Wegetoterapia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wegetoterapia – system terapeutyczny, którego twórcą jest Wilhelm Reich.

Wegetoterapia opiera się na założeniu, że niewyrażone emocje ulegają stłumieniu w ciele i aby jednostka mogła odzyskać pełną świadomość i ekspresję emocjonalną, należy te zablokowane emocje przywrócić do świadomości poprzez pracę z ciałem. Sumę takich napięć Reich nazywa zbroją mięśniową, zaś zdeterminowane przez nią sposoby zachowania się zbroją charakteru. Reich wyróżnił siedem stref (obręczy), w których gromadzą się napięcia. Są to[1]:

  1. oczy
  2. usta
  3. gardło
  4. kark
  5. przepona
  6. dół brzucha
  7. narządy płciowe

Podczas terapii pracuje się nad wszystkimi siedmioma strefami po kolei, począwszy od oczu.

Dla każdej ze stref opracowane są odrębne ćwiczenia, np. krzyki, wycie, specjalne techniki oddechowe. Charakterystyczne dla wegetoterapii (oraz dla bioenergetyki) jest to, że usunięcie napięcia w mięśniach wyzwala energię oraz prowadzi do przypomnienia sobie sytuacji, która to napięcie spowodowała, a której pacjent był dotąd nieświadomy. Najczęściej dotyczy ona jakiegoś silnego przeżycia w dzieciństwie[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Lidia Grzesiuk (red.): Psychoterapia : teoria. Podręcznik akademicki.. Warszawa: Eneteia - Wydawnictwo Psychologii i Kultury, 2005, s. 418 -419. ISBN 83-85713-61-1.