Wełna mineralna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wełna mineralna – przekrój przez blok

Wełna mineralna (wełna kamienna) – materiał izolacyjny pochodzenia mineralnego. Używany w budownictwie do izolacji termicznych i akustycznych ścian zewnętrznych i wewnętrznych, stropów i podłóg, dachów i stropodachów oraz ciągów instalacyjnych. Także jako rdzeń izolacyjno-konstrukcyjny budowlanych płyt warstwowych.

Do wytwarzania wełny mineralnej używa się: kamienia bazaltowego, gabro, dolomitu albo kruszywa wapiennego. Stosowany jest również materiał, który pochodzi z recyklingu, jakim jest brykiet mineralny. Materiały topi się w wysokiej temperaturze (w przypadku bazaltu jest to +1400 °C), przez co następuje proces rozwłóknienia. Do powstałych włókien dodaje się specjalną żywicę i formuje konkretne już produkty jak: płyty, maty, otuliny lub wytwarza luźny granulat. Płyty i maty posiadają przeważnie rozproszony układ włókien, w wełnie lamelowej włókna ukierunkowane są prostopadle do powierzchni płyty[1]. Włókna poddaje się również procesowi hydrofobizacji, w wyniku tego procesu produkty z wełny mineralnej nie chłoną wody. Gęstość w zależności od wyrobu waha się od 20 kg/m³ dla wełny mineralnej w postaci granulatu (luzem) do 180 kg/m³ dla najtwardszych płyt.

Wełna mineralna posiada niski współczynnik przewodności cieplnej (tzw. lambda, λ). Wynosi on od ok. 0,034 do 0,050 W/(m·K). Jest on uzależniony przede wszystkim od splątania włókien (technologii produkcji) i od gęstości własnej[2].

Wełna mineralna jest gorszym termoizolatorem od styropianu i sztywnych pianek na bazie poliizocyjanuratu. Dla porównania przewodność cieplna styropianu mierzona według normy EN 12667 wynosi od λ = 0,032 W/(m·K) (w przypadku płyty o gęstości 40 kg/m³) do λ = 0,038 W/(m·K) (przy gęstości 15 kg/m³)[3]. Styropian ma gorsze właściwości termoizolacyjne od poliizocyjanuratu, który osiąga λ = 0,022 (W/m·K)[4][5].

Właściwości wełny mineralnej[edytuj | edytuj kod]

  • izolacyjność termiczna (niski współczynnik przewodzenia ciepła)
  • niepalność i ognioodporność
  • zdolność pochłaniania dźwięków
  • stabilność kształtu i wymiaru
  • sprężystość i wytrzymałość mechaniczna
  • odporność biologiczna i chemiczna
  • wodoodporność i paroprzepuszczalność

Wady wełny mineralnej[edytuj | edytuj kod]

  • higroskopijność i nasiąkliwość
  • większy ciężar własny od innych materiałów izolujących (większy koszt montażu)

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Jako genezę powstania pomysłu produkcji wełny mineralnej podaje się wyniki badań wulkanu Kilauea na Hawajach. Podczas erupcji skały były topione i wyrzucane z wielką siłą w powietrze. Stygnąc na silnym wietrze, część lawy zmieniała się we włókna. Miejscowa legenda głosiła, że są to włosy bogini – królowej wulkanu Peleacute, rwącej sobie je z głowy ze złości.

Jeszcze pod koniec lat osiemdziesiątych, produkowano w Polsce wełnę mineralną z żużli wielkopiecowych. Materiał ten, pomimo podobnej struktury, posiadał gorsze parametry użytkowe. Bezpiecznie można było go stosować w temperaturze do +600 °C. Gęstość 100–150 kg/m³. Był to materiał silnie chłonący wodę (nie był hydrofobizowany), często zawierał liczne zanieczyszczenia np. siarką. Dla rozróżnienia wełnę z żużla nazywano też wełną żużlową, a wełnę z kamienia bazaltowego wełną bazaltową. Dzisiaj wełna żużlowa jest jeszcze produkowana, ale poza granicami kraju. Obecnie są produkowane różne gatunki wełny mineralnej, z których większość wymaga zastosowania środków ochronnych ze względu na to, że podczas montażu i obróbki może dochodzić do podrażnienia błon śluzowych układu oddechowego oraz oczu drobinami wełny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Commons in image icon.svg
Zobacz hasło wełna mineralna w Wikisłowniku