Westalka (opera)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Westalka
La Vestale
Alexandrine-Caroline Branchu jako Julia w prapremierowej inscenizacji Westalki
Alexandrine-Caroline Branchu jako Julia w prapremierowej inscenizacji Westalki
Rodzaj tragédie lyrique
Muzyka Gaspare Spontini
Libretto Victor-Joseph-Etienne de Jouy
Liczba aktów 3
Język oryginału francuski
Źródło literackie tragedia Jean-Gasparda Dubois-Fontanelle Ericie, ou La vestale
Czas trwania ok. 130 min.
Data powstania 1805
Premiera 15 grudnia 1807, Paryż, Opera, Salle Montansier
Premiera polska 1821, Warszawa

Westalka (fr. La Vestale) – opera z muzyką Gaspare Spontiniego i librettem Victora-Josepha-Etienne'a de Jouy, wystawiona po raz pierwszy 15 grudnia 1807 w Paryżu.

Osoby[edytuj | edytuj kod]

  • Licyniusz, generał rzymski (Licinius, général romain) – tenor
  • Cynna, dowódca legionu (Cinna, chef de légion) – tenor
  • Arcykapłan (Le Souverain Pontife) – bas
  • Szef Augurów (Le chef des aruspices) – bas
  • Konsul (Un consul) – bas
  • Julia, młoda westalka (Julia, jeune vestale) – sopran
  • Wielka Westalka (La Grande Vestale) – mezzosopran

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akcja opery toczy się w Rzymie, w III w. p.n.e.

Akt I

Licyniusz, wróciwszy do Rzymu ze zwycięskiej wyprawy przeciw Gallom, dowiaduje się, że jego ukochana Julia została zmuszona przez ojca do zostania westalką. W czasie triumfu Julia wieńczy zwycięzcę, a on w sekrecie obiecuje jej, że ją porwie ze świątyni.

Akt II

Licyniusz przybywa nocą do świątyni Westy. W czasie spotkania z ukochanym Julia zapomina o swoich obowiązkach i dopuszcza do zgaśnięcia świętego ognia. Licyniusz umyka na wiadomość, że jego zamiary zostały odkryte, a lud zbliża się do świątyni, by ukarać świętokradców. Julia zostaje wtrącona do więzienia, ale odmawia ujawnienia tożsamości ukochanego.

Akt III

Licyniusz chce wybłagać u Arcykapłana łaskę dla Julii, a wobec niepowodzenia postanawia uwolnić ją siłą. Julia nie zdradza imienia ukochanego nawet zstępując do grobu. W czasie ceremonii pogrzebania świętokradczyni żywcem rozpętuje się burza, a pierwszy piorun zapala welon Julii złożony na ołtarzu Westy. Na ten znak bogów Julia zostaje uwolniona, zwolniona ze ślubów kapłanki i oddana Licyniuszowi za żonę.

Historia utworu[edytuj | edytuj kod]

Libretto Westalki zostało odrzucone przez Méhula, Boieldieu i Cherubiniego, de Jouy zaproponował je więc Spontiniemu, który zaakceptował projekt i w roku 1805 ukończył komponowanie muzyki. Westalka była jego pierwszym utworem przeznaczonym dla Opery Paryskiej, przez czas jakiś więc rewidował jeszcze i ulepszał partyturę. Prapremiera opery przyniosła wielki sukces. W głównych partiach wystąpili: Alexandrine-Caroline Branchu (Julia) i Étienne Lainé (Licyniusz). Westalka utrzymała się w repertuarze Opery Paryskiej wiele lat (setne przedstawienie miała w 1816, dwusetne w 1830), szybko dostała się też na inne sceny (1810 – Bruksela i Wiedeń, 1811 – Berlin i Neapol, 1821 – Warszawa, 1824 – mediolańska La Scala, 1844 – Drezno). Wersja neapolitańska, wystawiona w przekładzie włoskim zyskała dużą popularność; w drugiej połowie XIX w. i w XX w. była najczęściej wystawianą. Słynnymi wykonawczyniami partii Julii były m.in. Marie-Cornélie Falcon, Isabella Colbran, Rosa Ponselle, Maria Caniglia, Maria Callas, Régine Crespin, Leyla Gencer, Renata Scotto, Montserrat Caballé i Raina Kabaiwanska. Wersja oryginalna (francuska) powróciła na scenę w 1993 r. w La Scali.

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]