Westinghouse AP1000

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

AP1000[1]elektrownia jądrowa, zaprojektowana i sprzedawana przez Westinghouse Electric Company. W grudniu 2005 roku Nuclear Regulatory Commission (NRC) zatwierdziła końcowy projekt AP1000[1]. Jest pierwszym reaktorem generacji III+, który został zatwierdzony przez US NRC[2]. W 2008 roku Chiny rozpoczęły budowę czterech jednostek w oparciu o AP1000.

Pewne elementy budowy reaktora AP1000[1] zostały podważone przez doświadczonych naukowców i inżynierów, m.in. Johna Ma (NRC), Edwina Lymana oraz Arnolda Gundersena. Ostatecznie NRC zatwierdziło budowę elektrowni w oparciu o reaktor AP1000[1] w grudniu 2011 roku[3].

9 lutego 2012 roku Nuclear Regulatory Commission[2] zatwierdziło budowę dwóch nowych reaktorów[4].

Specyfikacja reaktora[edytuj | edytuj kod]

AP1000[1] jest reaktorem PWR (Pressurized Water Reactor), w którego skład wchodzą dwie pętle, zaprojektowane do wytwarzania mocy 1117 MWe. Jest to dużo większa moc w porównaniu do modelu AP600, przy czym nie stwarza on większych zagrożeń od wspomnianego modelu. Projekt jest dużo tańszy w budowie w porównaniu do innych generatorów III Generacji, częściowo dlatego, że używa się istniejące już elementy. Zawiera w sobie zdecydowanie mniej komponentów:

  • 50% mniej zaworów
  • 35% mniej pomp
  • 80% mniej rur bezpieczeństwa
  • 80% mniej kabli kontrolnych

Plany budowy[edytuj | edytuj kod]

Chiny[edytuj | edytuj kod]

Cztery reaktory AP1000[1] są w budowie – w Sanmen, w Zhejiang oraz w Shandong. Uruchomienie wszystkich czterech reaktorów zaplanowane jest na 2016 rok[5].

Stany Zjednoczone[edytuj | edytuj kod]

W USA są budowane również cztery reaktory jądrowe AP1000. Dwa w Vogtle oraz dwa w VC Summer. Wszystkie cztery reaktory są identyczne i wszystkie cztery są budowane jednocześnie. Grupy działaczy ochrony środowiska sprzeciwiały się wydaniu licencji na dwa nowe reaktory AP1000[1], które są budowane w Vogtle. Złożyły one petycje w kwietniu 2011 roku, prosząc Nuclear Regulatory Commission o zawieszenie budowy reaktorów, dopóki nie zostaną rozwiane wszelkie wątpliwości z wypadkiem nuklearnym w Fukushimie[6].

Bułgaria[edytuj | edytuj kod]

22 listopada 2013 roku bułgarski ekonomista i minister energetyki Dragomir Stoynev ogłosił, że Bułgaria chce wybudować reaktor AP1000[1] jako siódmą jednostkę w elektrowni jądrowej w Kozłoduju[7]. 11 grudnia tego samego roku rząd Bułgarski dał przyzwolenie dla BEH na rozpoczęcie rozmów z Toshibą oraz Westinghouse w sprawie nowej jednostki. Toshiba otrzyma 30% procent udziałów. Koszty budowy w grudniu 2013 roku zostały oszacowane na 8 miliardów dolarów[8]. Rozpoczęcie budowy planowane jest na 2016 rok.

Wielka Brytania[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2013 roku Toshiba z pomocą Westinghouse Electric Company wykupiła 60% udziałów od NuGeneration z zamiarem wybudowania 3 reaktorów AP1000[1] niedaleko Sellafield, w Kumbrii, Anglia. Jako początek budowy przyjęto 2024 rok[9].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 T.L. Schulz: Westinghouse AP1000 advanced passive plant, Nuclear Engineering and Design, Volume 236, Issues 14–16, August 2006, Pages 1547–1557; 13th International Conference on Nuclear Energy, www.sciencedirect.com (ang.)
  2. 2,0 2,1 AP 1000 Public Safety and Licensing, Westinghouse, 2004-09-13, strona archiwalna z dnia 2007-08-07 [dostęp 2008-01-21] (ang.)
  3. Wald, Matthew L.: N.R.C. Clears Way for Nuclear Plant Construction, The New York Times, 22 grudnia 2011 (ang.)
  4. First new nuclear reactors OK'd in over 30 years, CNN, 9 lutego 2012 (ang.)
  5. China nuclear plant delay rises a safety concern, Eric Ng, 7 października 2013 (ang.)
  6. Rob Pavey: Groups want licensing of reactors suspended, Augusta Chronicle, 6 kwietnia 2011 (ang.)
  7. Bulgaria seeks US technology for new unit, www.novinite.com, 22 listopada 2013 (ang.)
  8. Tsolova, Tsvetelia: UPDATE 1-Bulgaria to start talks with Toshiba over new nuclear unit, Reuters, 11 grudnia 2013 (ang.)
  9. First AP1000 at Moorside online by 2024, Westinghouse says, Nuclear Engineering International, 14 stycznia 2014 (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]