Wiązkość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wiązkość (ang. Toughness) zwana też energią pękania - stała materiałowa określająca podatność materiału na pękanie lub złamanie, odpowiadająca energii pochłanianej w czasie powstawania pękania niszczącego materiał[1] wyrażana w J/.

Określa odporność materiału na rozprzestrzenianie się pęknięć. Materiały o wysokiej wiązkości mają zdolność odkształcenia plastycznego i przyjęcia energii. Przeciwieństwem wiązkości jest kruchość.[2].

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Wiązkość może zostać wyznaczona przez całkowanie jako pole powierzchni pod krzywą naprężenia z zależności[potrzebne źródło]:

 \frac \mbox{E} \mbox{V} = \int_{0}^{\epsilon_f} \sigma\, d\epsilon

Gdzie

Jednostki[edytuj | edytuj kod]

Wiązkość mierzona jest w dżulach na metr sześcienny (J/m³) w systemie SI oraz calfunt-siła / cal sześcienny (in·lbf/in³) w jednostkach anglosaskich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy