Wiaczesław Ragozin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiaczesław Ragozin
Viacheslav Ragozin.jpg
Państwo  Rosja
 ZSRR
Data i miejsce urodzenia 8 października 1908
Petersburg
Data i miejsce śmierci 11 marca 1962
Moskwa
Tytuł szachowy arcymistrz (1950)
a b c d e f g h
8
Chessboard480.svg
a8 black rook
b8 black knight
c8 black bishop
d8 black queen
e8 black king
h8 black rook
a7 black pawn
b7 black pawn
c7 black pawn
f7 black pawn
g7 black pawn
h7 black pawn
e6 black pawn
f6 black knight
d5 black pawn
b4 black bishop
c4 white pawn
d4 white pawn
c3 white knight
f3 white knight
a2 white pawn
b2 white pawn
e2 white pawn
f2 white pawn
g2 white pawn
h2 white pawn
a1 white rook
c1 white bishop
d1 white queen
e1 white king
f1 white bishop
h1 white rook
8
7 7
6 6
5 5
4 4
3 3
2 2
1 1
a b c d e f g h
Obrona Ragozina

Wiaczesław Ragozin, ros. Вячеслав Васильевич Рагозин (ur. 8 października 1908 w Petersburgu, zm. 11 marca 1962 w Moskwie) – rosyjski szachista, dziennikarz i sędzia szachowy, arcymistrz od 1950 roku, drugi mistrz świata w szachach korespondencyjnych.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze znaczące sukcesy zaczął odnosić w drugiej połowie lat 20. XX wieku. W 1927 r. zwyciężył w Berlinie, w 1928 podzielił I m. w Leningradzie, a w 1930 r. wygrał mecz z Aleksandrem Iljinem-Żeniewskim i otrzymał tytuł mistrza. W kolejnych latach odniósł szereg sukcesów, m.in.:

Dzięki swoim osiągnięciom (przede wszystkim sukcesowi w memoriale Czigorina w 1947 r., gdzie wyprzedził m.in. Izaaka Bolesławskiego, Wasilija Smysłowa, Aleksandra Kotowa i Paula Keresa) Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu w 1950 r. tytuł arcymistrza. Rok później otrzymał tytuł sędziego klasy międzynarodowej. W połowie lat 50. zaczął uczestniczyć w rozgrywkach korespondencyjnych, największy sukces odnosząc w 1959 r., zwyciężając w drugim finale indywidualnych mistrzostw świata[1], za co otrzymał tytuł arcymistrza gry korespondencyjnej.

Od połowy lat 40. był bliskim współpracownikiem Michaiła Botwinnika i uważany był za jednego z współtwórców jego późniejszych sukcesów. Wniósł również znaczny wkład w rozwój teorii debiutów, obroną Ragozina nazywany jest jeden z wariantów gambitu hetmańskiego nieprzyjętego, który powstaje po posunięciach (bądź z przestawieniem posunięć): 1.d4 d5 2.c4 e6 3.Sf3 Sf6 4.Sc3 Gb4 i w encyklopedii otwarć szachowych oznaczony jest symbolem D38.

Od 1946 r. był redaktorem naczelnym prestiżowych szachowych czasopism Шахматы в СССР i Шахматный бюллетень, natomiast od 1947 r. – wiceprezydentem FIDE (obie te funkcje pełnił aż do swojej śmierci). Zmarł w 1962 r. podczas pracy nad wydaniem książki ze swoimi najlepszymi partiami (wydawnictwo to ukazało się w 1964 r. pod tytułem Избранные партии Рагозина i zawierało 74 wybrane partie z jego bogatej kariery).

Według systemu rankingowego Chessmetrics, najwyżej klasyfikowany był w 1946 r., posiadał wówczas 2699 punktów i zajmował 11. miejsce na świecie[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]