Wekiera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mace, Indo-Persia, 18th or 19th century - Higgins Armory Museum - DSC05617.JPG

Wekiera (pol. nasieka, nasiek, nasiekaniec, siekaniec, siekanka) - odmiana maczugi na drewnianym lub metalowym stylisku z metalową głowicą nabijaną ostrymi kolcami. Z uwagi na sporą masę była najczęściej używana przez rycerstwo lub ciężką piechotę i służyła do rozbijania zbroi lub hełmu przeciwnika.

Tańszą, dostępną dla każdego wersję wekiery wytwarzało się poprzez nabijanie młodego jeszcze drzewa ostrymi kawałkami krzemienia bądź metalowymi ćwiekami, a następnie czekanie aż z biegiem czasu owe kolce wrosną w drzewo. Gdy tak spreparowane drzewo osiągnęło pożądaną wielkość, ścinano je i nadawano mu odpowiedni kształt.[potrzebne źródło]

W Polsce ten typ wekiery nazywany był popularnie: Nasieka, nasiek, nasiekaniec, siekaniec, siekanka. Zygmunt Gloger w "Encyklopedii Staropolskiej" tak o niej pisał: "Nasiek, nasiekaniec - kij ćwiekami obity, zwany także na Mazowszu palicą, w Krakowskiem kitajką.

Nazwa nasiek, nasiekaniec jest pierwotną i odwieczną, bo pochodzi od starożytnego zwyczaju nasiekiwania rosnących młodych brzózek i wbijania w zrobione szpary ostrych krzemyków, które gdy w ciągu paru lat wrosły w drzewo, brzózka ścięta służyła w ręku kmiecia za broń niebezpieczną". Obok noży, pałek i zwykłych narzędzi rolniczych jak cepy czy widły, była ona głównym narzędziem morderstw i pobić, w trakcie zwad plebejuszy.

Kazimierz Haur w XVII w napisał: "Zakazano, aby chłopi na targi z nasiekami, z pałkami, z maczugami, nie chodzili".

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]