Wawrzyniec Słupski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wawrzyniec Słupski (Badura Słupski) (ur. ok.1540, zm. ok.1619) – sędzia bydgoski, pretendent do tronu Rzeczypospolitej Obojga Narodów w 1573 roku

Był synem Marcina Słupskiego i Agnieszki Samostrzelskiej.

W 1573 roku podczas elekcji na Kamionku Piotr Opaliński na wniosek Jana Zamoyskiego (optującego za Piastem) przedstawił jego kandydaturę w miejsce swojej. Wywołało to u zebranej na zgromadzeniu szlachty śmiech i zażenowanie, w związku z czym na Badurę zagłosowało tylko kilku posłów. Ostatecznie na króla wybrano Henryka Walezego.

Po tym wydarzeniu losy szlachcica są nieznane. Przypuszcza się, że zmarł za panowania Zygmunta III Wazy w drugiej dekadzie XVII wieku. Jego kandydatura do tronu polskiego w 1573 była jedynym przypadkiem w dziejach Rzeczypospolitej, gdy o tron polski ubiegał się zwykły szlachcic.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Spórna, Piotr Wierzbicki. Słownik władców Polski i pretendentów do tronu polskiego. Kraków 2004. ISBN 83-7389-189-7