Wasserfall
| EMW Wasserfall | |
 |
|
| Wasserfall W-10 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | III Rzesza |
| Producent | Elektromechanische Werke Karlshagen |
| Rodzaj | pocisk rakietowy ziemia-powietrze |
| Przeznaczenie | rakietowy pocisk przeciwlotniczy |
| Historia | |
| Data konstrukcji | 1941 |
| Lata produkcji | 1943–1945 |
| Używana w latach | 1944–1945 |
| Dane techniczne | |
| Długość | 6,128-7,92 m |
| Średnica | 0,72-0,864 cm |
| Rozpiętość | 1,55-2,88 m |
| Napęd | silnik rakietowy na paliwo ciekłe |
| Prędkość | 2855 km/h |
| Naprowadzanie | radiowe |
| Masa | 3500–3810 kg |
| Masa głowicy | 235–303 kg |
| Typ głowicy | burząca |
| Zasięg | 26,4 km |
| Użytkownicy | |
| III Rzesza | |
EMW Wasserfall – niemiecki rakietowy pocisk przeciwlotniczy z okresu II wojny światowej
Zadaniem pocisków Wasserfall miało być niszczenie samolotów lecących na wysokości do 20 000 metrów i do 50 km od wyrzutni.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Prace badawcze nad bronią rakietową Wasserfall prowadzono w latach 1941–1945 w ośrodku badawczym Peenemünde pod opieką Wernera von Brauna. Projekt oparto o wcześniejsze doświadczenia zdobyte przy budowie rakiety balistycznej V-2. W czasie wojny opracowano kilka wersji rakiety Wasserfall różniących się wymiarami, masą i systemami naprowadzania.
W czasie II wojny światowej przeprowadzono 28 lotów próbnych pocisków Wasserfall. Pierwsza próba, która nastąpiła 8 stycznia 1944 roku zakończyła się katastrofą. Pierwszym udanym lotem rakiety była próba pocisku W-1 z 29 lutego 1944 roku. Prace nad Wasserfallem w Peenemünde wstrzymane zostały 17 lutego 1945 w związku z ewakuacją ośrodka.
Produkcji seryjnej rakiety Wasserfall nigdy nie uruchomiono. W planach zakładano, że będzie ona wynosiła 900 pocisków miesięcznie. Zakładem przewidzianym do montażu pocisków miała być podziemna fabryka w sztolni pod miejscowością Bleicherode.
Przerwanie prac przez Niemców nie oznaczało końca projektu. Po 1945 roku kontynuowany on był w USA i ZSRR. Na bazie materiałów zdobytych przez wywiady alianckie w Związku Radzieckim zbudowano rakietę przeciwlotniczą R-101, a w Stanach Zjednoczonych Ameryki opracowano pocisk rakietowy Hermes A-1.
Opis [edytuj]
Pocisk rakietowy Wasserfall przypominał rakietę balistyczną V-2. Był od niej jednak dwukrotnie mniejszy. Dodatkowo też na środku kadłuba miał przymocowane cztery krótkie skrzydła. W odróżnieniu od rakiety V-2 zastosowano ponadto inny rodzaj paliwa i utleniacza. Zrezygnowano bowiem z kriogenicznych materiałów na rzecz specjalnych mieszanek chemicznych - jako paliwo przewidywano m.in. Visol (eter winyloizobutylowy) i Optolen, a jako utleniacz Sv-Stoff Salbei składający się w 90 % z kwasu azotowego i 10 % siarkowego. Miało to na celu wyeliminowanie potrzeby tankowania rakiet bezpośrednio przed startem i zmniejszenie liczby osób załogi obsługujących wyrzutnie.
Zapłon silnika rakiety następował samoczynnie w momencie wtrysku utleniacza i paliwa do komory spalania. Decydował o tym kwas azotowy, który był reaktywny z paliwem. Sterowanie pociskiem odbywało się za pomocą sterów aerodynamicznych umieszczonych za statecznikami, a także, w pierwszej fazie lotu, sterów gazodynamicznych zlokalizowanych za wylotem dyszy silnika.
Sterowanie lotem rakiety Wasserfall było prowadzone za pomocą radiową przez operatora z ziemi. Służył do tego celu system Kehl/Strassburg. W planach było jednak wykorzystanie automatycznego systemu naprowadzania radarowego, a w dalszej kolejności głowicy samonaprowadzającej na źródło ciepła z zapalnikiem zbliżeniowym.
Wersje Wasserfall [edytuj]
- Wasserfall W-1
- Wasserfall W-5
- Wasserfall W-10
Bibliografia [edytuj]
- Igor Witkowski: Prawda o Wunderwaffe. Warszawa: WiS-2, 2002. ISBN 83-88259-14-8.
- Igor Witkowski: Supertajne bronie Hitlera. Część VII – technologie przełomu. Warszawa: WiS-2, 2001. ISBN 83-88259-07-5.
- Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej. Front. Tom 2. Warszawa: Amber, 1997. ISBN 83-7169-309-5.
