Whippet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy psa. Zobacz też: brytyjski czołg Mark A "Whippet".
Whippet
WhippetWhiteSaddled wb.jpg
Inne nazwy chart angielski
Kraj patronacki Wielka Brytania
Wymiary
Wysokość 47–51 cm (psy)
44–47 cm (suki)[1]
Masa 10–20 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa X, sekcja 3,
wzorzec nr 162[2]
AKC Hound Group
ANKC Grupa 4 – Hounds
CKC Grupa 2 – Hounds
KC(UK) Hound
NZKC Hounds
UKC Sighthound & Pariah Group
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Profil whippeta o czarnym umaszczeniu z białymi znaczeniami
Zad whippeta wraz z ogonem. Według wzorca tej rasy ogon whippeta musi być lekko zagięty ku górze.

Whippetrasa psa zaliczana do grupy chartów, wyhodowana w Anglii, użytkowana głównie w wyścigach psów. Typ chartowaty[3]. Nie podlega próbom pracy[4].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Chart angielski whippet został wyhodowany na terenach północnej Anglii oraz południowej Szkocji. Wizerunki tego psa można odnaleźć na obrazach pochodzących z XV wieku, ale właściwa rasa powstała dopiero w wieku XIX. Chcąc uzyskać psa zwinnego, a przy tym rączego, ludzie krzyżowali ze sobą małe greyhoundy[5], charciki włoskie oraz wysokonożne teriery. W okresie międzywojennym prócz odmiany krótkowłosej występowała także odmiana szorstkowłosa, lecz wkrótce została wyeliminowana z hodowli.

Ze względu na bardzo dobre proporcje ciała, szybkość i zwinność, whippet przez wielu ludzi uznawany jest do dziś za ideał psa wyścigowego. Hodowcy chcieli otrzymać psa zbliżonego widokiem do greyhounda, lecz znacznie mniejszego, niewymagającego i tańszego w utrzymaniu. Pod koniec XIX wieku rosło zainteresowanie wyścigami chartów, wzrosło więc również zainteresowanie biednych robotników whippetem. Greyhound wciąż pozostawał psem typowo elitarnym, zaś whippet stał się psem dostępnym właściwie dla każdego, więc bardzo szybko stał się popularny także jako pies rodzinny.

Klasyfikacja FCI[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy X – charty, sekcja chartów krótkowłosych[6].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Średniej wysokości pies o smukłej sylwetce, cienkiej i delikatnej skórze, która jest podatna na skaleczenia. Mimo pozornie delikatnej budowy pies jest silny, wytrzymały oraz ma mocne i elastyczne mięśnie.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • Głowa: Długa, delikatna, o wyraźnie spłaszczonej czaszce
    • Oczy: Ciemne, owalne, błyszczące, czujne, dość szeroko rozstawione, z lekkim stopem pośrodku
    • Uszy: Małe, delikatne, w kształcie płatka róży
    • Kufa: Silne szczęki z równym i kompletnym zgryzem nożycowym
  • Szyja: Długa, muskularna, elegancko wygięta.
  • Kończyny: Łopatka ukośna, przednie nogi proste, o niezbyt szerokim rozstawieniu, w przeciwieństwie do tylnych, głęboko kątowanych i dobrze umięśnionych w udach, silnie podpierających tułów
  • Ogon: Długi, stopniowo zwężający się, lekko wygięty ku górze, w ruchu wzniesiony łagodnym łukiem, lecz nie ponad grzbiet. Jest pozbawiony pióra.
  • Tułów: Pierś głęboka, grzbiet szeroki, muskularny, lędźwie silne[1]
  • Łapy: Zgrabne, wyraźnie wykrojone, wysoko wysklepione, opuszki grube i mocne.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Delikatna, krótka i zwarta, dopuszczalne są wszystkie kolory i ich kombinacje.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Whippet ma zrównoważony charakter, umiarkowany temperament, o wysokim stopniu posłuszeństwa. Tolerancyjny wobec dzieci oraz obcych osób. Nie powinny być trzymane jako psy podwórzowe ani w kojcach z racji na ich delikatną skórę i chęć przebywania z ludźmi. Whippet szybko potrafi dostosować się do nowych sytuacji, jak na charta nie potrzebuje wyjątkowo dużej przestrzeni życiowej, lecz wymaga zaspokojenia potrzeb ruchowych. W wieku młodzieńczym wymaga dużo ruchu i kontaktu z właścicielem, nie jest agresywny, lubi zabawy.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie pies przeznaczony był do polowań na króliki oraz do zawodów wyścigowych – osiąga prędkość do 65 km/h[5]. Współcześnie jest również psem reprezentacyjnym oraz rodzinnym.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Skóra jest cienka i delikatna, wymaga pielęgnacji odpowiednimi przyrządami. Są spotykane u tej rasy alergie pokarmowe i kontaktowe. W starszym wieku zdarzają się kłopoty z krążeniem, nowotwory i problemy z kręgosłupem. Jest dość wrażliwy na surowe, zewnętrzne warunki atmosferyczne tj. mróz, czy silne nasłonecznienie. Dzienną porcję pożywienia należy dzielić co na dwa posiłki, hodowcy zalecają wręcz, by przynajmniej jeden składał się z wyłącznie naturalnych składników. Często potrzebuje preparatów wapniowo-witaminowych. Przekarmienie whippeta może spowodować u niego powstawanie przepuklin.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce pierwsze psy pojawiły się w latach 60. XX wieku, a zainteresowanie tą rasą wzrasta.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 David Taylor: Księga psów. s. 46-47.
  2. Wzorzec rasy nr 162 (FCI Standard N° 162) (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce - Zarząd Główny
  3. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 182.
  4. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 372.
  5. 5,0 5,1 Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996, s. 91. ISBN 83-7079-672-0.
  6. Systematyka ras wg FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce - Zarząd Główny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 108. ISBN 83-7073-122-8.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.