Większość bezwzględna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Większość bezwzględna (większość absolutna) – większość osiągnięta, gdy podczas głosowania liczba głosów za wnioskiem jest większa od sumy głosów przeciw i wstrzymujących się[1] (aby wniosek został przyjęty, liczba osób popierających go musi stanowić więcej niż 50% wszystkich głosów). Większość bezwzględna jest wymagana np. w Sejmie do odrzucenia poprawki Senatu, ogłoszenia referendum ogólnokrajowego, czy uchwalenia tajności obrad.

Większość absolutna stosowana jest przeważnie w wyborach jednoosobowych organów władzy publicznej (np. prezydenta państwa, wójta, burmistrza itp.) i referendach[2]. Jeżeli nie zostanie osiągnięta, kontynuuje się procedurę wyborczą. Przykładowo jeżeli żaden z kandydatów na Prezydenta RP nie zdobędzie w pierwszej turze przynajmniej połowy głosów, zarządza się powtórne głosowanie. Biorą w nim udział dwaj kandydaci, którzy osiągnęli najwyższy wynik[3].

Większość bezwzględna jest najczęściej stosowanym kryterium podejmowania decyzji także w innych ciałach zbiorowych (spółkach, spółdzielniach, zgromadzeniach, komisjach, stowarzyszeniach, radach itp.), w których funkcjonuje zasada zbiorowego podejmowania decyzji, np. w systemach demokratycznych.

Przedstawiana niekiedy definicja większości bezwzględnej jako "co najmniej 50% plus jeden głos" jest błędna w przypadku nieparzystej liczby głosujących (większość bezwzględna 201 głosujących wynosi bowiem 101).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dz. U. z 1995 r. Nr 114, poz. 556
  2. Wyjątkiem jest np. wybór papieża przez kardynałów, który następuje większością kwalifikowaną 2/3 głosów.
  3. Art. 127 ust. 4 i 5 Konstytucji RP.