Welf Heinrich von Hannover

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Welf Heinrich von Hannover, książę Hanoweru, książę Brunszwiku, książę Wielkiej Brytanii i Irlandii[1] (Welf Heinrich Ernst August Georg Christian Berthold Friedrich Wilhelm Louis Ferdinand von Hannover, ur. 11 marca 1923 w Gmunden, Austria; zm. 12 lipca 1997 we Frankfurcie nad Menem) – arystokrata niemiecki, członek dynastii hanowerskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Ernesta Augusta III (1887-1953) i księżnej Wiktorii Luizy Pruskiej (1892-1980) oraz wnukiem ostatniego cesarza niemieckiego i króla Prus Wilhelma II Hohenzollerna. Po upadku monarchii w 1918 wraz z rodzicami i rodzeństwem udał się na wygnanie do Austrii. Po zakończeniu II wojny światowej obronił doktorat z prawa. Jeździł z wykładami do USA. W następnych latach pracował we Frankfurcie. Był dyrektorem frimy zajmującej się importem i eksportem.[2]

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

20 września 1960 roku w Büdingen poślubił księżniczkę Aleksandrę zu Ysenburg und Büdingen (ur. 23 października 1937), córkę księcia Ottona Fryderyka i jego małżonki Anny Eleonory, a siostry obecnego tytularnego księcia zu Ysenburg und Büdingen - Wolfganga Ernsta (ur. 20 czerwca 1936). Księżniczka Aleksandra ukończyła szkołę medyczną, posiada wykwalifikowaną wiedzę w tym zakresie, studiowała w Paryżu i Bonn. Po ślubie przeniosła się wraz z mężem do Frankfurtu. Para nie miała dzieci. Welf Henryk zmarł po długiej chorobie.

Przypisy

  1. Tytuł honorowy. W Niemczech w 1919 r. zniesiono tytuły arystokratyczne (art. 109 konstytucji weimarskiej i ustawa z 23 czerwca 1920 o zniesieniu przywilejów stanowych szlachty). Stały się one częścią nazwiska rodowego.
  2. Der Spiegel 36/1960, s. 63

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]