Wenezuelska gorączka krwotoczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Inne arenowirusowe gorączki krwotoczne
ICD-10 A96.8

Wenezuelska gorączka krwotocznachoroba wirusowa opisana po raz pierwszy w 1989 roku w Guanarito w wenezuelskim stanie Portuguesa, a następnie także w stanie Barinas.

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Czynnikiem etiologicznym wenezuelskiej gorączki krwotocznej jest RNA wirus Guanarito zaliczany do arenawirusów Nowego Świata (kompleks Tacaribe).

Wirusa wyizolowano od gryzoni z gatunków Sigmodon alstoni, Sigmodon hispidus i Zygodontomys brevicauda, przy czym u Zygodontomys brevicauda wykryto także przeciwciała. Przeciwciała przeciwko wirusowi stwierdzano także u gryzoni z rodzaju Oryzomys.

Do zakażenia u ludzi dochodzi prawdopodobnie w wyniku kontaktu ze zwierzętami lub ich wydalinami.

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Uważa się, że zakażenie wirusem rzadko prowadzi do rozwinięcia się postaci pełnoobjawowej (u 2.6% badanych osób w rejonie endemicznym stwierdzono przeciwciała), natomiast jej wystąpienie skutkuje ciężkim przebiegiem. W postaci poronnej występuje prawdopodobnie jedynie niewielka gorączka.

Pierwszy opisany przypadek choroby, do momentu identyfikacji wirusa, uważano za gorączkę denga.

W przebiegu choroby występuje ból głowy, gorączka, zapalenie spojówek, zapalenie gardła z powiększeniem węzłów chłonnych szyi, kaszel, osłabienie i bóle stawów. Do typowych objawów należą także nudności i wymioty, krwawienia z nosa, dziąseł, dróg rodnych, petechiae, krwawienie do przewodu pokarmowego (smoliste stolce). Obserwuje się leukopenię i trombocytopenię.

Obraz autopsyjny przypomina inne południowoamerykańskie krwotoczne gorączki arenawirusowe: obrzęk płuc z krwotokami śródmiąższowym i podopłucnowymi, ogniska krwotoczne w wątrobie, powiększenie wymiarów serca i splenomegalia, cechy krwawienia do przewodu pokarmowego, pęcherza moczowego i macicy.

Śmiertelność w przebiegu choroby ocenia się na 25%.[1]

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Przydatny może być test seroneutralizacji. Rozpoznanie choroby potwierdza się poprzez izolację wirusa. Do hodowli używa się komórek Vero lub komórek komarzych Aedes albopictus (C6136).

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Objawowe, nie opracowano leczenia przyczynowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Acha P. N., Szyfres B. Zoonoses and Communicable Diseases Common to Man and Animals. ISBN 92-75-31992-8. (PDF)

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.