Family House

Sponsorzy techniczni[edytuj | edytuj kod]

Lata Sponsor
 ?–2011 JAKO
2011– Nike

Warta II Poznań[edytuj | edytuj kod]

Od sezonu 2012/2013 klub dysponował drużyną rezerw, która przystąpiła do rozgrywek w IV lidze w grupie: wielkopolska (północ)[75]. Trenerem został Przemysław Bereszyński[76], który 13 marca 2013 roku został zastąpiony przez Jarosława Zawadzkiego[77]. Zespół na koniec sezonu uplasował się na 7. miejscu[78]. 17 lipca 2013 roku klub poinformował o wycofaniu drużyny rezerw z rozgrywek IV ligi w sezonie 2013/2014 ze względów kadrowych i szkoleniowych[79].

Zespół podejmował rywali na stadionie Polonii Poznań[80], a także w Ogródku[81].

Przypisy

  1. Tabela wszech czasów Ekstraklasy (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-07-03].
  2. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 36.
  3. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 36.
  4. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 39.
  5. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 43.
  6. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 43.
  7. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 46.
  8. 25 lat Warty, s. 4.
  9. B. Woltmann, Piłka Nożna w Wielkopolsce 1921-2001, s. 13.
  10. B. Woltmann, Piłka Nożna w Wielkopolsce 1921-2001, s. 13.
  11. B. Woltmann, Piłka Nożna w Wielkopolsce 1921-2001, s. 13.
  12. B. Woltmann, Piłka Nożna w Wielkopolsce 1921-2001, s. 13.
  13. B. Woltmann, Piłka Nożna w Wielkopolsce 1921-2001, s. 13.
  14. J. Owsiański, T. Siwiński „Historia futbolu Wielkopolskiego”, s. 55.
  15. B.Woltmann „Piłka Nożna w Wielkopolsce 1921-2001”, s. 13.
  16. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 55.
  17. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 60.
  18. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 60.
  19. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 70.
  20. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 70.
  21. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 70.
  22. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 70.
  23. Historia dwóch Klubów, s. 58.
  24. Historia dwóch Klubów, s. 58.
  25. B.Woltmann „Piłka Nożna w Wielkopolsce 1921-2001” s. 16.
  26. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 87.
  27. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 483.
  28. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 106.
  29. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 513.
  30. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 109.
  31. J. Owsiański, T. Siwiński, Historia futbolu Wielkopolskiego, s. 514.
  32. Warta Poznań w II lidze (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-07-03].
  33. Warta Poznań będzie grać na Stadionie Miejskim (pol.). gloswielkopolski.pl. [dostęp 2013-07-03].
  34. Izabella Łukomska-Pyżalska nowym prezesem Warty Poznań (pol.). epoznan.pl. [dostęp 2013-07-03].
  35. Bogusław Baniak ponownie trenerem Warty (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-07-03].
  36. Warta zawstydziła I ligę Warta zawstydziła I ligę (pol.). epoznan.pl. [dostęp 2013-07-03].
  37. Trener Baniak odchodzi z Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  38. Bogusław Baniak nie jest już trenerem Warty Poznań (pol.). interia.pl. [dostęp 2013-07-03].
  39. Czesław Jakołcewicz trenerem Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  40. Trener Jakołcewicz podał się do dymisji (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2010-07-03].
  41. Artur Płatek trenerem Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  42. Arkadiusz Miklosik dyrektorem sportowym Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  43. Jarosław Araszkiewicz nowym trenerem Warty Poznań (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  44. Czesław Owczarek nowym asystentem trenera Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  45. Nowy herb Warty Poznań z okazji stulecia istnienia klubu (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  46. Jarosław Araszkiewicz odchodzi z Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  47. Nowe obowiązki dotychczasowego asystenta Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2010-07-03].
  48. Ryszard Łukasik znów prowadzi Wartę (pol.). epoznan.pl. [dostęp 2013-07-03].
  49. Trener Warty Poznań z licencją, ale tylko na rok (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-07-03].
  50. Czesław Owczarek nie jest już trenerem Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  51. Warta Poznań z okrojonym budżetem będzie walczyć o utrzymanie. Ekstraklasa.net, 2013-03-07. [dostęp 2013-07-03].
  52. Waldemar Przysiuda tymczasowym trenerem Warty (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-07-03].
  53. Dotychczasowy trener opuszcza naszą drużynę (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  54. Maciej Borowski poprowadzi Wartę w rundzie wiosennej (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  55. 55,0 55,1 Krzysztof Pawlak nowym szkoleniowcem pierwszej drużyny (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  56. Warta Poznań spadła z I ligi. Grała w niej przez sześć sezonów (pol.). Sport.pl. [dostęp 2013-07-03].
  57. Izabella Łukomska-Pyżalska: Nawet w IV lidze będę prezesem Warty Poznań. Sport.pl, 2013-06-15. [dostęp 2013-06-29].
  58. Maciej Dittmajer wiceprezesem Warty Poznań. Marek Kamiński trenerem. poznan.sport.pl, 2013-06-28. [dostęp 2013-06-29].
  59. Marek Kamiński trenerem Warty (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-07-03].
  60. Warta Poznań dostała licencję i zagra w II lidze. poznan.sport.pl, 2013-06-27. [dostęp 2013-06-29].
  61. Kibice wybrali mecz stulecia Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  62. Piłkarskie legendy Warty (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  63. Stefan Mosiński: Historia dwóch klubów. Poznań: Poznańskie Zakłady Graficzne, 1963, s. 21.
  64. 64,0 64,1 Znani piłkarz i trener stulecia Warty (pol.). wielkopolskifutbol.pl. [dostęp 2013-07-03].
  65. Znamy jedenastkę stulecia wybraną przez fanów! (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  66. Sztab szkoleniowy (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-29].
  67. Historia (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  68. 68,0 68,1 Warta ma nowy hymn (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-07-03].
  69. „Wartuś” nową maskotką naszego klubu (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  70. 70,0 70,1 Rodzina Dinusiów powiększa się (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  71. Dzieci odnalazły Dinusia (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  72. Mały Dinuś ma już imię! (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  73. Władze klubu (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-03].
  74. Stefan Mosiński: Historia dwóch klubów. Poznań: Poznańskie Zakłady Graficzne, 1963, s. 15–17.
  75. Warta z rezerwami w IV lidze (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-19].
  76. Przemysław Bereszyński trenerem rezerw (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-19].
  77. Warta ma nowego trenera rezerw. Zastąpił Przemysława Bereszyńskiego (pol.). poznan.sport.pl. [dostęp 2013-07-19].
  78. IV liga 2012/2013, grupa: wielkopolska (północ) (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-07-19].
  79. Rezerwy Warty zostały wycofane z rozgrywek ligowych (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-19].
  80. Rezerwy także na remis (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-19].
  81. Rezerwy zagrają w „Ogródku”! (pol.). wartapoznansa.pl. [dostęp 2013-07-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]