Warunek Marshalla-Lernera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Warunek Marshalla-Lernera – warunek wyznaczający efektywność wpływu dewaluacji lub deprecjacji waluty krajowej na poprawę bilansu obrotów bieżących. Nazwa pochodzi od nazwisk ekonomistów Alfreda Marshalla i Abby P. Lernera. Zgodnie z tym, co zauważyli:

  • gdy suma cenowych elastyczności popytu krajowego na import i popytu zagranicznego na eksport danego kraju będzie większa od jedności, to w wyniku dewaluacji nastąpi rzeczywista poprawa bilansu obrotów bieżących;
  • gdy suma cenowych elastyczności popytu krajowego na import i popytu zagranicznego na eksport danego kraju będzie mniejsza od jedności, to saldo bilansu obrotów bieżących ulegnie pogorszeniu;
  • gdy suma cenowych elastyczności popytu krajowego na import i popytu zagranicznego na eksport danego kraju będzie równa jedności, to dewaluacja (deprecjacja) waluty krajowej nie doprowadzi do zmian salda bilansu obrotów bieżących.

Warunek Marshalla-Lernera wymaga poczynienia odpowiednich założeń, które w rzeczywistości mogą wywoływać różnorakie zakłócenia funkcjonowania modelu. Do założeń tych należą:

  1. Ceny importu i eksportu określone w walutach ich kraju pochodzenia są dane egzogenicznie (tzn. ceny dóbr będących przedmiotem wymiany międzynarodowej są stałe w walucie krajowej, przy zmianie kursu walutowego zaś zmieniają się odpowiednio do niego),
  2. Nie istnieją ograniczenia podaży dóbr eksportowanych (jak również podaży zagranicznych dóbr importowanych), tj. elastyczność podaży jest nieskończona w obu krajach,
  3. Ceny i ilości dóbr eksportowanych dostosowują się natychmiast,
  4. Zmiany kursu walutowego nie mają wpływu na oczekiwania co do przyszłych zmian kursu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nicola Acocella, Zasady polityki gospodarczej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002