Watchkeeper WK450

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Watchkeeper WK450
Watchkeeper WK450
Dane podstawowe
Państwo  Izrael
 Wielka Brytania
Producent Thales UK
Elbit Systems
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 0
Historia
Data oblotu 16 kwietnia 2008
Dane techniczne
Napęd 1 x spalinowy silnik z tłokiem obrotowym UEL AR-801
Moc 38,8 kW
Wymiary
Rozpiętość 10,51 m
Długość kadłuba 6,1 m
Masa
Użyteczna 150 kg
Startowa 450 kg
Osiągi
Prędkość maks. 175 km/h
Prędkość patrolowa 100 km/h
Pułap 5 480 m
Długotrwałość lotu 30 h (max.)
Hermes 450

Watchkeeper WK450brytyjski, bezzałogowy aparat latający (UAV - Unmanned Aerial Vehicle) opracowany na bazie izraelskiego Hermesa 450.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do niedawna podstawowym typem bezzałogowego aparatu latającego wojsk lądowych Wielkie Brytanii był BAE Systems Phoenix. Samolot ten jednak trapiony był licznymi problemami technicznymi i nie spełniał wszystkich stawianych przed nim wymagań. 31 marca 2008 roku aparaty zostały ostatecznie wycofane z arsenałów Wielkiej Brytanii. Program budowy nowego bezzałogowego samolotu rozpoznawczego dla sił zbrojnych otrzymał nazwę Watchkeeper. W 2003 roku wybrano dwóch finalistów programu, były to firmy Northrop Grumman razem ze szwajcarskim RUAGiem AG z bezzałogowym śmigłowcem RQ-8A Fire Scout i aparatem ADS 95 Ranger oraz Thales UK, który wraz z izraelskim Elbitem zaproponowali samoloty Hermes 450 i mniejszy Hermes 180. Podczas międzynarodowych pokazów lotniczych w Farnborough w 2004 roku ogłoszono zwycięzce konkursu, którym został Thales UK. 4 sierpnia 2005 roku Ministerstwo Obrony Wielkiej Brytanii podpisało kontrakt na produkcję systemu ISTAR (Intelligence, Surveillance, Target Acquisition and Reconnaissance czyli wywiad, obserwacja, kierowanie ogniem, rozpoznanie), którego głównym komponentem ma być bezzałogowy aparat latający Watchkeeper WK450. Kompleks ISTAR - Watchkeeper wchodzi w skład brytyjskiego systemu sieciocentrycznego pola walki (Network Enabled Capability - NEC). W kwietniu 2005 roku zrezygnowano z włączenia do programu Watchkeeper mniejszego z samolotów Elbita, Hermesa 180. Zamiast tego zapadła decyzja o takim zmodyfikowaniu większego Hermesa 450 aby mógł on przenosić ładunek w dwóch oddzielnych komorach, realizując również zadania pierwotnie przeznaczone dla mniejszego samolotu. 28 października 2005 roku Thales UK oraz Elbit Systems powołały spółkę UAV - Tactical Systems w celu opracowania, testowania i produkcji nowego aparatu. W czerwcu 2007 roku sprecyzowano wymagania jakie musi spełniać nowy bezzałogowy aparat. W porównaniu z bazowym Hermesem 450 nowy samolot będzie musiał przenosić więcej niż jeden typ czujników, zastosowany zostanie system autonomicznego startu i lądowania Magic Atol, zwiększeniu ulegnie zapas paliwa, zabudowana zostanie instalacja odladzająca skrzydła, wzmocnieniu ulegnie podwozie a uproszczeniu eksplatacja i obsługa. W swój dziewiczy lot Watchkeeper wzniósł się 16 kwietnia 2008 roku na Megido w północnym Izraelu[1]. W sierpniu 2011 roku podczas przeprowadzonego testu długotrwałości lotu aparat utrzymywał się w powietrzu przez 14 godzin i osiągnął maksymalny pułap lotu 4300 metrów. Wielka Brytania zamówiła 54 aparaty oraz 15 naziemnych stanowisk kontroli lotu[2].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Watchkeeper WK450 wizualnie prawie nie różni się od Hermesa 450. Jest górnopłatem z usterzeniem motylkowym i konstrukcji całkowicie kompozytowej. W tylnej części kadłuba zamontowany jest silnik z tłokiem obrotowym AR-801 napędzający dwułopatowe śmigło pchające. Do kadłuba zamocowane jest trójgoleniowe podwozie nie chowane podczas lotu. W skład wyposażenia aparatu wchodzi radar Thales I-Master (radar pracujący w trybie SAR - Synthetic Aperture Radar - radar z syntetyczną aperturą), głowica elektrooptyczna Elbit CoMPASS IV, w której skład wchodzi kamera światła dziennego, kamera pracująca w podczerwieni, dalmierz laserowy/wskaźnik celów. Jeśli przenoszone są razem obydwa zestawy to radar montuje się w głowicy umieszczonej za skrzydłami a głowicę elektrooptyczną w przedniej części kadłuba. Istnieje możliwość współpracy pomiędzy obydwoma zestawami czujników, cele wykryte radarem są identyfikowane przez kamery zamontowane w głowicy elektrooptycznej. Dane z rozpoznania są w czasie rzeczywistym przesyłane do naziemnego stanowiska kontroli lotu. Przewiduje się, że system wejdzie w skład uzbrojenia brytyjskiej armii w 2010 roku.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziewiczy lot Watchkeeper'a, "Nowa Technika Wojskowa", nr 6 (2008), s. 6, ISSN 1230-1655
  2. Watchkeeper WK450, "Raport", nr 11 (2011), s. 12, ISSN 1429-270x

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]