Wessel Freytag von Loringhoven

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Baron Wessel Freytag von Loringhoven (ur. 10 listopada 1899 w Groß Born (Kurlandia), zm. 26 lipca 1944 w Mauerwald (Prusy Wschodnie)[1]) – niemiecki wojskowy, pułkownik w sztabie generalnym Wehrmachtu. Od sierpnia 1943 kierownik Wydziału II niemieckiego wywiadu i kontrwywiadu wojskowego Abwehry (niem. Abwehr). Członek antynazistowskiego Widerstandu związany z opozycjonistami wokół Clausa von Stauffenberga. Odpowiedzialny za ładunki wybuchowe do przeprowadzenia zamachu na Hitlera, użyte przez von Stauffenberga 20 lipca 1944. Zginął śmiercią samobójczą.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wessel Freytag von Loringhoven pochodził z bałtyckiej gałęzi starego rodu szlacheckiego z WestfaliiFreytag von Loringhoven[2]. Dorastał w Liwonii. Po proklamowaniu niepodległości przez Łotwę 18 listopada 1918, w styczniu 1922 Freytag von Loringhoven otrzymał obywatelstwo niemieckie, które umożliwiło mu wstąpienie do Reichswehry[3]. W lutym 1933 poślubił Elisabeth von Rauch, z którą miał czterech synów: Mikołaja (ur. 1934), Axla (ur. 1936), Wessela (1941) i Andreasa (1943)[4].

Po ataku na Polskę w 1939, w obliczu niemieckiej polityki okupacyjnej na Wschodzie, jego stosunek do sposobu prowadzenia wojny przez Hitlera stawał się coraz bardziej krytyczny[3]. W czerwcu 1941, Freytag von Loringhoven został przydzielony jako pierwszy ofcier do sztabu generalmajora Heinricha zu Dohna. W sierpniu 1943, z inicjatywy admirała Wilhelma Canaris, objął kierownictwo Wydziału II niemieckiego wywiadu i kontrwywiadu wojskowego Abwehry (niem. Abwehr)[3], zastępując na tym stanowisku Erwina Lahousena. Jeszcze w lipcu 1943[5], wraz z Lahousenem[6] towarzyszył Canarisowi podczas pobytu we Włoszech, by ostrzec władze włoskie przed operacją Alarich (niem. Unternehmen Alarich)[7], której celem miało być rozbrojenie wojsk włoskich wobec oczekiwanej kapitulacji Włoch.

Po przeniesieniu do Berlina, nawiązał kontakt z pułkownikiem Clausem von Stauffenbergiem[3], przygotowującym zamach na Hitlera i pucz wojskowy. Zorganizował ładunki wybuchowe, użyte przez von Stauffenberga do przeprowadzenia nieduanego zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 w Wilczym Szańcu[3].

Podobnie jak Henning von Tresckow, Eduard Wagner i Ulrich von Oertzen, w obliczu grożącego mu aresztowania przez Gestapo[8], 26 lipca 1944 Freytag von Loringhoven popełnił samobójstwo[3].

Przypisy

  1. Inne źródła podają 23 lipca 1944, patrz Peter Hoffmann: The history of the German resistance, 1933-1945. McGill-Queen's Press – MQUP, 1996, s. 516. ISBN 0773515313. [dostęp 27 września 2009]. (ang.)
  2. Oskar Stavenhagen: Genealogisches Handbuch der kurländischen Ritterschaft. T. 1. Cz. 3: Kurland. Görlitz: 1939, s. 254. [dostęp 18-05-2010]. (niem.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Peter Steinbach, Johannes Tuchel, Ursula Adam: Lexikon des Widerstandes, 1933-1945. C.H.Beck, 1998, s. 61. ISBN 340643861X. [dostęp 18-05-2010]. (niem.)
  4. Dorothee von Meding: Courageous hearts: women and the anti-Hitler plot of 1944. Berghahn Books, 1997, s. 30. ISBN 1571818537. [dostęp 18-05-2010]. (ang.)
  5. Gerhard Schreiber: Die Italienischen Militärinternierten Im Deutschen Machtbereich 1943-1945. Oldenbourg Wissenschaftsverlag, 1990, s. 52. ISBN 3486553917. [dostęp 29-05-2010]. (niem.)
  6. Peter Broucek: Militärischer Widerstand: Studien zur österreichischen Staatsgesinnung und NS-Abwehr. Böhlau Verlag Wien, 2008, s. 372. ISBN 320577728X. [dostęp 18 maja 2010]. (niem.)
  7. Peter Broucek: Militärischer Widerstand: Studien zur österreichischen Staatsgesinnung und NS-Abwehr. Böhlau Verlag Wien, 2008, s. 352. ISBN 320577728X. [dostęp 18 maja 2010]. (niem.)
  8. Arnim Ramm: Kritische Analyse der Kaltenbrunner-Berichte über die Attentäter vom 20. Juli 1944: ein Beitrag zur Geschichte des militärischen Widerstandes. Tectum Verlag DE, 2003, s. 36–37. ISBN 3828885756. [dostęp 29-05-2010]. (niem.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]