Wasyl Petrowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wasyl Petrowicz
władyka Cetynii
Vasilije petrovic.jpg
Władyka Czarnogóry
Okres panowania od 1750
do 1766
Poprzednik Sawa Petrowicz
Następca Sawa Petrowicz
Dane biograficzne
Dynastia Petrowiciów-Niegoszów
Śmierć 21 marca 1766
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Wasyl Petrowicz[1] z plemienia Njeguši[2] (serb.: Василије Петровић Његош, Vasilije Petrović-Njegoš, zm. 21 marca 1766) – prawosławny biskup Cetynii, w latach 1750-1766 władyka Czarnogóry[3].

Wasyl[4] był bratankiem Daniły Petrowicza władyki Cetynii w latach 1697-1735. Po śmierci Daniły godność władyki i związaną z nią władzę objął inny bratanek Daniły Sawa. W 1750 roku Sawa, przebywający w Rosji przekazał rządy Wasylowi, który został w Belgradzie wyświęcony na władykę przez patriarchę Arseniusza IV. Nowy władyka próbował początkowo porozumiewać się z Austrią. W następnych latach zbliżył się do Rosji, do której podróżował trzykrotnie snując często fantastyczne plany współpracy. Za swoim pierwszym pobytem w Rosji w 1753 roku, proponował, aby car przybrał tytuł księcia Czarnogóry wraz z Primorjem i Brdami. W następnym roku wydał w Moskwie Historię Czarnogóry - rodzaj historyczno-politycznego memoriału, w którym przedstawiał swój program. Powtórnie udał się do Rosji 2 listopada 1756 roku w przededniu wielkiego najazdu wezyra bośniackiego Mehmeda-paszy, który według Wenecjan najechał Czarnogórę, bronioną przez namiestnika Stana Radonjicia, na czele 40 tysięcznej armii. Wyprawa turecka została odparta i na początku 1757 roku został zawarty rozejm w Nikšiciu. Wkrótce potem Wasyl powrócił do kraju. W 1763 roku wystąpił z programem zjednoczenia wszystkich ziem serbskich. W 1765 roku wyruszył po raz ostatni do Rosji. Zmarł w Petersburgu 21 marca 1766 roku. Po jego śmierci do władzy powrócił Sawa Petrowicz[5].

Ambitny, ale nierealny w ocenach sił i możliwości Czarnogóry nie osiągnął swoich planów. Był jedną z najtragiczniejszych postaci Czarnogóry 18. wieku.

Przypisy

  1. W literaturze występuje również wersja Petrović (L. Podhorodecki, Jugosławia, s. 189; T. Wasilewski, Historia Jugosławii, s. 223)
  2. Także Njegoš (L. Podhorodecki, Jugosławia, s. 162), w wersji spolszczonej Niegosz (J. Skowronek w Historia Słowian południowych i zachodnich, s. 256)
  3. Tadeusz Wasilewski: Historia Słowian południowych i zachodnich. s. 182.
  4. Także Vasilije (T. Wasilewski, Historia Jugosławii, s. 223)
  5. Tadeusz Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 223.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]